GENÇLER İÇİN YAZ REHBERİ

Arkadaşlar merhaba,
bir çoğumuz “bu yaz tatilinde ne yapsak acaba?” sorusundaki soru işraeti gibi kıvranıp durur.
Ben kendi tecrübelerimden yola çıkarak aklı karışıklar için aklı daha da karıştırıcı küçük bir “gençler için yaz rehberi” hazırladım.

NE VAR -NE YOK

1.TV ve eve kapanmak yok – kitap rüzgar ve orman var
2.Geç saatlerde yatmak yok – Erken kalmak var
3.sigara yok – nefes tutma çalışması var
4.fazla çay-kahve yok – meyve sebze var
5.tembellik yok – hareket eylem var
6.haber izlemek, gazete okumak yok – kitap var
7.fazla telefon görüşmesi yok – kafayı dinlemek, yalnız kalmak, kendimizi muhsebeye çekmek var
8.Fast food, ağır yağlı, etli yemek yok – hafif yiyin;  sebze meyve, balık -salata ve ot yemekleri var
9.bezmek yok; neşe var
10.şikayet yok ; harekete geçip icabına bakmak var, her neredeysen..
11.bahane yok, iş var..
12.şüphe ve korkular yok, sevgi ve dinginlik var.
13.gürültü yok müzik var

NE YAPALIM?
spor yapın; en ideali erken saatlerde kalkıp hızlı tempo yürümektir. Koşmak da ruh ve beden sağlığı için çok faydalıdır. Yaz aylarında mümkün olduğunca aktif, haraketli bir tatil-dinlenme programı içinde olun. Mutlaka denize gidin. Yüzün. Güneşlenin. Güzel kırmızı sulu bir karpuzun yanında tam yağlı peynir yiyin. Sahilde bir ağacın altına uzanıp rüzgarın ninnisiyle uykuya dalın. Tatlı-uyuşuk ..  cep telefonunuzu on gün kapatıp kayıplara karışın. İçinde kitap, harita, bir kaç tişört, fotoğraf makinesi, terlik, güzel koku, bir havlu boyu sevgi, gökyüzü dolusu neşe ve denizler gibi umut ve geceleyin yıldızların bize hissettirdiği gibi hayaller olan bir sırt çantası ve küçük-portatif bir çadırla “anne ben markete ekmek almaya gidiyorum” edasında bir izinle ailenize “hoşçakalın” deyip hayatınızın en güzel on gününü yaşayabilirsiniz. Mümkünse geziye bisikletle de çıkabilirsiniz. Bu konuda tecrübesizseniz “uzun yol bisiklet gezileri”yle ilgili bazı bilgi ve deneyimleri, gezi tek ve notlarını internette bulabilirsiniz. Bisikletle veya otobüsle veya oto-stopla ama Nereye? Aramızda kalsın, benim bildiğim bir kaç yer var  :)hatta size bir gezi bile güzergahı çizebilirim; elbette seyahat Antalyaya. İlk durak burası. Antalyada denize girmeyin. Güzergah boyunca sizi bekleyen ne güzel koylar var. bir kaç gün antalyada gezdikten sonra batı istikametine doğru şu güzergahlarda durarak-geceleyerek-gündüzleyerek -artık nasıl uygun görürseniz- gezinizi tamamlayabilirsiniz. (nerde neresi gezilir, ne yenir ne içili, nerde ne vardır hepsini yazmak isterdim ama uyumam lazım, saat geç oldu )

GÜZERGAH

ANTALYA–göynük-kemer-faselis-olympos-çıralı-adrasan-mavikent-kumluca-finike-demre(noel baba kilisesi, Myra, kekova batık kent )-kaş-kalkan-kınık-fethiye-köyceğiz-ölüdeniz-muğla-marmaris-bodrum-milas- didim,kuşadası-aydın-izmir-balıkesir-İSTANBUL

Türkiyenin en güzel sahilleri, en güzel bisiklet güzergahı, en güzel ormanları, en güzel kızları, en güzel meyve ve sebzeleri, en güzel akşamları, en güzel soru ve cevapları bu güzergahta bulabilirsiniz. Bu yolculukta bir çok insanla tanışın. Adreslerini, e-maillerini, telefonlarını alın. Soru sormaktan çekinmeyin. Bu yolculuk hayatınızı değiştirebilir. Bir kıza aşık olup onunla evlenebilirsiniz. Tanıştığınız her insan sizin için başka insanlara ve hayatlara açılan pencere gibidir. Gittiğiniz yerler, yediğiniz şeyler, tanıştığınız insanlar, ilginç bulduğunuz iş fikirleri, size farklı gelen her şey hakkında not tutun. Bu notları gezi sonunda bir kitaba dönüştürebilirsiniz. Veya her gün gezdiğiniz yerleri, gözlemlerinizi kişisel blogunuzda paylaşabilirsiniz ama yorucu olur. Not tutmak daha iyi. Yanınıza hafif bir laptop veya harici harddisk alırsanız binlerce fotoğraf çekebilirsiniz. Bisikletle bu geziye çıkmak isteyenler mutlaka en az iki kişi  -ideali üç kişidir- olmalıdır ve bisiklet ve ekipmanlarınız uzun yol için uygun olmalıdır. Uzun yolda bisiklet sürmek ayrı bir bilgi ve donanım gerektirir. Bunlarla ilgili bilgileri de bazı site ve forum sayfalarından edinebilirsiniz. Gayet kolaydır aslında. Bu güzergahı beğenmeyenler için ikinci bir alternatif, trenle avrupa seyahati: INTERRAIL. Aldığınız bir İnterrail biletiyle biletinizin süresine göre -en fazla bir ay-  türkiyeden yola çıkarak tüm avrupa ülkelerini trenle gezebilirsiniz. Bu konuda yazılmış bir kitap: bir bilet al – gize altın . Bu  kitap interraille ilgili tüm sorularınıza merak ettiğiniz her şeye cevap verebilecek bir içerğie sahip -ben okudum ordan biliyorum :) –  Yunanistan -italya-almanya-hollanda-fransa-ispanya vb.. yine bu konuda daha önce interraille seyahat etmiş kişilerden bilgi alabilir, onların deneyimlerinden faydalanabilirsiniz.

NE OKUYALIM

14.kutsal kitap – tanrı
15.tanrılar okulu – stefano danna
16.şimdinin gücü- eckhart tolle
17.farkındalık – osho
18.krishnamurti – doğru meslek üzerine
19.çalışmanın mutluluğu ve sıkıntısı – alain de botton
20. ilhan berk – bütün şiirleri
21.ibrahim tenekeci şiirleri
22.göğü delen adam papalagi
23.bülent akyürek – bütün kitapları
24.paul arden – aklını kullan aksini düşün ve mesele ne kadar iyi olduğun değil, ne kadar iyi olmak istediğin kitapları
25.cafcaf mizah dergisi
26.bundan başka daha ne isterseniz okuyun ama KİŞİSEL GELİŞİM KİTAPLARI OKUMAYIN

NE YAPIN
ezberci olmayın. Sıkılmaktan hala sıkılmadınız mı? Ne olmak-yapmak istediğine karar vermenin tek yolu vardır; gerçekten ne yapmak-olmak istediğine karar vermek.  Karar ver. Odaklan. Projelendir. Detaylandır. Zamanla. Hayal kur. İmajinasyonla besle hayallerini. Sık sık. Farkındalık kazan; kendin hayatın biyolojik ve ruhsal durumun hakkında. Süprizler yap. İlginç ol. Ne yapacağın kestirelemesin. İnsanları gülümset, şaşırt. Çocuklara dondurma parası ver. Hatta verme, bir yere bırak onların bulmalarını sağla. Arkadaşlarına kendilerini değerli hissettir. Hep yanında olan insanlara karşı uyuma. Her gün yeni insanlarla birlikte oluyormuşsun gibi kanlı canlı neşeli saygılı ilgili  ol. Yenilik, yeni fikirler, girişimcilik, sorunlar ve muhtemel çözümler hakkında düşün. Geleceğe kafa yor.  Gerçekten bir şey istiyorsan, karar al – bedel öde. Büyük düşün, cömert ol.

Yazın yaylalara çıkın. Trekking – dağ yürüyüşleri yapın. Kaynak sularından – pınarın başından- su için. Ormanlar gezin. Büyük yüce, güzel dingin sessiz uğultulu ormanlar içinde yürüyün. Büyüklerinizi ve akrabalarınızı ziyaret edin. Gönüllerini alın. Küçüklerinizi sevindirin. Küçük de olsa hediyeler – şeker, sakız, çikolata, bilye, top, oyuncak, kitap, umut – verin. Onlarla birlikte oynayın. Küçükken oynadığınız ama şimdiki çocukların bilmediği oyunları onlara öğeretin. Eğlenin. Sevindirin. Unutmayın tebessüm bile sadakadır.

Farklı şehirlerde oturan arkadaşlarınızı ziyaret edin. Farklı şehirlerde arkadaşları , tanıdıkları olanlar   bir şehirden başka şehre geçerken biletlerini onlara aldırırlarsa çok az bir maliyetle güzel bir gezi yapmış olurlar. Sizi misafir edenler ise ev sahibi olmanın misafir ağırlamaın ikram etmenin keyfini ve mutluluğunu yaşarlar böylece. Tabii gitttiğiniz yerlerde fazla kalmadığınız müddetçe :)  misafirlik üç gündür ne de olsa.

Tatilde cafe, restaurant, kitapçı, yerel gazete, market, çay bahçesi, dondurmacı gibi yerlerde de part time çalışarak renkli  bir yaz geçirmeniz de mümkün. Biraz çalışıp biraz gezmek iyidir. Öğrenci iken Çalışmak para kazanmak dışında daha değerli şeyler de öğretir. Sizi geliştirir. Olumlu yönde Değiştirir.

Yazın ingilizce çalışabilirsiniz. Kur’an öğrenebilirsiniz. Namazda okuduğunuz surelerin çeşitliliğini  arttırmak içn yeni ayetler ezberleyebilirsiniz.  Umreye gidebilirsiniz. Kay kay binmeyi deneyebilirsiniz. Turlara katılabilirsiniz. Bir ay boş bir eve kapanıp ayın sonunda dünya klasiklerinden 70-80 tane kitap okuyabilirsiniz. Yeni müzik ve yeni filmler keşfedebilirsiniz.

Facebook, msn, telefon ne varsa kapatıp, dis-connect olup dünyaya bir de böyle bakabilirsiniz.
Tarlada çalışabilir, farklı ot yemekleri öğrenebilir, dağda hayvan otlatabilirsiniz.

İnternetin altını üstüne getirip girişimcilik, fırsatlar, avrupa birliği programları, erasmus, farabi, stajlar, burslar, yeni üniversite ve bölümler, sertifika programları gibi konularda bir sürü bilgi edinip arkadaşlarınla bunları paylaşabilir, bir sürü insanın hayatını değiştirebilir, ufkunu açabilirsin.

Sen de bir blog açıp yazılar yazabilirsin. Hayata nasıl baktığını, deneyimlerini, güzel haberleri insanlarla paylaşabilirsin. Hadi ama, yapabilirsin!

Yazın yapılabilecek en güzel şeylerden biri de öykü yazmaktır. Hikaye değil. Öykü. Kısa, basit, kışkırtıcı, deli öyküler.. Batar’a duyurulur; Bekliyoruz kaç bahar oldu? :)

Zayıflayın. Fazla kilolarınızdan kurtulun. Hafif olun. Hafif, sade, huzurlu.

Kalbinizi gereksiz şeylerden arındırın. Şirk koşmayın. Manevi check- up yapın.

Dişlerinize özen gösterin. Ağız sağlığına önem verin.

Günahlardan uzak durun. Tutarlı olun. Kişisel bütünlüğe dikkat. Özsaygı..

yaz aylarında  kişisel hijyene biraz daha özen özen göstermekte fayda var.

NE YAPMAYIN
tembellik, cahillik, edepsizlik yapmayın. Söz verin ve tutun. Erdemli -edepli olmaya özen gösterin.
Kıskançlık yapmayın. Gurur yapmayın. Sui zan yapmayın. Gıybet etmeyin.

Kendiniz, yaşam-ölüm, dün-şimdi-gelecek , hayat ve ilişkiler ve ne istediğiniz hakkında düşünerek güzel, huzurlu, dingin ve keyifli bir tatil geçirmenizi dilerim.  dostlara çok selam sevgi..

KİTAB-I IJΛZ

 

uzun bir aradan sonra yaklaşık sekiz yıldır yazdığım ve bazı derilerde yayınlanmış yazı şiir ve denemelerimi bir kitapçık şeklinde toplamaya ve blogda yayınlamaya karar verdim. işte kararım :

K İ  T  A  B – I     I  J  Λ  Z

Toroslarda, Mavikent’te, Finike’de, Ankara’da, Antalya’da,

Erzurum’da, İstanbul’da geçen günlerim için;

kur’an-ı kerim ve çay için; kalb, göz ve kulak için;

çocuklar ve gülmeler için

güneş ve su için

mandalina ve portakal için

yaz günleri ve deniz için

hüzünlü bir sevinçle ağladığım tüm sabahlar için

tanrıya bir teşekkür denemesi.

“ h ü v e ’ l – b a k î ”

%100 SIBGATULLAH : %100 ŞİİR

- Lam&Elif ‘in kollarında boynu bükük ruhlar -

Yokun gölgesinde nefes alıp veren ağzım, burnum

Bu ne dalgınlık böyle

Ciğerlerimde. Ruh solukta yağan yağmur

Kesik kesik yüzümün denizine yağan yağmur

Bu ne efsun böyle!

Bu git-gellerin ortasında şişman zihninle,

Duygularınla doğuracaksın

Yaşamak denilen babaya , sarışın bir çocuk

Anlamsız sırıtarak kaldırımlarda, mesai saatlerinde

Kendini satmanın anlaşılırlığını asacaksın boynuna

Sence başka türlüsü mümkün değil

Gelenek kamburu böğründe ,

Bir kukla gibisin ağzında sahte sesler

Her şeyi anlamış gibi bakıyorsun yüzüme

Yok sende o maya

40’ından sonra mı ineceksin Yusuf’un kuyusuna

Seni pazarda köle diye satarlar mı bir düşünsene

Laboratuarlarda yok arama

Kıyasa gelmez hakk

Fırına atılıp yanıp pişmeye razıyım

Çiğliğimden çok tadım kaçtı

Yürüyüşün sesin bir müzik

Orkide dinginliği ses tellerinde

Tellerinde benim ruh çamaşırlarımı kurut

Otomobil kazasına benzer uykuya dalışım

Üşüşür kalabalık başıma

Vicdan bir polis değil olsa olsa anarşist bilinçaltı

Kopya ruhlarla geçen Bodrum günleri

Işığın içindeki halatı kemiren dişlerim

Faniliğin idrakinden sultan yaptım kendime

Gün boyu kalbim sıbgatullah aşısıyla sarhoş

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesileri

Ben kendim ikimiz altçizgi varlık sahnesi

Yüzümün Afrikası ayaklarımın şadırvanı

Benlik dağımın yangını

Kopçası mahremiyetimin

Dalgınlığım Finikeler dergiler şiirler tütünler

Kevaibe etraben

Dalgınlığım satrançta rötar yapan rock

Satrançta ayağı kırılan at

Geciken öpücük

Köpürmeyen kahve

Bir de Pazar günleri

Kanımın ortasına sesinden düşen çocuk dişleri

Çocuk öpücüğü gibi kısa konuşalım

Gençliğimin feminist sabahlarına selam

Dalgınlığımın geniş dervişliğine merhaba

Abdestle konuşan gözlerime spiritüel övgü

Sokak çocukları ve haftanın diğer günleri

Cebrail, 700 kanatlı kitap

ﻻ

Elest bezminin fotoğrafında

Lamelif gibi düğüm atıyorum

Existansiyalist-epistemic aklımın ayaklarına

Ödünç alınan su bardağı gibisin

Üstünde damlalar şiirlerimin öpücüğünden

Çadır kurarak saçlarınla kendi yalnızlığına

Uykulu aç rüya görmüş bir sesle merhaba de bana

-merhaba yabancı

-merhaba bunaltıcı yaz günleri

-merhaba denize inmeler, göğsünde portakal kokusu

Tut şimdi ölümümü sayıkla , olacak şey mi

‘senden bana yar olmaz , olsa vefakar olmaz’

Havada rengarenk ruhlar

Omuzlarını silk , dünyanın tozundan toprağından sıyrıl

Varsın insanlar yanlış anlasın

Değil mi ki ‘kınayanın kınamasından korkmaz onlar’

Avuçlarımda tılsımlı harfler

Kaf Ha Ya Ayn Sad

İbn-ül vakt!

Heraklitin ‘kendimi keşfettim’ fragmanı

Hayy ile göğsüme akan beynim

Carpe diem!

Vicdanların zindanlardan firarı

“That government is best

Which governs least”

Gelen-ek, gelmeyen ek

Aşık isen bir koşu bakıver

Power of now!

%100 art niyet

%100 mustafa

%100 şiir

%100 kesilen kurbanın kanı göğe ulaşmaz

%100 melâmilik

%100 içimde bir Süleyman bir Yusuf var

Biri karıncalar derdinde biri köle pazarında

Bir de İsa, terzisi yırtılan mahremiyet gömleğimin

%100 bu benim yüzüm değim

Ruhumun değneklerinin gölgesi düşmüş yüzüme

İyi bir şiir adamı

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesi günleri

İnna lillahi ve inna ..

Havariler gibi halka kurar boynuna kement atar

İnci arayan elbet baş aşağı denizlere dalar

Ayak baş olur, baş ayak

%100 melâmet hırkası

İyi bir şiir

%100 sıbgatullah

“de ki: Biz Allahın boyasıyla boyandık”

PLASTİK TANRILAR ÇIKMAZINDA MELÂMİLİK

Ben dilimle döndürdüm orda yaşamı

Dilim dönmüyordu rab kelimesinin arkasındaydı

Dönmüyordu dünyaya

Hayret gayrete getirir dediler

Ben annemi ne zaman öpsem bir bulut ağdı kalbime

Orda karanlık yerlerime sular

Karanlık durgunluklarıma kocaman neşe

Ben ne zaman öpsem annemi

Virgülle bırakır giderim dalgınlık cümlelerini

Work&Travellerde bir taş gibi düştüm kendi kafama

Major filolojik vecde geldi dilim

Bakmadan yüzüne sınıfların,

Bilmem hangi üniversite hangi ders

Ya da kim kimin üstünde adını belletiyor sıkılmanın

Boğulmanın, ötekileşmede yerli malı sendromu

Bak sayın profosör , eşeklere saman vermeye gelmişsin sınıfa

Yutturamazsın bana artisliğini

Naiflikle yaşıyorum her denklemi

Eşek değilim ben, saman getirme heybende

Gözünü kaldır da bak, gözüm yok anlattıklarında

Yola çıkmam için bir neden yok senin duruşunda

Sen benim arka sırada yan durup ilgisizliğime aldanma

Fiziğin bir filolojik mesele olduğunu kaç kişi anlamış şurada

Geçtim koridorları, boynumda lisans günleri kibri var

Size benzemekten korkuyorum bayım

Korkuyorum dilim sürçer de konuşurum diye

Kalırım üstümde captain black yalnızlığı

Yürürüm nerde benim adıyla adımı üst üste yazdığım

Üst üste susarak seni konuştuğum deliliğim

Kocaman sevgili, kocaman mutlu, kocaman haylaz demlerim

İrkiltiyle sordum kendime, ne olmuştu

Ne oluyordu

Savunma dedim kendini

Cahiller arasında kaldık

İşimiz neydi, burası neresi

Sordum kendime, sen kimsin ha?

Nerden buldun bunca öyküyü

Bilmem nerde doğmuşsun, neler okumuşsun

Nerde ne yapmışsın

Ne ilgisi var canım bunların senle?

Ben kimdir? Tekrar başa alıp soruyorum

Bir kez daha başındayım hayat ırmağının

Kendime bir şerh yazmayacağım

Bir çıkma olarak hatırlanacak değilim tarihe

Melâmilik burcundayım

Savunmam yok mahkeme-i kübrada

Hikayem yok, hepsini verdim dilenci yüzyıla

İşte şimdi baş başayız seninle, kendimle

Kocaman sarıl bana

Ha de, çıkalım şu dağa

Çıkmadan inemeyiz içimizdeki yokuşu

Tut göğsünü, tut kuşları

Nefesinle vur yüzüme

Sormadan söyle bana kimlerdensin

Kevser gibi müjde ol yolumun sonuna

İyi bir şiir gibi ağzınla değil gövdenle söyle beni

Present tanrılar edinip hepsini koyver gitsin

Kevser kalsın geride , o çılgın dünyayı unutturmak için

Eskiden öfkeli fikirlerle tekme atardım dünyanın karnına

Balıkları eve getirirken denizden özür dilerdim

Uçurtmam yırtıldığında bekledim rüzgar cevap versin

25’imde anladım

Rüzgar nedeni yok yaptığına,

Renklerle tanışıklığı yok rüzgarın

Renksizlik makamına daha nice var

Uçurtmamı yırt, himmet et efendim

Şu benim Melâmiliğimden felsefe yapmak anlaşılmasın

Eğitim eğmekten gelir

Ben eğile eğile başa döndüm, dikleştim

Buldum rabbin katında neyin nazı geçer : Melâmilik

Durdum, öyle anladım yorgun bir çağdayım

Varlık sahnesinde bir nehrin dalgın bulanık akışı gibi

Bir çağdayım, yüzümüz yok , yüzümüze bakılmıyor

Oysa ben onca zaman yüzümü yonttum secdelerde

Ağaçların altında yüzümü bıraktım göğün şölen vaktine

Her yaşım geçerken yüzümü tuttum anneme,

Hatırlıyor musun? Nerdeyim ben?

Gidişat iyi değil, iyi olmayacağını bile bile burdayız

Bile bile kalkıp çay demliyorum, acıyacak

Bilmeden senin kimlerden olduğunu

Sadece yüzüne bakarak,

Başımı koydum ruhunun aydınlık yastıklarına

Rüyalar gördüm sende

Kokusu boynuma sinen rüyalar

Tuttum boynumu dünyaya ‘öteki’ olarak uzattım

Bu ben dediğimde kim?

Hikaye yok, öyle anlaşmıştık

Melâmilik dediğin de

Hakkımda bildiğin her şeyi unut

Tekrar özür dile denizden

Kevsere dön yüzünü

Ebterle uğraşacak vakit yok

Dipdiri dur şimdi

Dipdiri kocaman sevgili ol kendine

Melâmiliğini satma orda burada

Budur nazın geçecekse sevgiliye

Dalgın pickler yaptım bir ömür

Aha şimdi terk ediyorum

‘Yapmak’ yok artık

Yıkmak, yıkmak zamanıdır

Plastik tanrılarla dolu kalbini

Ebterden bıkmadın mı?

Yetmedi mi bu bıkkınlık

Terk ederek bulacaksın içindeki hayvanı

Tanıyacaksın onu

Tutup kurban edeceksin

Kanı yere akacak, senin kanın göğe

Ne zaman annemi öpsem bir kuş hafifliği ellerimde

Ellerimden tut sıvazla sırtını çocukların

Mutlu yaşa, yont kanındaki hayvanı

Çocuklarla denize in, şarkılar söyle

Karpuz kes, uzan kumlara

Ellerini koy karnına dünyanın sessizce

Denizlerden özür dilemeyi bıraktım

Çatlayarak kendi içimden

Yakarak kuru yerlerimi yaşla birlikte

Yalan söylememeyi denizden öğrendim

Tuzlu bir hayat olsun benimkisi bayım

Çek ordan kendine bir sandalye

Ne oluyor bu yüzüne hele bir anlat

Yüz ki tanrı konuşacak onunla

Onar da çık karşısına

Melâmilikte bulduk biz bu ikramı

İyi bir şiir, iyi bir peygamber gibidir

Onunla hicret edilir

İyi bir şiir, iyi bir hicret gibidir.

Yüzündeki denizde

İçindeki balıklar yüzer.

Sen denizi seversin

Kısa cümleleri

Bazen beni

Çoğu zaman içinde konuşan o yabancıyı

Cahillerden yüz çevirmeyi öğrenmenin zamanı geldi

Kendimin kıyısına oturup da ağlamanın zamanı geldi

Aczin idrakinden çılgınca vecde geldiğim günler geri geldi

Fıtık

boşluk var

sana değdiğince dünya

yorgunsun çocukları öpmekten

toprağın köşesi yoktur öylemi

ah! ne gam

nereye varıp sakınmalı

dünya değdikçe karnıma ürperiyorsam

cömertlik bir tâç imiş imanda

gördüm sende öyle manzaralar

bir ekmeği durmadan ikiye bölüyordun

uykunu dayadın duvara bir merdiven gibi

çıkıp baktın hülyalara, içerilerine

en çok da çocukların radyoya şaşırmasına benziyordun

durup dururken söyleyiverdin nasılsa

yaşamak bir tövbedir duraksız

bir seccadenin ucunda kan toplamış ayak bileklerin

sen eğildikçe dünya uzaklaşıyor

kırdıkça göğsünü içerilere

unutulmuş yerlerini diriltiyorsun

bir ayıkmadır akıyor gövdene

bir ip gibi gerildin

ağzından çıkana kulağın yabancı

tir tir titriyorsun, katlandıkça etin etine

bir manadır sarkıyor boynundan

ellerin korkunç karışık

öptükçe çoğalıyorsun

öptükçe karışık

kar gibisin

yağdıkça kendine yaklaşıyorsun

bir çocuk kahkahası salıyor kasıkların

out of hand *

hamuşluk üzerine postmodern çözümleme

bir ben vardır bende / benden dışarı ~ haşarı

yalın, çok yalın

teşbih sanatlarından bakmadım bıktım.

edebi sanatların canı cehenneme

olduğu gibi derken de ‘gibi’ işin içinde

bir ırmak nasıl akarsa öyle derken de, ‘öyle’

yok mu ötesi-berisi gördüğüm şey-derin

dünyada olup-biteni anlatacak

kelime dünyadan olsa da

ûslub ahiretten olmalı

bunu iyice anladım. kur’an-ı kerîm ne ki?

“ruhun düzensizliği kutsal bir şeydir!”

derken arthur rimbaud

dünyada düzen tutmaya kalkma

yorulursun ha!

yalınlık.. rüzgar..her gün bize uğrayan

evde yok muyuz?

sıfır noktasında sözlük anlam:

yakınlık=uzaklık ; tevhid : hit

aklın kılıcıyla kesilip-biçilen ‘şey’ler..

kalbin terziliğinde

‘ya eyyühel müddesir’e denk düşer

ey örtüsüne bürünen!

kalk! korkut. ekber!

elbiseni temizle!

başa kakma, tartışma!

ey örtüsüne bürünen!

bir rüzgarla çık dışarı

bir şey ne ise o değil, ne değilse odur,

paradoksların dilini tokatlayıp

kendime bir tavır beğeniyorum

rabbimin katından

bir uslûb, bir biçem. bir hulle-i adem

biraz incir ; yaprak ve süt

biçtikçe yeşeren

yeşillik, yaşıllıktır.

yaşamın özündeki ‘ıslaklık’..

su; yaprak+süt ; incir

a dialog from fight-club :

kadınlar tarafından büyütülmüş bir nesil olarak,

başka bir kadının

aradığımız şey olduğunu

hiç zannetmiyorum.

aslında aradığım şeyin dünyalı,

buralı olduğunu zannetmiyorum

kadın dünyalıdır.dünyalıktır

yükünü hafif tut ey göğsüm

hafiflik

semavi rüzgarlar getirir koyar böğrüne

kuran oku ve bak yüzüme

mühim olan ne ki aramızda?

aramız ne ki?

ey rüzgar!

sen olmasan kokardı her şey

her şeye başka bir şeyin kokusu sinerdi

çürürdük dünyada be,

çürürdük bütün bir insanlık.

sen varsın ya dostum,

her şey kendi kokusuyla var

çocuk, kadın, ardıç ağacı ve başka şeyler

uyumak mesela, seninle.

sen gel ey rüzgar

serinlik, hoş nefes

yoğun neşe getir biz fakirlere

biz kardeşlerine

deli savur dünyayı üstümüzden

çılgınca şarkılar söyle bize

göklerden haber ver

unutulduk mu buralar da ha

bizi almaya gelecekler mi?

bir iş bitirince , kalk başka bir işe koyul

rabbinin sana olan nimetlerini an da an

muhakkak

verilen her nimetten sorgu

muhakkak!

şaqqq diye açılacak defter,

‘ikra kitabek’ denilecek

tebessümle çevir sayfaları

rahmani rüzgarlar eser

vav’dan he’den lam&elif ye’den

elhamdülillah! de gir

kardeşlerinin yanına

-hayat, ahiret hayatıdır!

gönlüm sen oyna

kendi dağlarında, ovalarında

gölgelen güzel nefesli ağaçlarının altında

ey gönlüm, kalma sıcağına dünyanın

kalma buralarda. kalma emi.

bir rüzgar çıksa da sevişsem

bir rüzgarla çıksa tanrı dolansa etrafımı

sobelesem içimdeki nefesini

hafif aralansa dudak

korkarım dil yine bir dağı

kaldırıp atacak havayla

korkarım kibirden

allahtan ve kendimden

ben o çocukların sesiyle şenim

o çocuklar olmasa inan bu şehirden giderdim

rüzgar çıkardı göbeğimin kıvrımından

kulağımın kıvrımına akardı

ben anladım ki rüzgar çıksa da bir çay içsek

rüzgar çıksa bir kitap sayfası çevirsem

yok böyle olmayacak tanrım

bir rüzgar çıksa sana geleceğim

huzurda seni isminle çağırmak olmaz

susulur

rüzgar bir ağaca sokulur gibi susulur

çağırmak uzaklıktır

allah demeyi bırakınca erdiğimi anlayın

‘cûylar kim deryaya vardılar, hamuş oldular..’

güzel söz söyle

ona güzel sözler ulaşır

şiir ne ki?

susmak su’dan gelir

su’ya gider

ateş-su-hava-toprak

rüzgar tüm bunların arasında bir arkhedir

ki onları kendi suretlerine bo-yar

benim suretimde bir rüzgar gezinir

bilenler bilir

önüne çıkanı kendi suretinde gösterir

bende vardır bir ben benden dışarı

rüzgar hadi onu al de gel

out of hand to exit from arche

of, to, from, at, in, on

rüzgar bunun neresinde?

ah güzelim,

ben sana dedim sahilde çıplak ayak yürüme

kumlar fena öper

öpmeyi onlardan öğrendim

fena öperim,

bir de rüzgar çıkarsa

artık bilemem.

bir ben vardır out of hand

post-exit from arche

artık bilemem.

bak şunu bilirim

mühim olan dış güzellik!

out of hand!

postexitoo@hotmail.com** from arche

no mail no word

no woman no cry

mühim olan dış güzellik!

islamcı ne satar?

boş versene aslanım

mühim olan dış güzellik

artık bildim. erdim o erginliğe.

out of hand!

yes world no word

göze, söze, öze selam!

_________________________________

* haşarı, ele avuca sığmayan.

**Türk şiirindeki ilk elektronik posta adresidir. imge mahiyetinde kullanılmıştır.

 boş konuşmalar

“ bir testi yaparsın çamurdan

içindeki boşluktur onu yararlı kılan ” lao tzu

uykuda gibi sessizlikle

ses soluğunu yıkamış asmış içime

her şey senin gibi sessiz olsa

*

kuşlarla ağaçların arasındaki yalınlık

seninle aramızda olsa

beklentisiz gelsem sana

*

boş, bomboş dolsam seninle

*

seninle senin aranda olan kalsın

her şey hiç şeyle

ses sessizlikle

sende olan görünsün boşlukla

içini boşalt ki yüreğin genişlesin

o an gör bak dinle

rüzgar nasıl dolanır

toprağa ağaca suya

*

bir türbe ziyaretinde sabah vakti

durup kapıda sessizce

davet edilmeden gitmenin hüznü

bir su yokuşa nasıl akarsa öyle

*

dinlemek isterdim bir kaya gibi sahibimi

dinlerken çatlayarak fışkırmak isterdim

paramparça olurken gövdem

her zerremde onun titreşimleri

salınmak bir su gibi

bendeki senden sendeki bene

sessizce…

boşlukta karınca’lanmalar

“baktım bir karınca sudan geçemiyordu / tuttum suyu kenara çektim.” i.berk

nefesini boya dinginlikle

wu-wei

ne reddet, ne de cehd

ağacın dalındaki kar gibi

silkele gitsin

içindeki kelime tozlarını

*

kalbindeki boşlukla bak

boşluk, bakışının şeklini alır

bırak tuttuklarını, basitçe bırak

*

ıslık çal, ormana bak ormana

bak bir karıncaya

suyu nasıl geçer

bir çocuk akşamı nasıl ederse öyle

*

çay iç

içindeki çaydan geç

yu yüreğini bakışlarımla

*

ya bakışını düzelt

ya boşlukta karar kıl

keçiler kendilerine gider

serin olurdu sabahlar

suyu çarparak yüzüme

bir göle uyanırdım dingin

*

bir patikayı seçerdim

asfaltın yanında

dua eder gibi yalnızlaşırdım

*

kuyudan su çekerdim

akşam vakti darlığında

boşalttım kovaya telaşla yüzümü

*

annem keçilere çobanken

ben oğlaklarla akşamı ederdik

ceviz ağaçları altında zamansız

kalırdım, öylesine bir zaman

bir şey bir şeye eklenmezdi

her şey kendince kutsal sessizliğinde giderdi

ben kendime, keçiler kendilerine giderdi

*

eli belinde çoğu zaman dedem

bir masalcı gibi yürürdü önümde

tuhaf aletler çantasında

bir kediyle 10 yıl konuştu

teşekkür etmez, beklemezdi minnetimi

yalındı, uzaklara bakar çay içerdik

sırtını verdiğinde bir ağaca

bir tek gövde olurlardı

kutsalla demlenmek

kuş dalgınlığında ellerim

avuçlarım kanat

alkışlamak için rüzgarı

*

bir göle değdi kelebeğin kanat titreşimleri

gölde bir yaprak kımıldadı

merhaba dedi kurbağa

*

kokulardan anlardım vaktin geçtiğini

sabah çiğ kokusu

akşam yazsefası

öğlende katran ağacı

ikindi de çay

kokulardan varırdım görevlerime

yanıldığım olmamıştır

*

uyudum çoğu zaman

fesleğen kokulu bahçede

bir taşın soğumasıyla anlardım

vakit ikindi

keçiler salınsın!

azık alınsın!

*

bir kaya gibi düşünürdüm

bir kaya kıpırtısız yıllarca

dinledi durdu yerin altını üstünü

henüz değil

durmakta olan devam durmaya

kerahat vakti girdi ve uykuda çocuklar

uzun selvilere sarıldılar rüyalarda

kuş bile kaderle uçar

anne bacakları..

dönmeye devam olan dönmekte

öpüyor zinde dudaklarla

sırtını bir kertenkele

olanlar oluyor

etinin içinde

karıncalanmalar

eller pençe

bacaklar okşayışlar

‘henüz değiller’

-vallahi

vallahi diye yeminler etmek istiyor canım

var gücüyle basıyor dünyaya bi karınca

ve oturup tırnaklarını kesiyor odunlukta bi kertenkele

var gücüyle varıyor dünyaya bi mustafa

vallahi’ler karıncalar kertenkeleler

‘vav’ miskinliğinde soyunup-kuşanıyor

olmakta olan oluşu oldurana

zinde dudaklarla yakarıyor bi adam

‘esenlik veren adınla

kımıldıyorum..

göğsün bildiğim göğü görmesem

daralırım etim sancır

kader taşımı yontarak kavrıyorum

‘olmakta olan’ı

var gücümle vuruyorum kalp taşlarına

parçalanmalar..

hayretler!

okşayışlar)(henüz değiller

ve oturup

kuyruklarını yeniliyor odunlukta kertenkeleler..

ben sıvasa giderken

iki şıktan üçüncüyü seçtim

akılımdan kuş ölüsü yüzler geçiyor

her yolculuk sonrası durup sorduğumuz soru

burası neresi?

mıncıklanmış başörtüsü sloganlar

imanını kanırtarak kampüslerde

bekar odalarının yılgınlığını savıyor

gazetelerde gözüne ilişen ilan-ı memuriyet

seciyesini kapitala yaslıyor

1×1 kalmanın sıkıntısı maişet

kolları şimşek ağzı açık

gözleri gün ortası günah baldırı çıpplakk

hem sivil ham i’taatsız

bu önemli gerisi lak lakk

kendisi gidebilirmiş yokmuş zor

biz kaçıncı yitik nasıl asi axiyon kor

kim müslüman kim cenabet bilinmiyor

paç’avra’t ortalamaya rıza

göstermediğim bilinsin diye

koppardım aşufte afişlerini şöhret-i şehrin

kani olmadım imla gurallarına kanmadım böylece

üşenmedim dilinin altındakileri yokladım

konuşlandım kuvars yalııınlığına

pakladım abdest suyu koydum bulvara

nasııl yaptımsa yaptım, ayyıktım!

‘burası neresi’ ‘kimin eli kimin cebi’ meselesi

diyorsan külü apazla yuttun, kovuldun

biz erkek dedikse ağızını yemeğe götüren değil

yemeği ağzına getiren bilinsin

ayırdıkca ayırdımında kaldık

varılmıştı ayıklığa durduk es-salaa dedik

kolları bağladık

sıvastaydık

yemin etme çarpılırsın  I

koyu ağrıdı yüzüm terlemekten sözsüz

yordum kelimeyi dudak-diş arası yayvan

biriktirilen bir şey mi idim  meleklerce yitik

nerede bulsalar beni yazıyorlardı

göğün etli yerlerine bitişik

yosunlaşmayan evlerimiz kadınsız

dalgasıyla tuzuyla vurmayan

kendini kayalarımıza kız

suları

koyu. ağrıyan. yüzsüz.

        yorgun. yayvan.

                   yitik.

                         etli. bitişik.

-söze itibar yok vesselam..

çocuksuz birikmiyor ben idraki

bereketsiz günlere kaldık

       koyu ürküyorum allahım!

 derin yaslanmış zihnim fakrın sırtına

oyluklarımda oy! oy! öpüşleri

söyleyin just now!

kim gelir şimdi benlen

tarla sürecek, tohumlayacak medeniyeti

ektiğini biçmeyecek , fakra övgü düzecek

çocukları harman yerlerinde esmerleşecek

kim?

koyu biriktirecekse yitiğimizi şehirlerde

öpsün cool just now oy oy

 yemin ederim evde yokum!

 

 yemin etme çarpılırsın  II

-amiş efendi damadı babanzâde ahmed nâim’e demiş ki;

matlûbun husulü veya adem-i husulü nezdinde müsavi  değilse nakıssın evladım!-

 sabun ölüsü köpükler..

düz kılar saklıyı çocuğan sesi

çalı bir çıkrık akılda

saklıyı dürter çıkrık sesi

akıtıyor aklım yan yatmış süt bakırları

kaplumbağa içli kızlara ve bir ağaç dorukta

diyorum, bakın,

çocuk bir kayadır

yontulur dudakla

etimin doğrulup kalktığı ruh değnekleri

seni yitirdikçe bulduğum tebessüm

uykumun çarşıyı gezeni

hayır! nedir bildim ilgisi dağlı yanımın

allahın bana dertlendiğim yerden değmesi

 değil ezberimde aklım değil

ve belki kırışmış günler geçirdim

keçi güttüğüm dağlarda

yabani otlar topladım yüzümden

ve yine gece benden evvel aklını yitirdi

zor çıktı sabaha

 / size deli denmedikçe imanınız sahih olmaz! /

üşengeç taşlar gibi düşündüm

tankerlerde biriktim

hikmeti söktüm, heceledim bezm-i elest’i

sen bil bunu. öğlen uykum ol

yay kelimelerini içime niyetlerini  korkusuzca diz

duş alır gibi şuh bir yüzle

ko elini koklayayım düzle alnımı

kazı.

çeyiz niyetine hüzün biriktirdim

gördün işte dayanılmazlığımı, itaatini isterim

sıvazla hayretini, kucakla öp!

hüzün harabelerim altında hazinelerimi

bileklerini çat boynuma hohla

benden sarksın belden aşağın dünyaya

nur yay nur ol

gölgen olmasın yer yüzünde

 canı çıkıncaya salla içimin ormanlarını kurut

yapraklarını dök hafızamın

çöl pahasına göster kendini

bi numaran olmadığını göster

ve en nihayet

de git! bir seraptır dünya hırs çölünde

elâ!

ürpermeler

 elbet bir hinlik vardır seni sevişimde

ey kanıma çakıllar karıştıran isyan! (i.özel)

 ben geceye durdum öyle tıfıl kızgın. dürdüm caddeleri aklımı vitrinlerden kopardım. sözlerim un ufak oldu döküldü sükut taslarından. caydım süt çekildi göğüslerden.. aşerdim bir hak kelamına, arandım ten çöllerinde tin kuyularında sere serpe serdim kalbimin taşlarını önüne işte.. al bunlardan vur kafama, kanım bir bayrak gibi açılsın üstümde. sürülen tarlaların coşkusuna kaptırdım kendimi, seher vakitlerinin çıplak omuzlu şehvetlerine, çalılar arasından yürünülmüş akşamlara,  yere dökülmüş tuzlara, baharın utangaç çayırlarında kişneyen  kısraklar aşkına, uzun süren kıyamlara  ve  kırılmış dallar gibi sarktığımız  rükûlara selam olsun…                                            

 

selam olsun ki hallerime , hallerim deli sular gibi boz bulanık akıyor ellerimin karanlığından.. varıp duracağım muştusuna kabirlerin, varıp yabanıl hatıralarıma allahım seni soracağım.. seni senden seninle akacağım.. gah sabr ateşinde gah suların akışında kadınların gebe kalışında tarlaların verdiği dinç duygularda  okuduğum kitaplarda yürüdüğüm yeşermelerde aşıladığım fidanlarda her şeyde her şeyden her şeye senin adınla: bismillahirahmanrahim. ben geceye durdum öyle tıfıl öyle kızgın; işte ufalıyorum göğsümü ufuklanıyorum, çatıyorum bir uykuyu bir isyana ; durun ey yaşamaklar! ben de bilirim gece düşünce yatağıma bir akrep gibi her yanımda sokar, her yanım zehirli hatıralar, yanlış yumaklar, üstünkörü dokunuşlar, ve her nedense rengarenk kuş ölümlerine koşuyorum, alkışlıyorum sokakları, iyi ki arklarda geçirdiğim nöbetler var, biliyorum hayat beni bağışlar, hayat beni kendine yakıştırır, terk edişlerim ip ip ulanır susuş yumaklarına dolanır, ve bir zaman gelir ki can; kim zerre kadar kötülük, kim zerre kadar iyilik.. hiçbir şey yarım değildir.. odur. o kadardır. ondandır. onadır.

 

nasıl ki tok bir kalple ağlanmaz, öyledir sözcükleri zihnimizde yan yana yapıştırmanın naylondan hışırtısı.. ta uykularımızın içine.. çocukların göğe değen uykularının içine.. her şey naylondandı o kadar.. asaletle isyan edecek yerlerimi ağaçlara astım. kulaklarımdan kuşlar çıktı her sabah namazında.. kadına ve sofraya bismillah! deyip başlamanın tam zamanıdır.. benim çayıma kuş sesleri karışır, söz bir kuyu olup çıkar soluğumla birlikte, göğsümün maşrapasını bırakıverdim gitti karanlığa..ne girip çıktıysa içine bende o ses ve renkle vurdum kendimi saçlarımın sahillerine.. saçlarımı sallıyorum söz kuyusuna kovanın ipi niyetine. hem ne demiş bir çinli: kuyu derin değil , ip kısadır. şimdi soralım: kuyu kısa, ip derin olursa , neyin ipi, ne kuyusu diye sormazlar mı adama.. sorarlar..

 

 

kapılarda buhur kokuları gibi kaldım 

 

bir kırgınlığı bir çocuk yüzü gibi yaşadım aylar geçti. alnımın kıyısından sarkan iplerle düğümledim göğsümün içindeki kalp kırgınlıklarımı. uyanışlarımda gövdemden süzülen rüya tozlarından dağlar tepeler yığıldı odama. her sabah önüme çıkan sahillerde yürüdüm, deniz kabuklarından çıkan fısıltılarda bulduğum sırları eve gelirken kuşlara kaptırdım.. buhur ve buğu gibi geçip gittim ev önlerinden doğu kentlerinde. böyle tırpanladım içimi, bir nohut gibi yoldum ve kuruttum göğsümdeki damarları.. harmanlandım sıcak ve susuz bir dağ başında göğü yüklendim sırtıma ve taşıdım yıldızları dökmeden ..meleklerlen tanıştım uykularımda taşın içinden çatlatarak çıkan sulara sürdüm tenimi. yumuldum ürperdim dizlerim ağaç dalları gibi sürgünledi kendini. karnımda kitaplarla dolaştım, satır satır kelime yedim doydum, yetindim, bu sevindirdi beni. güldüğüm de bir yalnızlık sindi kahkahalarıma ardımda onca akşamlar yürüdüğüm kervanlar uyuduğum gölgelikler ve sırlı sırsız açıp içinden geçtiğim kapılar çıktığım gövdeler gömüldüğüm toprak yanıldığım kadın berkitildiğim saç sakal ve hiç görmediğiniz çocukluğum… kırdığım oyuncaklarımı aradığım yerler gibi oldu şimdi yaşadığım kent travmaları.. zili olmayan kapılarda nasılda bekledim.. nasılda fotoğraftakini kızım sandım.. yanıldım upuzun uzandım .. isimleri nerde nasıl öğrendim.. kimm tutuşturdu elime bunları.. ben okuma bilmeyen bir peygamberin adını bir inci gibi taktım boynuma.. inci taneleriyle buldum yolumu.. saçtım savurdum ne yapıştıysa üstüme o karanlık ağızlardan o yılkı kitaplarından.. hatırladığım yüzler durgun su üstünde dağılan yapraklar gibi. bir yaprak ol şimdi desem göğsümdeki küvette, küveti taşırmadan yüzen bir krizantem yaprağı ol desem.. olmazsın biliyorum.. kelimelerim ipe dizilmiş karıncalar gibi .. süleyman peygamber ve cinler belkısın tahtını nerdeeeeen nereye nasıl getirdiler.. öyle bir şey değil kelimelerim.. ol dersem olmazsın .. biliyorum.. zili olmayan bir kapının önünde duruyorum..

 

kuş dalgınlıkları

 

[ giriş : gece yola vurunca gövdemi göklerin ihtişamıyla sükûn buldu uzuvlarım]

bilge bulutlar gibi geçtin göğsümden

toprağımın yüzü nicedir sana dönük

dönderdin rahmet çarkını göklerin

bir bulut dansına değiştim kitaplarımı

bırakınca elindeki poşeti ve tokalaşmaları

üşümüş bir oğlaktım saçlarınla titreyen

sen koşmaya zorlama diye beni

ayaklarımı kuş dalgınlıklarında dolaştırıyorum

 

 

ve sen konuşunca dişlerinin arasından kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

ve ben açıklayacağım secde sesiyle yüzümdeki korkuyu- alnımdaki çizgileri

bacaklarımdaki çalıyı ve niçin okulu terkettiğimi

ve devamında başka şeyleri.. sigara-çay içerek.. açıklayacağım küçüğüm

ve nasıl zikredildiysem orman sabahlarında su sesleriylen

o kuşlar küçük hanım,

gün olur seni de beni de bir ormana terk eder…

[çıkış: (exodus-exit) aza-i kafi ifa ]

 

 

gül lambası

eşyayı yanlış yerinden kavradın

ellerinin hafızası yorgun

beni de evet, beni de yanlış anlayacağın

şeyler söylememe imkan verseydin, doğururdun

 

dur! orda kal! tebessüm sınırını çoktan geçtin!

modern kuyularında kelamı eğik ekin gibi biçtin!

 

hayır canım, bu şarkı öyle söylenmez

her yanı melek salyasıyla bu gökyüzü

beşer kafalarının içinde bir sesi kımıldatır

‘vescud vektarib’ eşyanın adı adıma yapışıktır, söylenmez

kan pıhtılarında durur düşünürüm: söylenmeyen etlenmeyendir

etlerinden bir ev, etlerinden bir çocuk yontarım

göğül kurbanlarımda derim derine değgin

köpürür de köpürür salyası meleklerin

söylenmez bu ağır yük hangi yazgının kılıfıdır

solar çocuk sesleri sokakta , yabancılar evin damına anten kurar

hangi tv kanallarında hangi suça kanalize ediliriz

anlaşılır kapılarda köpürmüş ağzıyla evlerin mahrem yerleri

henüz seni ve geceyi anlatmadım, bir felaket olduğu besbelli

kayaların düşünmesine benzer bir hal kuşandım

hıncım  ipliklerle pekişti ve seri kitaplar okumaktan

serserinin biri gibi görünmekten ve parasızlıktan değil:

 dur! orda kal! demem

çünkü; hep seferi kıldım namazlarımı,

hep 90 km ötede ve 15 günden az kalıyorum gittiğim yerlerde

dur! orda kal! de bana,

çantana koyduğun faturalardan en son bezelye aldığın anlaşılıyor

‘her yanın dudak, üstün bezelye taneleri’ demişti cahit zarifoğlu

ve elbet sen bunları bilmezsin,

durup dururken yanlış anla beni diyen bir adamı da

ağaçların büyümesi gibi anlaşılmaz

kırılmış saçlar gibi kırıldım, her yanım dil ağzım melek salyaları

hangi boğuşmadan dönüyorum, sana bunu söyleyemem

küçük güzeldir, hep buna öykündüm

yumurta kırar gibi düz bir anlamla dua ettim

‘aklımın tavasını senin nurunla kızdırdım,

bir yumurtadır hayat çünkü, allahım’

ve başka şeyler söyledim allaha

bir musluk olup ince ince  günah ve nur aktı hafızamdan

bir muska olup girdim koynuna

tüm sükun bulmuş yerlerimle,

çocuk ellerine benzer gövdemle

oyunda kaybetmiş sesimle, yüzümle

toprak evlerde uyuduğum saf berrak zihnimle

zeki çevik sevecen kımıltısıyla boynumun ve

kas yığınıyla derimin altında, öğüt öğütebildiğin kadar beni

bir açılıp bir kapanan değirmeniyle gümüşi gövdenin enfes

mitoslarda seni anmadılar,  ben andım enerjisiyle terlemenin seni

ve dur! dedi şimdi bir ses!

 

hayatıma bir kılıf bulamadım,

zanlarım çat çat kırıldı kısır evlerde

yuğundum şehirlerarası yolculuklarda mescitlerde

farelerinde kız alıp verdiğini işittim

beyaz peynir ve kız kapanları

dur! dinle bu çağın kadın tıkırtılarını

durmadan anlayamazsın, durmak için koş, alkışla toprağı

yorul , kalk ve başka işle yoğrul der tanrı

bize göstereceği bir eşya ve hikmet olmalı

tanrıyı bekletmeyelim

yorulalım, kalkalım tütünlerle çaylarla

başka evlerin kıvrımlarında yorulalım, uğv uğv uğv

kendi üstüne katlanan bir yazgıyla yazılalım

çiğ et gibi şaşkın olma be kadın!

senin kıvrak yerlerin gibi değildir anlam!

bir uğultu bozgunuyla çölde kahve içmiş sesinle

neyin uykusunu uyudun ki mahmurluğun intiharı çağrıştırır

intihar dedim de senin aklın bilirim

hangi çığlık atlasını getirdi koydu diline

o öl kışkırtısı yok mu kitap satan çarşılarda

bir film fragmanı gibi giyin! yanılt gözlerimi

tefsir dersinde kelimelerin ensesinden yakala,

dipnotlara ver sırtını, seccadenin içinden kuşlar çıkarsa,

şaşırmış gibi yap! çayın seyr-i sülüğünü düşün , ağırdan ve incelikli

komşu evlerde sıkıl da, pencereyi aç, ılık ılık sarıl gecenin sağır çarşafına

ezdim bütün çiçekleri yine de canavar dedirtemedim kendime

ölüyü dirilttim yumurta kaynatır gibi tavada, tuttum öğüdünü sezai

kabirleri yara yara ulaştım toprağın ötesindeki ‘gül lambasına’

 

 

 

 

içimde intihar komandoları

 

_cemre’nin göğsündeki kan dolu hokkaya batırıp dilimle yazdığımdır…_

yoktun, varoldun varlığın varlığıma aşikar oldu uzak dağ tepeleri gibi

sabahları uzun uzun baktığım çay içerken içimden geçirdiğim kuş fakiri

bir

gökyüzüne olan dualarım ve çipil çipil bir yağmur balkonda gün boyu

kahve

içip “uzak yakınlıkları” kurgulamak oysa yapacak işler birikir odada

birikir zaman üstüste yığılır “an”lar birikir kırgınlıklar kahkahalar

duvarları yalar yalınızlığın saklanmasıdır hayatıma giren nadir

insanlar

vardır gelip giderler aradabir oysa hiç bir şey olmaz onlar gelip

gittiklerinde evet hiç bir şey olmaz gelip giderler herkesin hayatı

biraz

böyledir akşam yemeğine roka haşlarız uykularımız delik deşik

çarşafımız

bakir hayatlar ülkesinin haritasıdır nice rüyalar gördüğümüz

yittiğimiz

yitirdiğimiz kaçışlarımız yüzümüzü sakladığımız “duvar”lar okuyup

okuyup

sustuk bize bunu öğretti kitaplar arada bir fısıltı aradabir coşkulu

meleksi tebessüm ılık ılık ikindiyi akşama bağladık kollarımızdan akan

yılgın bir enerjiyle fakir bir kalbimiz vardı her şeyden önce yuduk

yıkadık

en güzel yüze yusuf sursine açtık kapımızı aydınlandı sokak aydınlandı

içinden çıkamadığımız “kuyular” çıktık veunuttuk çıkışı unuttuk

züleyhayı

unuttuk en insan yanımızdı unutmak ve unuttuk ve yanlış hatırladık

isimleri

isimler bizi bize hatırlatacak içimizdeki mikrofundu yorulduk

aramaktan

susadık cemreler düşmez ne havaya ne toprağa nede suya cemreler

uzaklara

düştü uzaklara yürüyecek takatimiz kaldımı rabbim, uzaklar bir yağmur

gibi

serildi önümüze uzandık ve ıslandık cemreler düştü kalbimize doğru

toprakla

buluştu tohum var git varlığın selamette olsun! cemreler hep ama hep

kalbimize düşsün! karıncaların ağlaması gibi ağlıyorum

iyiliğinde hepsi bende kötülüğünde, iyiden de kötüden de kaçmam,

kaçmam ben

kendimden, yabancılaşamam kendime, toprağa yabancılaşamam

bir dikenle yaralansam ben dikmişimdir onu

atlas olsun ipek olsun ne giymişsem ben iğirmişimdir

bu böyledir, bilirim.

perdeler!

perdeler!

perdeler!

cemre, çek perdeleri, akşam oldu!

bir perde ol şimdi bana

bir karınca gibi ağla

ne yakın ne uzağım

içimin gökyüzünde yeraltında bir deprem yarat

içimi dışa bük

dışımı yokuşa sür

perdeleri çek, cemre;

hakkında bilgi sahibi olmadığın şeyi allahtan isteme!

<içimde intihar komandoları,

perdelerin çekilmesini bekler!>

saatli bomba

bıççaklan doğranmış dudak izli kelimeler ve etsiz iskeletler ve modern kablolar..

…ıssık ağlamalar görülmüş kadınlarda ve devamında çocuklar ve naylonlaşma..

neyse, hep beraber büyük salona geçilmiş ve ;

saatli bomba ‘yı pervasızca okumuşlar koro halinde:

 

öyle ölümü deneme çocuk

bu evin tavanı yok, sence de mi yok?

gök yüzüne bakarak da ölebilir insan

ofhhh neyse.. buruştum uykularımda ve telefonlar

çaldı rüyalarımın içinde

kuşlar yanarken elektirik tellerinde göğün

etini sıkıca ovdu bir saatli bom-bomba

 

…

namaz, yeryüzü ve yakarış

kağıttan uçaklar gibi düştü bu pagan yüzyıl denizin ortasına

secde, deniz ve ada-yış

kağıttan bir gemi yap beni ey çılgın elli peygamber..

senin ellerin ve devrimler..

dergiler , erzurumlar ve dibine vurduğum demlikler..

ezcümle

acı bir tütün gibi arıyorum yavrum seni

ciğerlerim temiz, nefes alışım düzgün, kahretsin!

acı bir tütün gibi saracağım uykularımı uykularına

etini sıkıca yoğuracağım bir saatli bomba… yakarış…

ve biliyorum

benim de ellerim çılgına dönecek..

haydi çocuk, çıkıyoruz buradan!

 

 tenhada terlemek

    ’saçını dök sineme, derdini söyle..’

 

sen uyurken de ırmaklar

yatağında usûl usûl ..

gazeteler , dergiler dizilir

yeraltı matbaalarında yaprak yaprak..

traktörlör tarlalarda yamaçlarda

bir duanın şeklini çizerler

 

sen uyurken siz olursunuz büyülü..

yağmur düşürülürken gökten

annenin çoçuğunu leğende yıkaması gibi

 helecanlı, berrak olur yüzün ellerin

konuşkan kaslarınla

büyük dişlerinle büyük düşün

 

sen uyurken kur’anlar okurum yüzüne

senin haberin olmaz

çehrende bol toprak, ince kemikler

aydınlık çocuk yüzleri

hüzünlü biatler belirir…

 

çehrende göğsüm tomurcuklanır

sen uyurken

ahiret denizinin kıyısına

vurmuştur çehren kendini..

 

aklım kafatasımın çukurunda

tenhada terlemenin adını mırıldanır

iffet!

 

ölüm bir taş gibi yuvarlanır üstüne

 telaş kayalarından

iffetli çehrenle çağır uykuna geniş sözcükleri

garibliğini yadırgamadan kıvrıl içine de uykuna uy!

biliriz, siret surete sirayet eder!

 kırptın göğsünü kuşlara

iri anladın kuşları

onların diriliş muştularını

derin yalnızlık uykularında kabuk bağladı

vurdun göğsünü ağlamaklara ,

 ağaçları birbirine çarpan ormanlarda nasıl da uykusuz düştü yüzün ellerine

küçük bir hanımdın , gamzelerinde nice heyulalarla gemiler ağırladın

vardın iklimine çocukların, kopardın çiçekleri ve sürdün ellerini sabah çiğlerine

zihnin hızla adımladı kaldırımları insanlık dramlarını

acımsadın taaa uzaklarda bir akşam üşüyen çocuklar aşkına

tuttun alnını ve sordun soruları küçük deniz kabukları misali rüzgarlı ..

kumları sordun.. terlikleri sordun.. kuşları.. balıkları.. aç çocukları.. yalnızlıkları.. savaşları

sonra kaldırdın alnını kocamaan denizi kucakladın saçlarınla..

ve her şey kendi kuytusunda çalkalansın istiyordun .

ve sen şerbetledin vakitleri! namazla ikramla muhabbetle direndin

modern dünya çıkmazları karşısında..

 

heyy! çocuk!

güzel cin.. nerde kelimelerin?

 

tahta

yoksul ellerimde ekmek ufala

soğumuş çayı ısıt ver

sabrı yok bu dünyanın bana

sanki ben bilmiyordum

ekmeğin fiyatını, sigaranın zararlarını

tahta göğüslerini kadınların

sahi bilmiyordum ve durma

kelimeler bıçaklıyordum ağzımda

gövdelerin inşaatından hatıra

tahta yalnızlığı ağzımda

durma!

inşa et, onar bu ellerimi

bu kaburgamın arasına

çocuk kahkahaları salıver

üfür kalbimin borusuna

çayı ve kitabı oraya bırakıver

haydi, durma!

allah kelamıyla serin yont göğsümü

destur de!

sabrı yok bu dünyanın bana

durma, öldürüver, öldü deyiver..

çınlat bıçakla kelimelerimi

ve n’olur  ’iri anla’

bir dere yatağının uykusu kaldı gövdemde!

yüzümdeki kayalıklarda kuş kımıltıları,

keçi tırnakları, tuz taşları, çocuk utanmaları

canım ya rabbim,

uyandırıver  hikmet etlerinde  bir tahtayı!

tahtalarım, gelin kırılın gövdemde.

 

bıldırcın ve göçebelik

çünkü ölüm bir başka rüya olmalıdr. küçük kelimelerle bir kenti anlatırız. dublin mesela.. göçebe olmak nasıldır, öğrenilir..

undergorund bir hayattı geceleri benim gövdemin soluduğu yer.. underground olmak ne büyük iş ya rabbim.. waking and waking! dreams.. sanki başkalrı yok gibi soyabilirsiniz beyninizi ve yüreğinizi.. doğu ekspresinde sigara içercesine mutlu..

bıldırcın gibi kelimeler vardır, sık rastlanmaz. kent sokaklarında yanlış bir hayatı yaşdın ulu bir şaman gibi.. hangi ayine katıldıysan senin elinden bozuldu halka.. dikiş tutturamdın.. elindeki mühür yabanıl .. doğuda bulduklarını batıda sattın, geçindin beş on gün.. ekmek tütün kira parası.. batıda yaşam yitirmek üzerine kurulu, anladın, lakin bu arada doğuda neler oluyor..

hastahane kapılarında karşılaştıklarım gibisin en çok ağrılarım

sarsıntılarımsın kuyu kuyu uykularımdan çekip çıkardım yüzünü

parmakalrımın ucundan acun uzaklıklar akıyor.. ve kertenkelerler.. nasıldır bilemezsin.. trekkinglerden vazgeçip yola çıktığında anlarsın k2 yi.. bir yerden başlamak ölümcüldür dağda kısadır gövdelerin şovu.fütüristik olamazsın.. saç-sakal yırtık bir elbise gibidir. kör düğümler atılmış bir örtüdür kadınlar ve erkekler.. doygunluğu ezberletir inzivalar.. yetinmek sevindirir..

her ne söylemişse şaman, doğrudur..

bir yanılgıdır bu dünya, bu kentler, bu kadınlar, bu uzaklıklar bir yanılgıdır.. alegori ve ironi..

besbelli “ğill etmiş” kendini, içimizdeki iyilik meleği..

bellevue sarayındaki (berlin) henry moore kelebeğini kim görmüş, ne düşünmüş?

 ecza

 herkesin göğsünde “bir” kalp vardır

dedi.

- yeni gelmiş mektupları masaya koyup saatlerce baktı..

telefon… acı acı çaldı…

geceden açık kalan pencerede sabah oluyordu..

ezan sesleri..

kahve ve sigara kokusu..

oraya buraya dağılmış organlar..

kitaplar.. fotoğraflar..

sessizlik..

-herkesin göğsünde bir kalp vardır !!

yırtılmış gömleğinle ne gezersin yusufum!!

-söküklerimi dikecek bir terzi .. kadın?

rahim.. ve ecza.. kızım

beni evime götür .. lütfen.. beni annene..

kalbim bir asansör müdür? diyelim öyledir.. kaç kişilik?

karşıdaki kayalıklarda dün uyumuş kalmışım. bunu nasıl anlatabilirim. bir klavye ile nasıl seslenebilirim. her harf bir tuğla elimin altında. peki ya harç? peki ya bu söz evinin tavanı? söz evinin akustiği? söz evinin penceresi ,kapısı?

 

*

imdi  kapıları çarparak çıkamıyorum.. dönmem gerekebiliyor.. yıllar bir söz evinin kapısına bana bunu yazdırıyor.. ‘kapıyı çarpmadan çık.. dönmen gerekebilir!’

*

sultanım, sıcacık bir çorba gibi sesini duysam bu sabah.. içsem içsem her şeye bulaştırsam sesini.. senin sesin taşınabilir bir şeydir biliyor musun?

 utanıyorum, nasıl desem; sesin olmadan kuşanamam bu yazgıyı.. sesin, nefesin..

                                                                                                       

*

hayır!  bu zemin katta oturmanın verdiği ‘dibe vurmuşluk’ duygusu olmasa , atlayacak bir yer bulsam , bir balkonum olsa mesela, durma şarkılar söylerdim.. şarkılar söyler atlardım mutlaka sokağa; dibe vururdum .. balkonların bir bedeli olmalı değil mi ya.. oysa ben her gün zemin kat evimden atlıyorum kitaplara, yoğun atlara, aç kısraklara, soğumuş çaylara, ıssız sızılara..  

 *

evet! yıkılmış bir adamım ben. ikinci el bir kitap.. arasına notlar düşülmüş.. hafızası çizilmiş bir adamım ben.. arka kapakta şöyle yazılmış: bu adam saçlarıyla boyar yastıkları, yastıklar ayet kokar.. yastıklar sultanın saçlarını saçlarına düğümler.. her gece nurdan çocuklar kımıldar kafasının içinde.. her gece biraz daha çok çocuk.. ‘yok çocuk falan yok öyle şey..’ ağlıyorum.. çırpılan halılar gibi hafızam.. ağlıyorum ve coğrafya altüst oluyor..

*

aha bu benim işte!

bunlar , bunlar da benim kopkoyu göğsüm. çoğul bir göğüs.. göğ.. üs.. hayret! rüzgar nasıl da ip ip eğiriyor bulutları.. göğü nasıl da nakşediyor.. üstümüze şefkat giyelim, iddia ediyorum, şık duracak..

duracak kainat bir an, benimle dön diyecek.. benimle dön.. 

*

-nerde kalmıştık?

şefkat. yurdumdur. taifte bende olaydım ya resulallah; ayağından akan kan şimdi damarlarıma ruh oluyor.. yurdumdur, şefkatin, ahlakın.. avuçlarıma abanan yüzüm sürekli değişen çölde kum tepeleri gibi.. nerde kalmıştık? sokağın ortasında.. sakalımızla.. tuz eker gibi geçiyorum sokaktan; kötü bir salata.. hazımsız ukalalıklardan.. şefkatsiz sarılışlardan.. tuz eker gibi oluyorum işte.. tuz taşları oluyor boğazım.. göğsümde yanan cennet baharı.. ve çağlalar.. ‘ve kevâibe etrâben ve ke’sen dihâka. lâ yesmaune fiyhâ lağven ve lâ kizzeba’ kaldık işte sokağın ortasında; iyi ki sakalım var. bu bir yerde ‘duruyorum’ demek.  ruhum ip ip gerilmiş , kalbim bir asansör mü benim? kaç kişilik?

*

eşya bir an olmasa, esma çıldırırdı.. peki ya insan?

*

esma var, eşya da.. ama bunlar iki kanat gibi işte.. kanat kalpten epey uzaktır.. kanatlar gövdeden ağır olursa uçmak bir zulme dönüşür , uçuş güvenliği için secdeye gidin ve elleri sıkıca bağlayın, safları sık tutun, allahın rahmeti üzerimize olsun! düşüren ve yükselten allahdır! allah diler, esma eşyanın pamuğu olur. pamuk yükselir ve düşer..

*

müslüman iki namaz arasında yaşayan hz. insandır. birini kılmış, diğerini kılacaktır.. olmuş ile olmamış arasında; olmuş, olmamış olamaz’ın hakikatiyle yaşar… 

*

kelam deyince, belagat deyince; ey iman edenler; iman edin!

*

eve dönmek, ne çok şeye dönmek..

*

kımıl kımıl bir ses işte.. dur yapma, ayartma beni çocuk.. yorgunum, beni kumlara , çakıllara, akşam vaktinin darlığına çağırma..

*

bir bebeğin elleri, tûba ağacının filizleri …

*

çıktım, baktım ki sokağa; çın çın çınlıyor peygamberin sözü..

 ‘pazaryerlerini terk edin’

*

sen bakılması yasak olansın! bakamam.

kudur işte! bakmıyorum!

*

ten ve tin! tez elden akrabadır bunlar.

*

aşk yıkıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

şefkat onarıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

 filozofun sökükleri dikilmez !

namazlarında durduğu kıbleye kalp atışlarıyla değen biri olmak yerine

ne işim olur benim bu şiirlerle..

.eczahane

içimde patlayan sevgilim

gıdısından öptüğüm tüylü kadın

kalbimdeki ecza

beni evime götür.

şöyle 9 yıllığına bir ölsem diyorum.

orda burda kalmış oram buram

buram tütün saatlerim.

boynumdan sarkan bir damla suydunuz

beni çırılçıplak kalbinize koydunuz

böyle açlıklarda insan kendini olmadık şeyler gibi

bir kedinin uyuması gibi

ne demeli: bir kadın var, çok şey anlatır

kalbimizin içinde buz tutan denizi dudağıyla eritir gibi

allamel insane ma’lem ya’lem

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gün dediğimiz bir içimlik tütün mesafesinde öksürüklerlen geceyi öpüyor. meleklerle aramda şellaleler var. kahkahaları tenimde bir kök boyası, ruhumun ipliğini örseliyor, dua dua tırnaklarıma değin örüyor. tırnaklarım suskun bir özlemdir kanımın içinde dolaşan secdelere.kaburga kemiğim uğultulu orman geceleri gibi sarsıyor cesedimi. dağlardan yeni indim. dağlarda giydim üstümdeki göğü, göğvdemin duruşu öyle: yalın. bungun sesim öyle: taşın karıncaya söylediği. karıncanın kara bacaklarına ipince uzanıp rüya gördüm. ölü bir balık nasıl uzanırsa öyle. kaplumbağa devrilmiş zihnimde. dokun dokun diyor soluğuma. kımıltı! asmalardan sarkıyor yüzüm. musluğu kapatıyorum. sesi kısılıyor suyun. abdest aldığım su fısıldadı bana: tenindeki vızıltı;göğden inen cebraillin kanat sesleri gibi. tuttum ellerini mektubunun içinden: aklımı koydum boynumun üstündeki çukura. benim konuğum olmadı hiç. hep ben sıyırdım kabuğunu; sözler ardında kemiğimsi sesinin. burkuldum çocuk. oyunlarımız benzemiyor hiçbirşeye. her şeyle kara sabanla başladı ; serseri yüzyıllar geçti arada.. adımı bir pir’den işittim. dişlerimin arasından fırlıyor zikir kımıltıları. soyundum göbeğimi yeniden bağladım anne şefkatine. oğul oldum kadınlar: aslında neyi nerede sezdiler. bir tütünmek biliyorum, birde yazı: ekmek. tütünmek: kılcal bir şey. tırmalıyorum yaşamı. kadın zihinlerinde tembel bir yılan sürüngen ve leyla.. ben mecnun olduğumda bütün kadınlar şirin oluyor. sustuğum istasyondan mezarlıklara ve karga seslerine çıkıyorum. bir dağın içine içine, üfleye üfleye, etimi kemiğime, kemiğimi ruhuma, ruhumu meleğime sarıyorum. meleğimle sarılıp yatıyorum. saçları, ah saçlarından akıyor kevser ırmakları, ağzımın tasını daldırıyorum: göğüne: meleğimin: ah nasıl bir berekettir bu: çoğalmak: arınmak: ölü bir balık gibi uzanmak tuzlu dudaklarına sevgilinin: dudak: upuzun okyanus çölü! bu çölde sallana sallana rakstır: göğvdemin sarsıntısı: dişlerimin arasından uzayan zikir: iniyor yüreciğime: bu dudaktan sonra.. ağzımın tası taşmış: dilim kalbimi kurcalıyor: yalıyor: bir dudaktan bir dudağa çarpıyor: kalbim: ruhumun iplikleriyle dokunmuş bir göğvde: … kalbimin içinde bir melek parmaklarını emiyor: yüreciğime fürüzan: damarlarıma kan: meleğimin kalem sesleri.. “kaleme and olsun ki.. ” kara bir kömür gibi yanıyor ve ancak öyle yazıyor: kalem.. allame bil kalem. allamel insane ma’lem ya’lem= o. (c.c)… meleğim çek aramızdaki perdeyi. yırt gerekirse. bak ben öylece uzanmışım ve soyunmuşum: göğüm karanlık: göğvdemde göbeğim şefkat emiyor annemden.. gel kuşat beni. gel anne ol. kanat seslerin bir kayadan akan su sesi… derin ve yalın bir suskuyum buralarda.. bir tütünmek biliyorum bir de serilmek.. uzanmak.. usumun kıvrımlarında senin kahkahaların akıyor. yapışıyor dilime hiç sokulmadığım dilin. yüzmek: yüzmek: yüzmek istiyorum boynunda.. göğsünde inip çıkmak bir dağa bir kuyuya.. .

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gel meleğim, gel bul beni. ben öylecene: uyku kokuyorum…

uykularım:sulardan durgun..

suretim: toprak uğultusu bir inilti saçıyor

oğul uğultusu … annem : göbeğimin ezeli azığı… kalbime…

gel kadınım : gel susalım. göğe uzanıp melek olalım.

 

 

eşya mengenesinde muska ağlamaları

 

tut göğsünden sızan yankıyı

öyle yoğun çağırma saçlarımı

bünyemdeki çatırtılar

eşya mengenesinden, incir kelimesinden soluyan

kancık ve vurdumduymaz yerlerini bir bir unutacağım

bu akşamın kuyruğunu yüzüne çarpacağım

içli bir çocuk gibi eğileceksin sesimin karnına

keş çaylarını nasıl içtiğimi, ezanın niçin geciktiğini

‘uzaklar utangaçlığımdır’ diyerek hatırlayacağım

 

bol geldi yüzün aklımın çadırına

ne olacak şimdi?

 

bi şey olacağı yok çocuk!

zınk diye durup geriliyoruz allahın ipine

yalvarırım ipi kesme çocuk,

ipi kesme kuşlar konacak

elbiseler kuruyacak, giyilecek incir yaprakları

incir sütleri taşacak çizgilerinden gövdenin

ipleri çekiştirme  çocuk,

germe dilini ve ellerini ve ayaklarını

konuşu konuşuver, koşu koşuver cancağızım

ben kemiklerin olayım, etlendir beni sesinle

 

dürülmüş çocuk yüzleri eşyanın hafızasında

oyuncakların sakarlığında , kadınların uykularında

kudurmuşda ısırı ısırıvermiş çiğ yerlerimi

çocuk dokunuşlarından kokular

ve ardıç ağaçları çıkan yerlerimi

 

heyy! abi,

siz hiç ağlayan bir muska taktınız mı?

ağlayan muskaların içinden

< kün fitdünya kevneke garibûn>

çıktığını işittiniz mi?

 

kün fitdünya kevneke

garibûn garibûn garibûn

 

ağzımın mağarası

kırık bir ağaç dalından başlıyorum

tıkanık damarlarıyla öpüşmeye yaprakların

bir çay kaşığını daldırıyorum gök/yüzüne

nikotin kokusu sinmiş okuduğum fanzinlere

örümcek ağları atılmış posta kutuma

şöylelemesine dalgın ve buruk eylül sokaklarında

ben seni yürümüşüm yüzümün kıvrımlarında

ağır ikindi çaylarında yansımamı kırıyorum

kaşığın çukur aynasında bir ağaç dalı gibi

çatalımdan kırılıyorum.süzgeçten geçiyor

tül perdeler ardınca silüetin

bir hurma çekirdeğine değişirdim ben bu dünyayı

ağaçsız çiçeksiz bir dağ başı kadar koparılmasaydım

eteklerinden. tül perdelerden uzak durmasaydım. 

sular kaynıyor şimdi ayaklarının bastığı yerden

ben hep seni demliyorum gal-ü bela deminden

dumanaltı olmuş suskun derkenarlığımla

tütün üstüne tütün yakıyorum

aşk üstüne aşk-bulut üstüne bulut

el üstüne el-dudak üstüne dudak

bu çay ne zamandır şaraba benzer oldu hancı

-sen üflemez oldun artık mumlara be çakıroğlum

dedim ya bey amca;

“mayamızda ekşimtrak bir iğde giliğinin sevgisi var”

imdi, gözlerin bir hurma giliğine değişilmez, görüyorum

toplayıp gidiyorum sözlerimi ellerimi

pipomu tütünümü daktilomu ve bir kaç antik eşyayı

ağzımın mağarasına. “bir su damlasına”

 bir çığlığı dokuyorum saçlarınla

çekiştiriyorum

kıl diplerine kadar yalnızlığı

gal-ü bela dedim hatırlıyorum. yarım bir rüya gibi

e(ss)elamün aleyküm/ elest-ü bi aşk

bir damla su/ alemlerin sultanına.

ağzımın mağarasından sesler;

” menzili çoktan geçtim ün saldı kayboluşum

kendi kuytumda çalkıyor şerbetini ağzım”*

* cahit zarifoğlu.

dişi org

gittiğin yerlerden gelinmiyor, öyle mi

bak ben ellerimi şuraya soyuyorum

bak bak, şuraya da bir bisiklet

 

her şey bir  şeye dönüyor, öyle mi

orası iyi mi. kırmızı bir bisiklet mi

 

ben ki kimliğimi usturamın yanına koyuyorum

her gün sicilimi bir ‘yabancı’ya yontuyorum

 

burası da iyi.

üstelik şizofren de değilim artık.

 

hayırdır, kim bu?

kapıyı dişi bir org gibi çalan, tık tık.

lâ şarab

her şey sen güzelsin diye olmuyor, anla işte

hani elleri vardı ya çocukların, yetmiyor

 kısalıyor lifleri tebessümün

bir dua oluyor dudakların, kuş işte

 

besmele çekiyor içine bir kız çocuğu

sığınması gibi zikrin zakire

bir kelimenin göğü oluyor işte çocuk

soruyor; kuşlanmak ile kuşkulanmak arası

annem her gece kapıları niye kilitliyor?

oysa benim beklediğim bir şey yok geceden

 

ceviz ağaçları altında uyuyan bir zamansın sen

yüzün allaha karşı demlenmiş ve acımış

zikirler düşüyor cevizlerin içinden

senin beklediğin  mektup bir cam olmuş kırılmış

zemin katlarda yıkanmış çamaşırlar nerde kurutulur

 

çıkıp oturduğum bir çayevi , görünmüyorsun kaç zamandır

sabahları da boş duruyor safta yerin

neyi okuduğunu bilmiyorum , ağlıyorum demli bir sesle

ve iyi ki çocuklar sabah okula gidiyorlar ve iyi ki kitapçılar var

korkunç güzelsin yarın, manşetlik ellerim var benim ve biliyorum

ceviz ağaçları büyürken uzun ve zor kışlar geçer

camideki cemaat üç kişiden neşet

cami, metruk yeryüzü kafası..

 

çekingenim ve bu yüzden allahlaşıyorum

bırakacağım bir mirasım yok

bir evim olsun ister insan

başkasının  bacaklarına bakma ki yürütülesin

bacakları vardır insanın ve ispat kaçınılmaz..

 

intihar gündelik işçimdir,

şehrin ortasında kırdığın potlar için ağlama

kabrin içine düşen spotların olacak mı senin,

kırdığın putların var mı, kalbinin içine düşünen

dilimde ışıldayan  lâ lâ lâ

eşyadan esmaya   ilahe ilahe ilahe

allah azze ve celle

 

olmuş olmamış olmuyor

önce yapıp sonra açıklama

dudakların fesleğen kokuyor,

hangi şefkatle ısırdı tanrı dudağından

saatlerce kitap okumuş bir sesle söylüyorum

küçük bir delikten gördüğün şeydir allah

görünen hem deliğin arkasında hem burada

la ilahe illallah

 

kim demişse muhammed miraca çıkmıştır

eksik bir ifade

gökyüzü muhammedin kalbine indirilmiştir

düşünmek nasıl ki düşen bir şeydir

elma düşer, insan düşer

dünyadan başka yere düşen adamlar gördüm

kıyamdan secdeye bir kuş kanadının

açılıp gövdeye yapışması gibi yapıştılar

vescud vektarib

öğüdlerinizi göğsümde azık gibi saklıyorum

efendim, göğün ve kitabın indirildiği kalbinize

ıslanmış pamuklar gibi düşüyorum garib

allah zannım üzere

allah zannım üzere

 

efendim, müridiniz mustafâ

lahza üzere

pişirilmiş çamur kokuyor ruhum

ser-hoşem

lâ şarabından içmişem

ben cennetimi pişirilmiş çamurdan yaparım

allah zannım üzere

kim demişse muhammed yedi kat göğe çıkmıştır

eksik ifade

gökyüzü ve suretler efendimin kalbine indirilmiştir

kalp.. pişirilmiş bir çamurdan ferah odalar örülmüştür

allahın ipi şah damarımdır

all allah şah

maşaallah

 

 

tüttürük!

tüylenir miydi kelimeler etlerine değince?

ağzın gelenek yandaşı , burnun modern kokular arıyor!

huylanır mıydı acep dört rekatlık namazı iki kılandan ,

aha şu senin göçebe belleğin, işte ahlakçı nedimelerim

tövbe et: taha seslendir,

kımıldat derinin altındaki iman tahtalarını,

çat! bir namazı bir buseye ,

bir kadının etlerinden medet umma

çat! taha de, destur iste

bir kibrit kutusu örneğin, ortalama 40 çöp ,

inanma say! şüp-helen, huylan uyluk yerlerinden

kitapların kırılgan sayfalarıyla ıslık çal hoyratlığa yelten

demem o ki: kardeşlerim, çay içelim ve karıştıralım şekerleri

şeker, çaya şirk koşmaktır mı demiştir massey ferguson,

belki dememiştir. hem her şeyi bilmek iyi değildir. neden?

tızsss. lip lipp click shıssst logg gıyk gııııyyyyyyyygk fhuvvvv ohfff off hmmm yaaa aa, a aaa pehhh peh piyyyyuvhfff zınk!

modernlik mi? yukarıdaki ses ipliklerinden kör düğümlerdir o!

ya gelenek? gelenek: elinin körü- yüzünün kiridir.

yıka yıka-çöz çöz bunların hepsi töz!

böyle karman- çorman şeyler söyleme,

seni deli sanırlar, adam gibi ol, aklından zorun mu var*

okula git gel- herkesin bindiği toplu taşıma araçlarına bin

normal bir insan ol, su iç mesela, banyo yap,

ablalarına telefon et, yeni aldığın kitaplardan değil de etten püften bahset, haber izle, vay anasına naralarıyla katıl kalabalığa

hep aynı şeyler giy, insanların seninle ilgili düşünmelerine malzeme olma, neyse. ben sonra yine uğrarın sana. sen şimdi kalk bir çay koy, belli mi olur,

demleniverirsin dergahında

ehl-i çayın ve tütünün.

  

öpülen çocuk yüzleri

yok değildir burada bir adam göğsünü metalden arındırmış

böylece gömleğin yırtılma bahsine geçilebilir değil

kuyuya atıldığımdan beridir benimle gömleğin kokusu

babam gözleriyle sarılınca bana

ağacını bulmuş dal oluverdi kollarım

açtım gömleğimi himmetinle erildim

bir ormanı kucakladım.

 

sakınılmış değil bu benden

‘tut beni’ ‘tut beni’ deyiverdim

 

tutuldum ve sürüdüm gözlerimi

düşüverdi sağıltıcı bir bohça

 

ilmik ilmik dudak bastım göğüne

aklım koyuldu boynumun üstündeki çukurda

 

uykusu çamurla bölünen çocuklarda

yüreciklerine kuşlar üfürülür

bir öğle sonu bildimliğidir ki anneleri babalarını öpünce

çamurlan bölünen uykulardan kuş yuvaları örülür

yok değildir her kuşda bir üfürüş

her üfürüş bir diriliş

 gel bizim uykularımıza çamur serp ya ibrahim!

bize de göster sana gösterileni

kuşları parçaladık koyduk evimize, kampüslere, kamusal alanlara

söyle şimdi  nasıl çağıralım onları!

bir ses ver ya ibrahim

bu kuşların günahıyla kaldık şehirlerde, evet ama ’larda

kuşlar bize bakıyor biz kuşlara

söyle ya ibrahim, ne diye çağıralım biz bu kuşları?

(ve ibrahim tebessüm ederek konuşur;)

-şüpheden uzak durun!

evsizlik zihinler kıblesiz

‘saklı kim biz  sırlı kim biz kimdir sığıntı biziz’*

 

ve sen konuşunca haya ederek nidâ

kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

dişlerinin arasından

öpülen çocuk yüzlerinden..**

  

evsiz  zihinler kıblesizlik

çocuklarımız nerede , niyedir bu sessizlik

metal sesleri gecelerde gündüzlerde

kadınlarda erkeklerde

tın. tınn. tınnn.

 

yaklaşın!

herkesin kuşu boynuna asılsın***

____________________________ 

*     i.ö **   s.k ***  isra’13

 feci felsefeci

 

s i z !

yağmurun şehre saldığı korkularda kekeme

misiniz

 

yeni aldığım kitapları okuyamama

korkusu düştü kafama

sizi olmayan kan üşüştü

 

sizi olmayan kayıp

dikişsiz libas, kekeme kalp

koynumda çocuklar için gözetleme deliği

açık bir yaradan yapılma

 

kimdir s i z ?  

 

inanmıyorum laboratuarlara

bu yüzden bakılmıyor çarşılarda yüzüme

bileklerim ve alnım islamcı , zarif , kışkırtıcı bu yüzden

bilendikçe kafa tasım taha keskinleşir daha

 

ha! dedikçe siz

göründüm gözünüze

tahrik, alanlarda, erzurumlarda

feci felsefeci

aha! işte dedirteceğim size

tabutla gidişin tabusu bakî

 

aç kaldıkça açıldı

çık-rık  çık-rık  çık-rık

koynum ve yarası

ritmik salınım , delişmen kıyam

ve yuppy çocuklar

ölürken çeçen gözlerim nasıldı

 

dibi bulunduğunda ayakların ve hayatın

gidilecek yer kalmamıştır

insanın dibidir ayakları

şiir değil neden nasır 

 

 

onun haberi yok

‘avâzeyi bu aleme davud gibi sal

baki kalan şu kubbede bir hoş sâda imiş’ (baki)

 

bileklerini pergelcesine koymuş da dönüyor gövdesi

sen bizi hor gördün, har eyledin

bulut ve ağaç kelimeleri gibi yok şimdisi

biz seni ham gördük, hoş eyledik

aç/c/ıkmış da öyle girmiş içine bir deli

mut gibiymiş yer- gök direksiz

otobüs mü bekliyormuş, sigara mı içiyormuş

herkes bir şey söylüyor lakin

otobüs hiç gelmemiş, sigarası da yokmuş zaten

bileklerini pergel gibi açmış da öpmüş

önce ağaçları sonra bulutları

kırk gün kıl yağmış havadan

kırk bütün gün su içmemiş, ne içmiş?

toprak yemiş, demir bükmüş, kalem düzmüş

büzmüş de dudaklarını rabbine naz etmiş

güya beni şikayet etmiş

saçları dökülesiceymişim, deli otlar gibi olasıcaymışım

besbelli ‘ben kandan elbiseler giymişim

bundan onun haberi yokmuş’

varsın olmasın!

 

 yokuş

yaymış yaradan insanı yeryüzüne

ya! rahman

yay yarayı insan yüzüne

ya! rahim

mış’dan in yerine

ya! hayy

yeryüzüne insanı yaradan yaymış

ya! Kayyum

 erzurumî notlar

28 Eylül 2006 Perşembe, Erzurum Şeytanın Hilesi

‘Kim Müslüman kardeşini yaptığı bir işten dolayı kınarsa , o iş başına gelmeden ölmez.” Buyurmuşlar Efendimiz (s.a.s). İrfan’la konuştuk biraz.. ‘Müslümanlık çok ince’ dedik.. Ama şu ilahi hükmü de hatırladık: Şeytanın hilesi zayıftır.. İbn Teymiyye’nin bir örneğinden yola çıkarak bir takım meselelere değindik. Örnek şu ; “üzerlerine ağ atılıp hapsedilen bir grup kuş vardır. ( toplum). Belli aralıklarla yem atılmakta ve kuşlar günden güne semirmektedirler. İçlerinden bir tanesi her şeye rağmen ( yemin dayanılmaz cazibesine rağmen) atılan yemleri yemez ve bir köşede günden güne zayıflar. Diğer semirip, etlenen kuşlar bu kuşu hor ve hakir görmekte, yemleri yememesini anlayamamaktadırlar. Yemleri yiyen ve semiren kuşlar başkalarına yem olmak üzere ağdan çıkarılmakta ve kesilmektedirler. Günden güne zayıflayan kuş ise öyle bir an gelir ki ; artık ağın delikleri arasından geçebilecek kadar zayıflamıştır. Ve o kuş bütün diğer kuşların şaşkın bakışları eşliğinde ağın deliklerine doğru yürür ve delikten bir yılan gibi süzülüp çıkar.. Arkadalaşlarına dönüp bakar ve sessizce ama büyük bir neşe ve gururla kuş olmanın uçmak olduğunu onlara hatırlatmak istercesine kanat çırparak özgürlüğüne kavuşur.. artık özü gür bir kuştur o.. “Bu gün toplum, iş hayatı, aile hayatı, okul, tüketim kültürü, popüler tavırlar, modern dünyanın icatları(bilgisayar, tv, cep telefonu, futbol, vb..) üzerimizdeki ağdır. Ve bizi sürekli yemleyen büyük bir aldatmacadır bu dünya düzeni.. uyanık olmaz da yemleri yersek , semirerek güzelleşip birilerinin sofralarına meta olacağız.. güzelleşmek, hep bir göze göredir. Hangi göze göre? Müteyakkız, derin, erdemli ve çalışkan olmazsak bizi bekleyen akıbet ortadadır. Üzerimizdeki ölü toprağını ( avcının ağını) silkinecek vasıtalara acilinden ihtiyacımızın olduğuna inanacağız. Hangi gözle görüyoruz gördüğümüzü? Hangi sevgiyle seviyor, hangi nefretle kızıyoruz? Emniyet telkin edici bir insan olmak diğer pek çok hasletin membaıdır.

13 Mart 2007 Salı , Erzurum Dostluk

Dostluklar bir dağın yamacındaki kaya gibi; engin, açık, izzetli.. güzel dostlar için hakk tealâ’ya hamd olsun. Dostlar ayna. Onlarda kendimizi görüyoruz, eksiklerimizi düzeltiyor, onların güzellikleriyle zinetleniyor, güzelleşiyoruz. Sözün tesiri, büyüsü, şifası dostun dilinden akar üzerimize. Allah’a dost olmak sevdiklerine dostluk iledir. Güzel ahlak güzel dostlarla yaşanır. “İslâm güzel ahlaktır” buyurmuş efendimiz (s.a.s).. şöyle anlayabiliriz umarım ; İslâm, güzel dostluktur.

18 Haziran 2007 , Ezurum Yanmak

Pek çok şeyin sonuna gelivermek..?

İnsan ne ile İNSan?

Nasıl yanmalı, pişmeli de bu çiğlikten kurtulmalı?

Bir daha bozulmamak üzere pişmeli.

Cismini yakıp ruhu bir şelale gibi coşturmak..

*

Uzaklardayım.. uykumda bile telaşlıyım.. nereye böyle?

Sıkılıyorum.. muhasebe.. Yok böyle olmayacak, gün olur gövdem sessiz bir yaprak olur, kımıltısız.. Ya ruhum? Evet, ruhum!

Rimbaud gibi düş-mesem de yollara, Wittgenstein’a uyup üzerine konuşulamayan şey hususunda susacağım..

 

uzun bir aradan sonra yaklaşık sekiz yıldır yazdığım ve bazı derilerde yayınlanmış yazı şiir ve denemelerimi bir kitapçık şeklinde toplamaya ve blogda yayınlamaya karar verdim. işte kararım :

K İ  T  A  B – I     I  J  Λ  Z

 

Toroslarda, Mavikent’te, Finike’de, Ankara’da, Antalya’da,

Erzurum’da, İstanbul’da geçen günlerim için;

kur’an-ı kerim ve çay için; kalb, göz ve kulak için;

çocuklar ve gülmeler için

güneş ve su için

mandalina ve portakal için

yaz günleri ve deniz için

hüzünlü bir sevinçle ağladığım tüm sabahlar için

tanrıya bir teşekkür denemesi.

“ h ü v e ’ l – b a k î ”

%100 SIBGATULLAH : %100 ŞİİR

- Lam&Elif ‘in kollarında boynu bükük ruhlar -

Yokun gölgesinde nefes alıp veren ağzım, burnum

Bu ne dalgınlık böyle

Ciğerlerimde. Ruh solukta yağan yağmur

Kesik kesik yüzümün denizine yağan yağmur

Bu ne efsun böyle!

Bu git-gellerin ortasında şişman zihninle,

Duygularınla doğuracaksın

Yaşamak denilen babaya , sarışın bir çocuk

Anlamsız sırıtarak kaldırımlarda, mesai saatlerinde

Kendini satmanın anlaşılırlığını asacaksın boynuna

Sence başka türlüsü mümkün değil

Gelenek kamburu böğründe ,

Bir kukla gibisin ağzında sahte sesler

Her şeyi anlamış gibi bakıyorsun yüzüme

Yok sende o maya

40’ından sonra mı ineceksin Yusuf’un kuyusuna

Seni pazarda köle diye satarlar mı bir düşünsene

Laboratuarlarda yok arama

Kıyasa gelmez hakk

Fırına atılıp yanıp pişmeye razıyım

Çiğliğimden çok tadım kaçtı

Yürüyüşün sesin bir müzik

Orkide dinginliği ses tellerinde

Tellerinde benim ruh çamaşırlarımı kurut

Otomobil kazasına benzer uykuya dalışım

Üşüşür kalabalık başıma

Vicdan bir polis değil olsa olsa anarşist bilinçaltı

Kopya ruhlarla geçen Bodrum günleri

Işığın içindeki halatı kemiren dişlerim

Faniliğin idrakinden sultan yaptım kendime

Gün boyu kalbim sıbgatullah aşısıyla sarhoş

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesileri

Ben kendim ikimiz altçizgi varlık sahnesi

Yüzümün Afrikası ayaklarımın şadırvanı

Benlik dağımın yangını

Kopçası mahremiyetimin

Dalgınlığım Finikeler dergiler şiirler tütünler

Kevaibe etraben

Dalgınlığım satrançta rötar yapan rock

Satrançta ayağı kırılan at

Geciken öpücük

Köpürmeyen kahve

Bir de Pazar günleri

Kanımın ortasına sesinden düşen çocuk dişleri

Çocuk öpücüğü gibi kısa konuşalım

Gençliğimin feminist sabahlarına selam

Dalgınlığımın geniş dervişliğine merhaba

Abdestle konuşan gözlerime spiritüel övgü

Sokak çocukları ve haftanın diğer günleri

Cebrail, 700 kanatlı kitap

ﻻ

 

Elest bezminin fotoğrafında

Lamelif gibi düğüm atıyorum

Existansiyalist-epistemic aklımın ayaklarına

Ödünç alınan su bardağı gibisin

Üstünde damlalar şiirlerimin öpücüğünden

Çadır kurarak saçlarınla kendi yalnızlığına

Uykulu aç rüya görmüş bir sesle merhaba de bana

-merhaba yabancı

-merhaba bunaltıcı yaz günleri

-merhaba denize inmeler, göğsünde portakal kokusu

Tut şimdi ölümümü sayıkla , olacak şey mi

‘senden bana yar olmaz , olsa vefakar olmaz’

Havada rengarenk ruhlar

Omuzlarını silk , dünyanın tozundan toprağından sıyrıl

Varsın insanlar yanlış anlasın

Değil mi ki ‘kınayanın kınamasından korkmaz onlar’

Avuçlarımda tılsımlı harfler

Kaf Ha Ya Ayn Sad

İbn-ül vakt!

Heraklitin ‘kendimi keşfettim’ fragmanı

Hayy ile göğsüme akan beynim

Carpe diem!

Vicdanların zindanlardan firarı

“That government is best

Which governs least”

Gelen-ek, gelmeyen ek

Aşık isen bir koşu bakıver

Power of now!

%100 art niyet

%100 mustafa

%100 şiir

%100 kesilen kurbanın kanı göğe ulaşmaz

%100 melâmilik

%100 içimde bir Süleyman bir Yusuf var

Biri karıncalar derdinde biri köle pazarında

Bir de İsa, terzisi yırtılan mahremiyet gömleğimin

%100 bu benim yüzüm değim

Ruhumun değneklerinin gölgesi düşmüş yüzüme

İyi bir şiir adamı

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesi günleri

İnna lillahi ve inna ..

Havariler gibi halka kurar boynuna kement atar

İnci arayan elbet baş aşağı denizlere dalar

Ayak baş olur, baş ayak

%100 melâmet hırkası

İyi bir şiir

%100 sıbgatullah

“de ki: Biz Allahın boyasıyla boyandık”

 

 

 

 

 

 

PLASTİK TANRILAR ÇIKMAZINDA MELÂMİLİK

Ben dilimle döndürdüm orda yaşamı

Dilim dönmüyordu rab kelimesinin arkasındaydı

Dönmüyordu dünyaya

Hayret gayrete getirir dediler

Ben annemi ne zaman öpsem bir bulut ağdı kalbime

Orda karanlık yerlerime sular

Karanlık durgunluklarıma kocaman neşe

Ben ne zaman öpsem annemi

Virgülle bırakır giderim dalgınlık cümlelerini

Work&Travellerde bir taş gibi düştüm kendi kafama

Major filolojik vecde geldi dilim

Bakmadan yüzüne sınıfların,

Bilmem hangi üniversite hangi ders

Ya da kim kimin üstünde adını belletiyor sıkılmanın

Boğulmanın, ötekileşmede yerli malı sendromu

Bak sayın profosör , eşeklere saman vermeye gelmişsin sınıfa

Yutturamazsın bana artisliğini

Naiflikle yaşıyorum her denklemi

Eşek değilim ben, saman getirme heybende

Gözünü kaldır da bak, gözüm yok anlattıklarında

Yola çıkmam için bir neden yok senin duruşunda

Sen benim arka sırada yan durup ilgisizliğime aldanma

Fiziğin bir filolojik mesele olduğunu kaç kişi anlamış şurada

Geçtim koridorları, boynumda lisans günleri kibri var

Size benzemekten korkuyorum bayım

Korkuyorum dilim sürçer de konuşurum diye

Kalırım üstümde captain black yalnızlığı

Yürürüm nerde benim adıyla adımı üst üste yazdığım

Üst üste susarak seni konuştuğum deliliğim

Kocaman sevgili, kocaman mutlu, kocaman haylaz demlerim

İrkiltiyle sordum kendime, ne olmuştu

Ne oluyordu

Savunma dedim kendini

Cahiller arasında kaldık

İşimiz neydi, burası neresi

Sordum kendime, sen kimsin ha?

Nerden buldun bunca öyküyü

Bilmem nerde doğmuşsun, neler okumuşsun

Nerde ne yapmışsın

Ne ilgisi var canım bunların senle?

Ben kimdir? Tekrar başa alıp soruyorum

Bir kez daha başındayım hayat ırmağının

Kendime bir şerh yazmayacağım

Bir çıkma olarak hatırlanacak değilim tarihe

Melâmilik burcundayım

Savunmam yok mahkeme-i kübrada

Hikayem yok, hepsini verdim dilenci yüzyıla

İşte şimdi baş başayız seninle, kendimle

Kocaman sarıl bana

Ha de, çıkalım şu dağa

Çıkmadan inemeyiz içimizdeki yokuşu

Tut göğsünü, tut kuşları

Nefesinle vur yüzüme

Sormadan söyle bana kimlerdensin

Kevser gibi müjde ol yolumun sonuna

İyi bir şiir gibi ağzınla değil gövdenle söyle beni

Present tanrılar edinip hepsini koyver gitsin

Kevser kalsın geride , o çılgın dünyayı unutturmak için

Eskiden öfkeli fikirlerle tekme atardım dünyanın karnına

Balıkları eve getirirken denizden özür dilerdim

Uçurtmam yırtıldığında bekledim rüzgar cevap versin

25’imde anladım

Rüzgar nedeni yok yaptığına,

Renklerle tanışıklığı yok rüzgarın

Renksizlik makamına daha nice var

Uçurtmamı yırt, himmet et efendim

Şu benim Melâmiliğimden felsefe yapmak anlaşılmasın

Eğitim eğmekten gelir

Ben eğile eğile başa döndüm, dikleştim

Buldum rabbin katında neyin nazı geçer : Melâmilik

Durdum, öyle anladım yorgun bir çağdayım

Varlık sahnesinde bir nehrin dalgın bulanık akışı gibi

Bir çağdayım, yüzümüz yok , yüzümüze bakılmıyor

Oysa ben onca zaman yüzümü yonttum secdelerde

Ağaçların altında yüzümü bıraktım göğün şölen vaktine

Her yaşım geçerken yüzümü tuttum anneme,

Hatırlıyor musun? Nerdeyim ben?

Gidişat iyi değil, iyi olmayacağını bile bile burdayız

Bile bile kalkıp çay demliyorum, acıyacak

Bilmeden senin kimlerden olduğunu

Sadece yüzüne bakarak,

Başımı koydum ruhunun aydınlık yastıklarına

Rüyalar gördüm sende

Kokusu boynuma sinen rüyalar

Tuttum boynumu dünyaya ‘öteki’ olarak uzattım

Bu ben dediğimde kim?

Hikaye yok, öyle anlaşmıştık

Melâmilik dediğin de

Hakkımda bildiğin her şeyi unut

Tekrar özür dile denizden

Kevsere dön yüzünü

Ebterle uğraşacak vakit yok

Dipdiri dur şimdi

Dipdiri kocaman sevgili ol kendine

Melâmiliğini satma orda burada

Budur nazın geçecekse sevgiliye

Dalgın pickler yaptım bir ömür

Aha şimdi terk ediyorum

‘Yapmak’ yok artık

Yıkmak, yıkmak zamanıdır

Plastik tanrılarla dolu kalbini

Ebterden bıkmadın mı?

Yetmedi mi bu bıkkınlık

Terk ederek bulacaksın içindeki hayvanı

Tanıyacaksın onu

Tutup kurban edeceksin

Kanı yere akacak, senin kanın göğe

Ne zaman annemi öpsem bir kuş hafifliği ellerimde

Ellerimden tut sıvazla sırtını çocukların

Mutlu yaşa, yont kanındaki hayvanı

Çocuklarla denize in, şarkılar söyle

Karpuz kes, uzan kumlara

Ellerini koy karnına dünyanın sessizce

Denizlerden özür dilemeyi bıraktım

Çatlayarak kendi içimden

Yakarak kuru yerlerimi yaşla birlikte

Yalan söylememeyi denizden öğrendim

Tuzlu bir hayat olsun benimkisi bayım

Çek ordan kendine bir sandalye

Ne oluyor bu yüzüne hele bir anlat

Yüz ki tanrı konuşacak onunla

Onar da çık karşısına

Melâmilikte bulduk biz bu ikramı

İyi bir şiir, iyi bir peygamber gibidir

Onunla hicret edilir

İyi bir şiir, iyi bir hicret gibidir.

Yüzündeki denizde

İçindeki balıklar yüzer.

Sen denizi seversin

Kısa cümleleri

Bazen beni

Çoğu zaman içinde konuşan o yabancıyı

Cahillerden yüz çevirmeyi öğrenmenin zamanı geldi

Kendimin kıyısına oturup da ağlamanın zamanı geldi

Aczin idrakinden çılgınca vecde geldiğim günler geri geldi

FITIK

boşluk var

sana değdiğince dünya

yorgunsun çocukları öpmekten

toprağın köşesi yoktur öylemi

ah! ne gam

nereye varıp sakınmalı

dünya değdikçe karnıma ürperiyorsam

cömertlik bir tâç imiş imanda

gördüm sende öyle manzaralar

bir ekmeği durmadan ikiye bölüyordun

uykunu dayadın duvara bir merdiven gibi

çıkıp baktın hülyalara, içerilerine

en çok da çocukların radyoya şaşırmasına benziyordun

durup dururken söyleyiverdin nasılsa

yaşamak bir tövbedir duraksız

bir seccadenin ucunda kan toplamış ayak bileklerin

sen eğildikçe dünya uzaklaşıyor

kırdıkça göğsünü içerilere

unutulmuş yerlerini diriltiyorsun

bir ayıkmadır akıyor gövdene

bir ip gibi gerildin

ağzından çıkana kulağın yabancı

tir tir titriyorsun, katlandıkça etin etine

bir manadır sarkıyor boynundan

ellerin korkunç karışık

öptükçe çoğalıyorsun

öptükçe karışık

kar gibisin

yağdıkça kendine yaklaşıyorsun

bir çocuk kahkahası salıyor kasıkların

OUT OF HAND *

hamuşluk üzerine postmodern çözümleme

bir ben vardır bende / benden dışarı ~ haşarı

yalın, çok yalın

teşbih sanatlarından bakmadım bıktım.

edebi sanatların canı cehenneme

olduğu gibi derken de ‘gibi’ işin içinde

bir ırmak nasıl akarsa öyle derken de, ‘öyle’

yok mu ötesi-berisi gördüğüm şey-derin

dünyada olup-biteni anlatacak

kelime dünyadan olsa da

ûslub ahiretten olmalı

bunu iyice anladım. kur’an-ı kerîm ne ki?

“ruhun düzensizliği kutsal bir şeydir!”

derken arthur rimbaud

dünyada düzen tutmaya kalkma

yorulursun ha!

yalınlık.. rüzgar..her gün bize uğrayan

evde yok muyuz?

sıfır noktasında sözlük anlam:

yakınlık=uzaklık ; tevhid : hit

aklın kılıcıyla kesilip-biçilen ‘şey’ler..

kalbin terziliğinde

‘ya eyyühel müddesir’e denk düşer

ey örtüsüne bürünen!

kalk! korkut. ekber!

elbiseni temizle!

başa kakma, tartışma!

ey örtüsüne bürünen!

bir rüzgarla çık dışarı

bir şey ne ise o değil, ne değilse odur,

paradoksların dilini tokatlayıp

kendime bir tavır beğeniyorum

rabbimin katından

bir uslûb, bir biçem. bir hulle-i adem

biraz incir ; yaprak ve süt

biçtikçe yeşeren

yeşillik, yaşıllıktır.

yaşamın özündeki ‘ıslaklık’..

su; yaprak+süt ; incir

a dialog from fight-club :

kadınlar tarafından büyütülmüş bir nesil olarak,

başka bir kadının

aradığımız şey olduğunu

hiç zannetmiyorum.

aslında aradığım şeyin dünyalı,

buralı olduğunu zannetmiyorum

kadın dünyalıdır.dünyalıktır

yükünü hafif tut ey göğsüm

hafiflik

semavi rüzgarlar getirir koyar böğrüne

kuran oku ve bak yüzüme

mühim olan ne ki aramızda?

aramız ne ki?

ey rüzgar!

sen olmasan kokardı her şey

her şeye başka bir şeyin kokusu sinerdi

çürürdük dünyada be,

çürürdük bütün bir insanlık.

sen varsın ya dostum,

her şey kendi kokusuyla var

çocuk, kadın, ardıç ağacı ve başka şeyler

uyumak mesela, seninle.

sen gel ey rüzgar

serinlik, hoş nefes

yoğun neşe getir biz fakirlere

biz kardeşlerine

deli savur dünyayı üstümüzden

çılgınca şarkılar söyle bize

göklerden haber ver

unutulduk mu buralar da ha

bizi almaya gelecekler mi?

bir iş bitirince , kalk başka bir işe koyul

rabbinin sana olan nimetlerini an da an

muhakkak

verilen her nimetten sorgu

muhakkak!

şaqqq diye açılacak defter,

‘ikra kitabek’ denilecek

tebessümle çevir sayfaları

rahmani rüzgarlar eser

vav’dan he’den lam&elif ye’den

elhamdülillah! de gir

kardeşlerinin yanına

-hayat, ahiret hayatıdır!

gönlüm sen oyna

kendi dağlarında, ovalarında

gölgelen güzel nefesli ağaçlarının altında

ey gönlüm, kalma sıcağına dünyanın

kalma buralarda. kalma emi.

bir rüzgar çıksa da sevişsem

bir rüzgarla çıksa tanrı dolansa etrafımı

sobelesem içimdeki nefesini

hafif aralansa dudak

korkarım dil yine bir dağı

kaldırıp atacak havayla

korkarım kibirden

allahtan ve kendimden

ben o çocukların sesiyle şenim

o çocuklar olmasa inan bu şehirden giderdim

rüzgar çıkardı göbeğimin kıvrımından

kulağımın kıvrımına akardı

ben anladım ki rüzgar çıksa da bir çay içsek

rüzgar çıksa bir kitap sayfası çevirsem

yok böyle olmayacak tanrım

bir rüzgar çıksa sana geleceğim

huzurda seni isminle çağırmak olmaz

susulur

rüzgar bir ağaca sokulur gibi susulur

çağırmak uzaklıktır

allah demeyi bırakınca erdiğimi anlayın

‘cûylar kim deryaya vardılar, hamuş oldular..’

güzel söz söyle

ona güzel sözler ulaşır

şiir ne ki?

susmak su’dan gelir

su’ya gider

ateş-su-hava-toprak

rüzgar tüm bunların arasında bir arkhedir

ki onları kendi suretlerine bo-yar

benim suretimde bir rüzgar gezinir

bilenler bilir

önüne çıkanı kendi suretinde gösterir

bende vardır bir ben benden dışarı

rüzgar hadi onu al de gel

out of hand to exit from arche

of, to, from, at, in, on

rüzgar bunun neresinde?

ah güzelim,

ben sana dedim sahilde çıplak ayak yürüme

kumlar fena öper

öpmeyi onlardan öğrendim

fena öperim,

bir de rüzgar çıkarsa

artık bilemem.

bir ben vardır out of hand

post-exit from arche

artık bilemem.

bak şunu bilirim

mühim olan dış güzellik!

out of hand!

postexitoo@hotmail.com** from arche

no mail no word

no woman no cry

mühim olan dış güzellik!

islamcı ne satar?

boş versene aslanım

mühim olan dış güzellik

artık bildim. erdim o erginliğe.

out of hand!

yes world no word

göze, söze, öze selam!

_________________________________

* haşarı, ele avuca sığmayan.

**Türk şiirindeki ilk elektronik posta adresidir. imge mahiyetinde kullanılmıştır.

BOŞLUK

“ bir testi yaparsın çamurdan

içindeki boşluktur onu yararlı kılan ” lao tzu

uykuda gibi sessizlikle

ses soluğunu yıkamış asmış içime

her şey senin gibi sessiz olsa

*

kuşlarla ağaçların arasındaki yalınlık

seninle aramızda olsa

beklentisiz gelsem sana

*

boş, bomboş dolsam seninle

*

seninle senin aranda olan kalsın

her şey hiç şeyle

ses sessizlikle

sende olan görünsün boşlukla

içini boşalt ki yüreğin genişlesin

o an gör bak dinle

rüzgar nasıl dolanır

toprağa ağaca suya

*

bir türbe ziyaretinde sabah vakti

durup kapıda sessizce

davet edilmeden gitmenin hüznü

bir su yokuşa nasıl akarsa öyle

*

dinlemek isterdim bir kaya gibi sahibimi

dinlerken çatlayarak fışkırmak isterdim

paramparça olurken gövdem

her zerremde onun titreşimleri

salınmak bir su gibi

bendeki senden sendeki bene

sessizce…

BOŞLUKTA KARINCALANMALAR

“baktım bir karınca sudan geçemiyordu / tuttum suyu kenara çektim.” i.berk

nefesini boya dinginlikle

wu-wei

ne reddet, ne de cehd

ağacın dalındaki kar gibi

silkele gitsin

içindeki kelime tozlarını

*

kalbindeki boşlukla bak

boşluk, bakışının şeklini alır

bırak tuttuklarını, basitçe bırak

*

ıslık çal, ormana bak ormana

bak bir karıncaya

suyu nasıl geçer

bir çocuk akşamı nasıl ederse öyle

*

çay iç

içindeki çaydan geç

yu yüreğini bakışlarımla

*

ya bakışını düzelt

ya boşlukta karar kıl

keçiler kendilerine gider

serin olurdu sabahlar

suyu çarparak yüzüme

bir göle uyanırdım dingin

*

bir patikayı seçerdim

asfaltın yanında

dua eder gibi yalnızlaşırdım

*

kuyudan su çekerdim

akşam vakti darlığında

boşalttım kovaya telaşla yüzümü

*

annem keçilere çobanken

ben oğlaklarla akşamı ederdik

ceviz ağaçları altında zamansız

kalırdım, öylesine bir zaman

bir şey bir şeye eklenmezdi

her şey kendince kutsal sessizliğinde giderdi

ben kendime, keçiler kendilerine giderdi

*

eli belinde çoğu zaman dedem

bir masalcı gibi yürürdü önümde

tuhaf aletler çantasında

bir kediyle 10 yıl konuştu

teşekkür etmez, beklemezdi minnetimi

yalındı, uzaklara bakar çay içerdik

sırtını verdiğinde bir ağaca

bir tek gövde olurlardı

KUTSALLA DEMLENMEK

kuş dalgınlığında ellerim

avuçlarım kanat

alkışlamak için rüzgarı

*

bir göle değdi kelebeğin kanat titreşimleri

gölde bir yaprak kımıldadı

merhaba dedi kurbağa

*

kokulardan anlardım vaktin geçtiğini

sabah çiğ kokusu

akşam yazsefası

öğlende katran ağacı

ikindi de çay

kokulardan varırdım görevlerime

yanıldığım olmamıştır

*

uyudum çoğu zaman

fesleğen kokulu bahçede

bir taşın soğumasıyla anlardım

vakit ikindi

keçiler salınsın!

azık alınsın!

*

bir kaya gibi düşünürdüm

bir kaya kıpırtısız yıllarca

dinledi durdu yerin altını üstünü

HENÜZ DEĞİL

durmakta olan devam durmaya

kerahat vakti girdi ve uykuda çocuklar

uzun selvilere sarıldılar rüyalarda

kuş bile kaderle uçar

anne bacakları..

dönmeye devam olan dönmekte

öpüyor zinde dudaklarla

sırtını bir kertenkele

olanlar oluyor

etinin içinde

karıncalanmalar

eller pençe

bacaklar okşayışlar

‘henüz değiller’

-vallahi

vallahi diye yeminler etmek istiyor canım

var gücüyle basıyor dünyaya bi karınca

ve oturup tırnaklarını kesiyor odunlukta bi kertenkele

var gücüyle varıyor dünyaya bi mustafa

vallahi’ler karıncalar kertenkeleler

‘vav’ miskinliğinde soyunup-kuşanıyor

olmakta olan oluşu oldurana

zinde dudaklarla yakarıyor bi adam

‘esenlik veren adınla

kımıldıyorum..

göğsün bildiğim göğü görmesem

daralırım etim sancır

kader taşımı yontarak kavrıyorum

‘olmakta olan’ı

var gücümle vuruyorum kalp taşlarına

parçalanmalar..

hayretler!

okşayışlar)(henüz değiller

ve oturup

kuyruklarını yeniliyor odunlukta kertenkeleler..

ben sıvasa giderken

iki şıktan üçüncüyü seçtim

akılımdan kuş ölüsü yüzler geçiyor

her yolculuk sonrası durup sorduğumuz soru

burası neresi?

mıncıklanmış başörtüsü sloganlar

imanını kanırtarak kampüslerde

bekar odalarının yılgınlığını savıyor

gazetelerde gözüne ilişen ilan-ı memuriyet

seciyesini kapitala yaslıyor

1×1 kalmanın sıkıntısı maişet

kolları şimşek ağzı açık

gözleri gün ortası günah baldırı çıpplakk

hem sivil ham i’taatsız

bu önemli gerisi lak lakk

kendisi gidebilirmiş yokmuş zor

biz kaçıncı yitik nasıl asi axiyon kor

kim müslüman kim cenabet bilinmiyor

paç’avra’t ortalamaya rıza

göstermediğim bilinsin diye

koppardım aşufte afişlerini şöhret-i şehrin

kani olmadım imla gurallarına kanmadım böylece

üşenmedim dilinin altındakileri yokladım

konuşlandım kuvars yalııınlığına

pakladım abdest suyu koydum bulvara

nasııl yaptımsa yaptım, ayyıktım!

‘burası neresi’ ‘kimin eli kimin cebi’ meselesi

diyorsan külü apazla yuttun, kovuldun

biz erkek dedikse ağızını yemeğe götüren değil

yemeği ağzına getiren bilinsin

ayırdıkca ayırdımında kaldık

varılmıştı ayıklığa durduk es-salaa dedik

kolları bağladık

sıvastaydık

yemin etme çarpılırsın  I

koyu ağrıdı yüzüm terlemekten sözsüz

yordum kelimeyi dudak-diş arası yayvan

biriktirilen bir şey mi idim  meleklerce yitik

nerede bulsalar beni yazıyorlardı

göğün etli yerlerine bitişik

yosunlaşmayan evlerimiz kadınsız

dalgasıyla tuzuyla vurmayan

kendini kayalarımıza kız

suları

koyu. ağrıyan. yüzsüz.

        yorgun. yayvan.

                   yitik.

                         etli. bitişik.

-söze itibar yok vesselam..

çocuksuz birikmiyor ben idraki

bereketsiz günlere kaldık

       koyu ürküyorum allahım!

 derin yaslanmış zihnim fakrın sırtına

oyluklarımda oy! oy! öpüşleri

söyleyin just now!

kim gelir şimdi benlen

tarla sürecek, tohumlayacak medeniyeti

ektiğini biçmeyecek , fakra övgü düzecek

çocukları harman yerlerinde esmerleşecek

kim?

koyu biriktirecekse yitiğimizi şehirlerde

öpsün cool just now oy oy

 yemin ederim evde yokum!

 

 yemin etme çarpılırsın  II

-amiş efendi damadı babanzâde ahmed nâim’e demiş ki;

matlûbun husulü veya adem-i husulü nezdinde müsavi  değilse nakıssın evladım!-

 sabun ölüsü köpükler..

düz kılar saklıyı çocuğan sesi

çalı bir çıkrık akılda

saklıyı dürter çıkrık sesi

akıtıyor aklım yan yatmış süt bakırları

kaplumbağa içli kızlara ve bir ağaç dorukta

diyorum, bakın,

çocuk bir kayadır

yontulur dudakla

etimin doğrulup kalktığı ruh değnekleri

seni yitirdikçe bulduğum tebessüm

uykumun çarşıyı gezeni

hayır! nedir bildim ilgisi dağlı yanımın

allahın bana dertlendiğim yerden değmesi

 değil ezberimde aklım değil

ve belki kırışmış günler geçirdim

keçi güttüğüm dağlarda

yabani otlar topladım yüzümden

ve yine gece benden evvel aklını yitirdi

zor çıktı sabaha

 / size deli denmedikçe imanınız sahih olmaz! /

üşengeç taşlar gibi düşündüm

tankerlerde biriktim

hikmeti söktüm, heceledim bezm-i elest’i

sen bil bunu. öğlen uykum ol

yay kelimelerini içime niyetlerini  korkusuzca diz

duş alır gibi şuh bir yüzle

ko elini koklayayım düzle alnımı

kazı.

çeyiz niyetine hüzün biriktirdim

gördün işte dayanılmazlığımı, itaatini isterim

sıvazla hayretini, kucakla öp!

hüzün harabelerim altında hazinelerimi

bileklerini çat boynuma hohla

benden sarksın belden aşağın dünyaya

nur yay nur ol

gölgen olmasın yer yüzünde

 canı çıkıncaya salla içimin ormanlarını kurut

yapraklarını dök hafızamın

çöl pahasına göster kendini

bi numaran olmadığını göster

ve en nihayet

de git! bir seraptır dünya hırs çölünde

elâ!

ÜRPERMELER

 elbet bir hinlik vardır seni sevişimde

ey kanıma çakıllar karıştıran isyan! (i.özel)

 ben geceye durdum öyle tıfıl kızgın. dürdüm caddeleri aklımı vitrinlerden kopardım. sözlerim un ufak oldu döküldü sükut taslarından. caydım süt çekildi göğüslerden.. aşerdim bir hak kelamına, arandım ten çöllerinde tin kuyularında sere serpe serdim kalbimin taşlarını önüne işte.. al bunlardan vur kafama, kanım bir bayrak gibi açılsın üstümde. sürülen tarlaların coşkusuna kaptırdım kendimi, seher vakitlerinin çıplak omuzlu şehvetlerine, çalılar arasından yürünülmüş akşamlara,  yere dökülmüş tuzlara, baharın utangaç çayırlarında kişneyen  kısraklar aşkına, uzun süren kıyamlara  ve  kırılmış dallar gibi sarktığımız  rükûlara selam olsun…                                            

 

selam olsun ki hallerime , hallerim deli sular gibi boz bulanık akıyor ellerimin karanlığından.. varıp duracağım muştusuna kabirlerin, varıp yabanıl hatıralarıma allahım seni soracağım.. seni senden seninle akacağım.. gah sabr ateşinde gah suların akışında kadınların gebe kalışında tarlaların verdiği dinç duygularda  okuduğum kitaplarda yürüdüğüm yeşermelerde aşıladığım fidanlarda her şeyde her şeyden her şeye senin adınla: bismillahirahmanrahim. ben geceye durdum öyle tıfıl öyle kızgın; işte ufalıyorum göğsümü ufuklanıyorum, çatıyorum bir uykuyu bir isyana ; durun ey yaşamaklar! ben de bilirim gece düşünce yatağıma bir akrep gibi her yanımda sokar, her yanım zehirli hatıralar, yanlış yumaklar, üstünkörü dokunuşlar, ve her nedense rengarenk kuş ölümlerine koşuyorum, alkışlıyorum sokakları, iyi ki arklarda geçirdiğim nöbetler var, biliyorum hayat beni bağışlar, hayat beni kendine yakıştırır, terk edişlerim ip ip ulanır susuş yumaklarına dolanır, ve bir zaman gelir ki can; kim zerre kadar kötülük, kim zerre kadar iyilik.. hiçbir şey yarım değildir.. odur. o kadardır. ondandır. onadır.

 

nasıl ki tok bir kalple ağlanmaz, öyledir sözcükleri zihnimizde yan yana yapıştırmanın naylondan hışırtısı.. ta uykularımızın içine.. çocukların göğe değen uykularının içine.. her şey naylondandı o kadar.. asaletle isyan edecek yerlerimi ağaçlara astım. kulaklarımdan kuşlar çıktı her sabah namazında.. kadına ve sofraya bismillah! deyip başlamanın tam zamanıdır.. benim çayıma kuş sesleri karışır, söz bir kuyu olup çıkar soluğumla birlikte, göğsümün maşrapasını bırakıverdim gitti karanlığa..ne girip çıktıysa içine bende o ses ve renkle vurdum kendimi saçlarımın sahillerine.. saçlarımı sallıyorum söz kuyusuna kovanın ipi niyetine. hem ne demiş bir çinli: kuyu derin değil , ip kısadır. şimdi soralım: kuyu kısa, ip derin olursa , neyin ipi, ne kuyusu diye sormazlar mı adama.. sorarlar..

 

 

kapılarda buhur kokuları gibi kaldım 

 

bir kırgınlığı bir çocuk yüzü gibi yaşadım aylar geçti. alnımın kıyısından sarkan iplerle düğümledim göğsümün içindeki kalp kırgınlıklarımı. uyanışlarımda gövdemden süzülen rüya tozlarından dağlar tepeler yığıldı odama. her sabah önüme çıkan sahillerde yürüdüm, deniz kabuklarından çıkan fısıltılarda bulduğum sırları eve gelirken kuşlara kaptırdım.. buhur ve buğu gibi geçip gittim ev önlerinden doğu kentlerinde. böyle tırpanladım içimi, bir nohut gibi yoldum ve kuruttum göğsümdeki damarları.. harmanlandım sıcak ve susuz bir dağ başında göğü yüklendim sırtıma ve taşıdım yıldızları dökmeden ..meleklerlen tanıştım uykularımda taşın içinden çatlatarak çıkan sulara sürdüm tenimi. yumuldum ürperdim dizlerim ağaç dalları gibi sürgünledi kendini. karnımda kitaplarla dolaştım, satır satır kelime yedim doydum, yetindim, bu sevindirdi beni. güldüğüm de bir yalnızlık sindi kahkahalarıma ardımda onca akşamlar yürüdüğüm kervanlar uyuduğum gölgelikler ve sırlı sırsız açıp içinden geçtiğim kapılar çıktığım gövdeler gömüldüğüm toprak yanıldığım kadın berkitildiğim saç sakal ve hiç görmediğiniz çocukluğum… kırdığım oyuncaklarımı aradığım yerler gibi oldu şimdi yaşadığım kent travmaları.. zili olmayan kapılarda nasılda bekledim.. nasılda fotoğraftakini kızım sandım.. yanıldım upuzun uzandım .. isimleri nerde nasıl öğrendim.. kimm tutuşturdu elime bunları.. ben okuma bilmeyen bir peygamberin adını bir inci gibi taktım boynuma.. inci taneleriyle buldum yolumu.. saçtım savurdum ne yapıştıysa üstüme o karanlık ağızlardan o yılkı kitaplarından.. hatırladığım yüzler durgun su üstünde dağılan yapraklar gibi. bir yaprak ol şimdi desem göğsümdeki küvette, küveti taşırmadan yüzen bir krizantem yaprağı ol desem.. olmazsın biliyorum.. kelimelerim ipe dizilmiş karıncalar gibi .. süleyman peygamber ve cinler belkısın tahtını nerdeeeeen nereye nasıl getirdiler.. öyle bir şey değil kelimelerim.. ol dersem olmazsın .. biliyorum.. zili olmayan bir kapının önünde duruyorum..

 

kuş dalgınlıkları

 

[ giriş : gece yola vurunca gövdemi göklerin ihtişamıyla sükûn buldu uzuvlarım]

bilge bulutlar gibi geçtin göğsümden

toprağımın yüzü nicedir sana dönük

dönderdin rahmet çarkını göklerin

bir bulut dansına değiştim kitaplarımı

bırakınca elindeki poşeti ve tokalaşmaları

üşümüş bir oğlaktım saçlarınla titreyen

sen koşmaya zorlama diye beni

ayaklarımı kuş dalgınlıklarında dolaştırıyorum

 

 

ve sen konuşunca dişlerinin arasından kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

ve ben açıklayacağım secde sesiyle yüzümdeki korkuyu- alnımdaki çizgileri

bacaklarımdaki çalıyı ve niçin okulu terkettiğimi

ve devamında başka şeyleri.. sigara-çay içerek.. açıklayacağım küçüğüm

ve nasıl zikredildiysem orman sabahlarında su sesleriylen

o kuşlar küçük hanım,

gün olur seni de beni de bir ormana terk eder…

[çıkış: (exodus-exit) aza-i kafi ifa ]

 

 

GÜL LAMBASI

eşyayı yanlış yerinden kavradın

ellerinin hafızası yorgun

beni de evet, beni de yanlış anlayacağın

şeyler söylememe imkan verseydin, doğururdun

 

dur! orda kal! tebessüm sınırını çoktan geçtin!

modern kuyularında kelamı eğik ekin gibi biçtin!

 

hayır canım, bu şarkı öyle söylenmez

her yanı melek salyasıyla bu gökyüzü

beşer kafalarının içinde bir sesi kımıldatır

‘vescud vektarib’ eşyanın adı adıma yapışıktır, söylenmez

kan pıhtılarında durur düşünürüm: söylenmeyen etlenmeyendir

etlerinden bir ev, etlerinden bir çocuk yontarım

göğül kurbanlarımda derim derine değgin

köpürür de köpürür salyası meleklerin

söylenmez bu ağır yük hangi yazgının kılıfıdır

solar çocuk sesleri sokakta , yabancılar evin damına anten kurar

hangi tv kanallarında hangi suça kanalize ediliriz

anlaşılır kapılarda köpürmüş ağzıyla evlerin mahrem yerleri

henüz seni ve geceyi anlatmadım, bir felaket olduğu besbelli

kayaların düşünmesine benzer bir hal kuşandım

hıncım  ipliklerle pekişti ve seri kitaplar okumaktan

serserinin biri gibi görünmekten ve parasızlıktan değil:

 dur! orda kal! demem

çünkü; hep seferi kıldım namazlarımı,

hep 90 km ötede ve 15 günden az kalıyorum gittiğim yerlerde

dur! orda kal! de bana,

çantana koyduğun faturalardan en son bezelye aldığın anlaşılıyor

‘her yanın dudak, üstün bezelye taneleri’ demişti cahit zarifoğlu

ve elbet sen bunları bilmezsin,

durup dururken yanlış anla beni diyen bir adamı da

ağaçların büyümesi gibi anlaşılmaz

kırılmış saçlar gibi kırıldım, her yanım dil ağzım melek salyaları

hangi boğuşmadan dönüyorum, sana bunu söyleyemem

küçük güzeldir, hep buna öykündüm

yumurta kırar gibi düz bir anlamla dua ettim

‘aklımın tavasını senin nurunla kızdırdım,

bir yumurtadır hayat çünkü, allahım’

ve başka şeyler söyledim allaha

bir musluk olup ince ince  günah ve nur aktı hafızamdan

bir muska olup girdim koynuna

tüm sükun bulmuş yerlerimle,

çocuk ellerine benzer gövdemle

oyunda kaybetmiş sesimle, yüzümle

toprak evlerde uyuduğum saf berrak zihnimle

zeki çevik sevecen kımıltısıyla boynumun ve

kas yığınıyla derimin altında, öğüt öğütebildiğin kadar beni

bir açılıp bir kapanan değirmeniyle gümüşi gövdenin enfes

mitoslarda seni anmadılar,  ben andım enerjisiyle terlemenin seni

ve dur! dedi şimdi bir ses!

 

hayatıma bir kılıf bulamadım,

zanlarım çat çat kırıldı kısır evlerde

yuğundum şehirlerarası yolculuklarda mescitlerde

farelerinde kız alıp verdiğini işittim

beyaz peynir ve kız kapanları

dur! dinle bu çağın kadın tıkırtılarını

durmadan anlayamazsın, durmak için koş, alkışla toprağı

yorul , kalk ve başka işle yoğrul der tanrı

bize göstereceği bir eşya ve hikmet olmalı

tanrıyı bekletmeyelim

yorulalım, kalkalım tütünlerle çaylarla

başka evlerin kıvrımlarında yorulalım, uğv uğv uğv

kendi üstüne katlanan bir yazgıyla yazılalım

çiğ et gibi şaşkın olma be kadın!

senin kıvrak yerlerin gibi değildir anlam!

bir uğultu bozgunuyla çölde kahve içmiş sesinle

neyin uykusunu uyudun ki mahmurluğun intiharı çağrıştırır

intihar dedim de senin aklın bilirim

hangi çığlık atlasını getirdi koydu diline

o öl kışkırtısı yok mu kitap satan çarşılarda

bir film fragmanı gibi giyin! yanılt gözlerimi

tefsir dersinde kelimelerin ensesinden yakala,

dipnotlara ver sırtını, seccadenin içinden kuşlar çıkarsa,

şaşırmış gibi yap! çayın seyr-i sülüğünü düşün , ağırdan ve incelikli

komşu evlerde sıkıl da, pencereyi aç, ılık ılık sarıl gecenin sağır çarşafına

ezdim bütün çiçekleri yine de canavar dedirtemedim kendime

ölüyü dirilttim yumurta kaynatır gibi tavada, tuttum öğüdünü sezai

kabirleri yara yara ulaştım toprağın ötesindeki ‘gül lambasına’

 

 

 

 

içimde intihar komandoları

 

_cemre’nin göğsündeki kan dolu hokkaya batırıp dilimle yazdığımdır…_

yoktun, varoldun varlığın varlığıma aşikar oldu uzak dağ tepeleri gibi

sabahları uzun uzun baktığım çay içerken içimden geçirdiğim kuş fakiri

bir

gökyüzüne olan dualarım ve çipil çipil bir yağmur balkonda gün boyu

kahve

içip “uzak yakınlıkları” kurgulamak oysa yapacak işler birikir odada

birikir zaman üstüste yığılır “an”lar birikir kırgınlıklar kahkahalar

duvarları yalar yalınızlığın saklanmasıdır hayatıma giren nadir

insanlar

vardır gelip giderler aradabir oysa hiç bir şey olmaz onlar gelip

gittiklerinde evet hiç bir şey olmaz gelip giderler herkesin hayatı

biraz

böyledir akşam yemeğine roka haşlarız uykularımız delik deşik

çarşafımız

bakir hayatlar ülkesinin haritasıdır nice rüyalar gördüğümüz

yittiğimiz

yitirdiğimiz kaçışlarımız yüzümüzü sakladığımız “duvar”lar okuyup

okuyup

sustuk bize bunu öğretti kitaplar arada bir fısıltı aradabir coşkulu

meleksi tebessüm ılık ılık ikindiyi akşama bağladık kollarımızdan akan

yılgın bir enerjiyle fakir bir kalbimiz vardı her şeyden önce yuduk

yıkadık

en güzel yüze yusuf sursine açtık kapımızı aydınlandı sokak aydınlandı

içinden çıkamadığımız “kuyular” çıktık veunuttuk çıkışı unuttuk

züleyhayı

unuttuk en insan yanımızdı unutmak ve unuttuk ve yanlış hatırladık

isimleri

isimler bizi bize hatırlatacak içimizdeki mikrofundu yorulduk

aramaktan

susadık cemreler düşmez ne havaya ne toprağa nede suya cemreler

uzaklara

düştü uzaklara yürüyecek takatimiz kaldımı rabbim, uzaklar bir yağmur

gibi

serildi önümüze uzandık ve ıslandık cemreler düştü kalbimize doğru

toprakla

buluştu tohum var git varlığın selamette olsun! cemreler hep ama hep

kalbimize düşsün! karıncaların ağlaması gibi ağlıyorum

iyiliğinde hepsi bende kötülüğünde, iyiden de kötüden de kaçmam,

kaçmam ben

kendimden, yabancılaşamam kendime, toprağa yabancılaşamam

bir dikenle yaralansam ben dikmişimdir onu

atlas olsun ipek olsun ne giymişsem ben iğirmişimdir

bu böyledir, bilirim.

perdeler!

perdeler!

perdeler!

cemre, çek perdeleri, akşam oldu!

bir perde ol şimdi bana

bir karınca gibi ağla

ne yakın ne uzağım

içimin gökyüzünde yeraltında bir deprem yarat

içimi dışa bük

dışımı yokuşa sür

perdeleri çek, cemre;

hakkında bilgi sahibi olmadığın şeyi allahtan isteme!

<içimde intihar komandoları,

perdelerin çekilmesini bekler!>

saatli bomba

bıççaklan doğranmış dudak izli kelimeler ve etsiz iskeletler ve modern kablolar..

…ıssık ağlamalar görülmüş kadınlarda ve devamında çocuklar ve naylonlaşma..

neyse, hep beraber büyük salona geçilmiş ve ;

saatli bomba ‘yı pervasızca okumuşlar koro halinde:

 

öyle ölümü deneme çocuk

bu evin tavanı yok, sence de mi yok?

gök yüzüne bakarak da ölebilir insan

ofhhh neyse.. buruştum uykularımda ve telefonlar

çaldı rüyalarımın içinde

kuşlar yanarken elektirik tellerinde göğün

etini sıkıca ovdu bir saatli bom-bomba

 

…

namaz, yeryüzü ve yakarış

kağıttan uçaklar gibi düştü bu pagan yüzyıl denizin ortasına

secde, deniz ve ada-yış

kağıttan bir gemi yap beni ey çılgın elli peygamber..

senin ellerin ve devrimler..

dergiler , erzurumlar ve dibine vurduğum demlikler..

ezcümle

acı bir tütün gibi arıyorum yavrum seni

ciğerlerim temiz, nefes alışım düzgün, kahretsin!

acı bir tütün gibi saracağım uykularımı uykularına

etini sıkıca yoğuracağım bir saatli bomba… yakarış…

ve biliyorum

benim de ellerim çılgına dönecek..

haydi çocuk, çıkıyoruz buradan!

 

 tenhada terlemek

    ’saçını dök sineme, derdini söyle..’

 

sen uyurken de ırmaklar

yatağında usûl usûl ..

gazeteler , dergiler dizilir

yeraltı matbaalarında yaprak yaprak..

traktörlör tarlalarda yamaçlarda

bir duanın şeklini çizerler

 

sen uyurken siz olursunuz büyülü..

yağmur düşürülürken gökten

annenin çoçuğunu leğende yıkaması gibi

 helecanlı, berrak olur yüzün ellerin

konuşkan kaslarınla

büyük dişlerinle büyük düşün

 

sen uyurken kur’anlar okurum yüzüne

senin haberin olmaz

çehrende bol toprak, ince kemikler

aydınlık çocuk yüzleri

hüzünlü biatler belirir…

 

çehrende göğsüm tomurcuklanır

sen uyurken

ahiret denizinin kıyısına

vurmuştur çehren kendini..

 

aklım kafatasımın çukurunda

tenhada terlemenin adını mırıldanır

iffet!

 

ölüm bir taş gibi yuvarlanır üstüne

 telaş kayalarından

iffetli çehrenle çağır uykuna geniş sözcükleri

garibliğini yadırgamadan kıvrıl içine de uykuna uy!

biliriz, siret surete sirayet eder!

 kırptın göğsünü kuşlara

iri anladın kuşları

onların diriliş muştularını

derin yalnızlık uykularında kabuk bağladı

vurdun göğsünü ağlamaklara ,

 ağaçları birbirine çarpan ormanlarda nasıl da uykusuz düştü yüzün ellerine

küçük bir hanımdın , gamzelerinde nice heyulalarla gemiler ağırladın

vardın iklimine çocukların, kopardın çiçekleri ve sürdün ellerini sabah çiğlerine

zihnin hızla adımladı kaldırımları insanlık dramlarını

acımsadın taaa uzaklarda bir akşam üşüyen çocuklar aşkına

tuttun alnını ve sordun soruları küçük deniz kabukları misali rüzgarlı ..

kumları sordun.. terlikleri sordun.. kuşları.. balıkları.. aç çocukları.. yalnızlıkları.. savaşları

sonra kaldırdın alnını kocamaan denizi kucakladın saçlarınla..

ve her şey kendi kuytusunda çalkalansın istiyordun .

ve sen şerbetledin vakitleri! namazla ikramla muhabbetle direndin

modern dünya çıkmazları karşısında..

 

heyy! çocuk!

güzel cin.. nerde kelimelerin?

 

tahta

yoksul ellerimde ekmek ufala

soğumuş çayı ısıt ver

sabrı yok bu dünyanın bana

sanki ben bilmiyordum

ekmeğin fiyatını, sigaranın zararlarını

tahta göğüslerini kadınların

sahi bilmiyordum ve durma

kelimeler bıçaklıyordum ağzımda

gövdelerin inşaatından hatıra

tahta yalnızlığı ağzımda

durma!

inşa et, onar bu ellerimi

bu kaburgamın arasına

çocuk kahkahaları salıver

üfür kalbimin borusuna

çayı ve kitabı oraya bırakıver

haydi, durma!

allah kelamıyla serin yont göğsümü

destur de!

sabrı yok bu dünyanın bana

durma, öldürüver, öldü deyiver..

çınlat bıçakla kelimelerimi

ve n’olur  ’iri anla’

bir dere yatağının uykusu kaldı gövdemde!

yüzümdeki kayalıklarda kuş kımıltıları,

keçi tırnakları, tuz taşları, çocuk utanmaları

canım ya rabbim,

uyandırıver  hikmet etlerinde  bir tahtayı!

tahtalarım, gelin kırılın gövdemde.

 

bıldırcın ve göçebelik

çünkü ölüm bir başka rüya olmalıdr. küçük kelimelerle bir kenti anlatırız. dublin mesela.. göçebe olmak nasıldır, öğrenilir..

undergorund bir hayattı geceleri benim gövdemin soluduğu yer.. underground olmak ne büyük iş ya rabbim.. waking and waking! dreams.. sanki başkalrı yok gibi soyabilirsiniz beyninizi ve yüreğinizi.. doğu ekspresinde sigara içercesine mutlu..

bıldırcın gibi kelimeler vardır, sık rastlanmaz. kent sokaklarında yanlış bir hayatı yaşdın ulu bir şaman gibi.. hangi ayine katıldıysan senin elinden bozuldu halka.. dikiş tutturamdın.. elindeki mühür yabanıl .. doğuda bulduklarını batıda sattın, geçindin beş on gün.. ekmek tütün kira parası.. batıda yaşam yitirmek üzerine kurulu, anladın, lakin bu arada doğuda neler oluyor..

hastahane kapılarında karşılaştıklarım gibisin en çok ağrılarım

sarsıntılarımsın kuyu kuyu uykularımdan çekip çıkardım yüzünü

parmakalrımın ucundan acun uzaklıklar akıyor.. ve kertenkelerler.. nasıldır bilemezsin.. trekkinglerden vazgeçip yola çıktığında anlarsın k2 yi.. bir yerden başlamak ölümcüldür dağda kısadır gövdelerin şovu.fütüristik olamazsın.. saç-sakal yırtık bir elbise gibidir. kör düğümler atılmış bir örtüdür kadınlar ve erkekler.. doygunluğu ezberletir inzivalar.. yetinmek sevindirir..

her ne söylemişse şaman, doğrudur..

bir yanılgıdır bu dünya, bu kentler, bu kadınlar, bu uzaklıklar bir yanılgıdır.. alegori ve ironi..

besbelli “ğill etmiş” kendini, içimizdeki iyilik meleği..

bellevue sarayındaki (berlin) henry moore kelebeğini kim görmüş, ne düşünmüş?

 ecza

 herkesin göğsünde “bir” kalp vardır

dedi.

- yeni gelmiş mektupları masaya koyup saatlerce baktı..

telefon… acı acı çaldı…

geceden açık kalan pencerede sabah oluyordu..

ezan sesleri..

kahve ve sigara kokusu..

oraya buraya dağılmış organlar..

kitaplar.. fotoğraflar..

sessizlik..

-herkesin göğsünde bir kalp vardır !!

yırtılmış gömleğinle ne gezersin yusufum!!

-söküklerimi dikecek bir terzi .. kadın?

rahim.. ve ecza.. kızım

beni evime götür .. lütfen.. beni annene..

kalbim bir asansör müdür?

diyelim öyledir.. kaç kişilik?

karşıdaki kayalıklarda dün uyumuş kalmışım. bunu nasıl anlatabilirim. bir klavye ile nasıl seslenebilirim. her harf bir tuğla elimin altında. peki ya harç? peki ya bu söz evinin tavanı? söz evinin akustiği? söz evinin penceresi ,kapısı?

 

*

imdi  kapıları çarparak çıkamıyorum.. dönmem gerekebiliyor.. yıllar bir söz evinin kapısına bana bunu yazdırıyor.. ‘kapıyı çarpmadan çık.. dönmen gerekebilir!’

*

sultanım, sıcacık bir çorba gibi sesini duysam bu sabah.. içsem içsem her şeye bulaştırsam sesini.. senin sesin taşınabilir bir şeydir biliyor musun?

 utanıyorum, nasıl desem; sesin olmadan kuşanamam bu yazgıyı.. sesin, nefesin..

                                                                                                       

*

hayır!  bu zemin katta oturmanın verdiği ‘dibe vurmuşluk’ duygusu olmasa , atlayacak bir yer bulsam , bir balkonum olsa mesela, durma şarkılar söylerdim.. şarkılar söyler atlardım mutlaka sokağa; dibe vururdum .. balkonların bir bedeli olmalı değil mi ya.. oysa ben her gün zemin kat evimden atlıyorum kitaplara, yoğun atlara, aç kısraklara, soğumuş çaylara, ıssız sızılara..  

 *

evet! yıkılmış bir adamım ben. ikinci el bir kitap.. arasına notlar düşülmüş.. hafızası çizilmiş bir adamım ben.. arka kapakta şöyle yazılmış: bu adam saçlarıyla boyar yastıkları, yastıklar ayet kokar.. yastıklar sultanın saçlarını saçlarına düğümler.. her gece nurdan çocuklar kımıldar kafasının içinde.. her gece biraz daha çok çocuk.. ‘yok çocuk falan yok öyle şey..’ ağlıyorum.. çırpılan halılar gibi hafızam.. ağlıyorum ve coğrafya altüst oluyor..

*

aha bu benim işte!

bunlar , bunlar da benim kopkoyu göğsüm. çoğul bir göğüs.. göğ.. üs.. hayret! rüzgar nasıl da ip ip eğiriyor bulutları.. göğü nasıl da nakşediyor.. üstümüze şefkat giyelim, iddia ediyorum, şık duracak..

duracak kainat bir an, benimle dön diyecek.. benimle dön.. 

*

-nerde kalmıştık?

şefkat. yurdumdur. taifte bende olaydım ya resulallah; ayağından akan kan şimdi damarlarıma ruh oluyor.. yurdumdur, şefkatin, ahlakın.. avuçlarıma abanan yüzüm sürekli değişen çölde kum tepeleri gibi.. nerde kalmıştık? sokağın ortasında.. sakalımızla.. tuz eker gibi geçiyorum sokaktan; kötü bir salata.. hazımsız ukalalıklardan.. şefkatsiz sarılışlardan.. tuz eker gibi oluyorum işte.. tuz taşları oluyor boğazım.. göğsümde yanan cennet baharı.. ve çağlalar.. ‘ve kevâibe etrâben ve ke’sen dihâka. lâ yesmaune fiyhâ lağven ve lâ kizzeba’ kaldık işte sokağın ortasında; iyi ki sakalım var. bu bir yerde ‘duruyorum’ demek.  ruhum ip ip gerilmiş , kalbim bir asansör mü benim? kaç kişilik?

*

eşya bir an olmasa, esma çıldırırdı.. peki ya insan?

*

esma var, eşya da.. ama bunlar iki kanat gibi işte.. kanat kalpten epey uzaktır.. kanatlar gövdeden ağır olursa uçmak bir zulme dönüşür , uçuş güvenliği için secdeye gidin ve elleri sıkıca bağlayın, safları sık tutun, allahın rahmeti üzerimize olsun! düşüren ve yükselten allahdır! allah diler, esma eşyanın pamuğu olur. pamuk yükselir ve düşer..

*

müslüman iki namaz arasında yaşayan hz. insandır. birini kılmış, diğerini kılacaktır.. olmuş ile olmamış arasında; olmuş, olmamış olamaz’ın hakikatiyle yaşar… 

*

kelam deyince, belagat deyince; ey iman edenler; iman edin!

*

eve dönmek, ne çok şeye dönmek..

*

kımıl kımıl bir ses işte.. dur yapma, ayartma beni çocuk.. yorgunum, beni kumlara , çakıllara, akşam vaktinin darlığına çağırma..

*

bir bebeğin elleri, tûba ağacının filizleri …

*

çıktım, baktım ki sokağa; çın çın çınlıyor peygamberin sözü..

 ‘pazaryerlerini terk edin’

*

sen bakılması yasak olansın! bakamam.

kudur işte! bakmıyorum!

*

ten ve tin! tez elden akrabadır bunlar.

*

aşk yıkıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

şefkat onarıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

 filozofun sökükleri dikilmez !

namazlarında durduğu kıbleye kalp atışlarıyla değen biri olmak yerine

ne işim olur benim bu şiirlerle..

.eczahane

içimde patlayan sevgilim

gıdısından öptüğüm tüylü kadın

kalbimdeki ecza

beni evime götür.

şöyle 9 yıllığına bir ölsem diyorum.

orda burda kalmış oram buram

buram tütün saatlerim.

boynumdan sarkan bir damla suydunuz

beni çırılçıplak kalbinize koydunuz

böyle açlıklarda insan kendini olmadık şeyler gibi

bir kedinin uyuması gibi

ne demeli: bir kadın var, çok şey anlatır

kalbimizin içinde buz tutan denizi dudağıyla eritir gibi

allamel insane ma’lem ya’lem

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gün dediğimiz bir içimlik tütün mesafesinde öksürüklerlen geceyi öpüyor. meleklerle aramda şellaleler var. kahkahaları tenimde bir kök boyası, ruhumun ipliğini örseliyor, dua dua tırnaklarıma değin örüyor. tırnaklarım suskun bir özlemdir kanımın içinde dolaşan secdelere.kaburga kemiğim uğultulu orman geceleri gibi sarsıyor cesedimi. dağlardan yeni indim. dağlarda giydim üstümdeki göğü, göğvdemin duruşu öyle: yalın. bungun sesim öyle: taşın karıncaya söylediği. karıncanın kara bacaklarına ipince uzanıp rüya gördüm. ölü bir balık nasıl uzanırsa öyle. kaplumbağa devrilmiş zihnimde. dokun dokun diyor soluğuma. kımıltı! asmalardan sarkıyor yüzüm. musluğu kapatıyorum. sesi kısılıyor suyun. abdest aldığım su fısıldadı bana: tenindeki vızıltı;göğden inen cebraillin kanat sesleri gibi. tuttum ellerini mektubunun içinden: aklımı koydum boynumun üstündeki çukura. benim konuğum olmadı hiç. hep ben sıyırdım kabuğunu; sözler ardında kemiğimsi sesinin. burkuldum çocuk. oyunlarımız benzemiyor hiçbirşeye. her şeyle kara sabanla başladı ; serseri yüzyıllar geçti arada.. adımı bir pir’den işittim. dişlerimin arasından fırlıyor zikir kımıltıları. soyundum göbeğimi yeniden bağladım anne şefkatine. oğul oldum kadınlar: aslında neyi nerede sezdiler. bir tütünmek biliyorum, birde yazı: ekmek. tütünmek: kılcal bir şey. tırmalıyorum yaşamı. kadın zihinlerinde tembel bir yılan sürüngen ve leyla.. ben mecnun olduğumda bütün kadınlar şirin oluyor. sustuğum istasyondan mezarlıklara ve karga seslerine çıkıyorum. bir dağın içine içine, üfleye üfleye, etimi kemiğime, kemiğimi ruhuma, ruhumu meleğime sarıyorum. meleğimle sarılıp yatıyorum. saçları, ah saçlarından akıyor kevser ırmakları, ağzımın tasını daldırıyorum: göğüne: meleğimin: ah nasıl bir berekettir bu: çoğalmak: arınmak: ölü bir balık gibi uzanmak tuzlu dudaklarına sevgilinin: dudak: upuzun okyanus çölü! bu çölde sallana sallana rakstır: göğvdemin sarsıntısı: dişlerimin arasından uzayan zikir: iniyor yüreciğime: bu dudaktan sonra.. ağzımın tası taşmış: dilim kalbimi kurcalıyor: yalıyor: bir dudaktan bir dudağa çarpıyor: kalbim: ruhumun iplikleriyle dokunmuş bir göğvde: … kalbimin içinde bir melek parmaklarını emiyor: yüreciğime fürüzan: damarlarıma kan: meleğimin kalem sesleri.. “kaleme and olsun ki.. ” kara bir kömür gibi yanıyor ve ancak öyle yazıyor: kalem.. allame bil kalem. allamel insane ma’lem ya’lem= o. (c.c)… meleğim çek aramızdaki perdeyi. yırt gerekirse. bak ben öylece uzanmışım ve soyunmuşum: göğüm karanlık: göğvdemde göbeğim şefkat emiyor annemden.. gel kuşat beni. gel anne ol. kanat seslerin bir kayadan akan su sesi… derin ve yalın bir suskuyum buralarda.. bir tütünmek biliyorum bir de serilmek.. uzanmak.. usumun kıvrımlarında senin kahkahaların akıyor. yapışıyor dilime hiç sokulmadığım dilin. yüzmek: yüzmek: yüzmek istiyorum boynunda.. göğsünde inip çıkmak bir dağa bir kuyuya.. .

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gel meleğim, gel bul beni. ben öylecene: uyku kokuyorum…

uykularım:sulardan durgun..

suretim: toprak uğultusu bir inilti saçıyor

oğul uğultusu … annem : göbeğimin ezeli azığı… kalbime…

gel kadınım : gel susalım. göğe uzanıp melek olalım.

 

 

eşya mengenesinde muska ağlamaları

 

tut göğsünden sızan yankıyı

öyle yoğun çağırma saçlarımı

bünyemdeki çatırtılar

eşya mengenesinden, incir kelimesinden soluyan

kancık ve vurdumduymaz yerlerini bir bir unutacağım

bu akşamın kuyruğunu yüzüne çarpacağım

içli bir çocuk gibi eğileceksin sesimin karnına

keş çaylarını nasıl içtiğimi, ezanın niçin geciktiğini

‘uzaklar utangaçlığımdır’ diyerek hatırlayacağım

 

bol geldi yüzün aklımın çadırına

ne olacak şimdi?

 

bi şey olacağı yok çocuk!

zınk diye durup geriliyoruz allahın ipine

yalvarırım ipi kesme çocuk,

ipi kesme kuşlar konacak

elbiseler kuruyacak, giyilecek incir yaprakları

incir sütleri taşacak çizgilerinden gövdenin

ipleri çekiştirme  çocuk,

germe dilini ve ellerini ve ayaklarını

konuşu konuşuver, koşu koşuver cancağızım

ben kemiklerin olayım, etlendir beni sesinle

 

dürülmüş çocuk yüzleri eşyanın hafızasında

oyuncakların sakarlığında , kadınların uykularında

kudurmuşda ısırı ısırıvermiş çiğ yerlerimi

çocuk dokunuşlarından kokular

ve ardıç ağaçları çıkan yerlerimi

 

heyy! abi,

siz hiç ağlayan bir muska taktınız mı?

ağlayan muskaların içinden

< kün fitdünya kevneke garibûn>

çıktığını işittiniz mi?

 

kün fitdünya kevneke

garibûn garibûn garibûn

 

ağzımın mağarası

kırık bir ağaç dalından başlıyorum

tıkanık damarlarıyla öpüşmeye yaprakların

bir çay kaşığını daldırıyorum gök/yüzüne

nikotin kokusu sinmiş okuduğum fanzinlere

örümcek ağları atılmış posta kutuma

şöylelemesine dalgın ve buruk eylül sokaklarında

ben seni yürümüşüm yüzümün kıvrımlarında

ağır ikindi çaylarında yansımamı kırıyorum

kaşığın çukur aynasında bir ağaç dalı gibi

çatalımdan kırılıyorum.süzgeçten geçiyor

tül perdeler ardınca silüetin

bir hurma çekirdeğine değişirdim ben bu dünyayı

ağaçsız çiçeksiz bir dağ başı kadar koparılmasaydım

eteklerinden. tül perdelerden uzak durmasaydım. 

sular kaynıyor şimdi ayaklarının bastığı yerden

ben hep seni demliyorum gal-ü bela deminden

dumanaltı olmuş suskun derkenarlığımla

tütün üstüne tütün yakıyorum

aşk üstüne aşk-bulut üstüne bulut

el üstüne el-dudak üstüne dudak

bu çay ne zamandır şaraba benzer oldu hancı

-sen üflemez oldun artık mumlara be çakıroğlum

dedim ya bey amca;

“mayamızda ekşimtrak bir iğde giliğinin sevgisi var”

imdi, gözlerin bir hurma giliğine değişilmez, görüyorum

toplayıp gidiyorum sözlerimi ellerimi

pipomu tütünümü daktilomu ve bir kaç antik eşyayı

ağzımın mağarasına. “bir su damlasına”

 bir çığlığı dokuyorum saçlarınla

çekiştiriyorum

kıl diplerine kadar yalnızlığı

gal-ü bela dedim hatırlıyorum. yarım bir rüya gibi

e(ss)elamün aleyküm/ elest-ü bi aşk

bir damla su/ alemlerin sultanına.

ağzımın mağarasından sesler;

” menzili çoktan geçtim ün saldı kayboluşum

kendi kuytumda çalkıyor şerbetini ağzım”*

* cahit zarifoğlu.

dişi org

gittiğin yerlerden gelinmiyor, öyle mi

bak ben ellerimi şuraya soyuyorum

bak bak, şuraya da bir bisiklet

 

her şey bir  şeye dönüyor, öyle mi

orası iyi mi. kırmızı bir bisiklet mi

 

ben ki kimliğimi usturamın yanına koyuyorum

her gün sicilimi bir ‘yabancı’ya yontuyorum

 

burası da iyi.

üstelik şizofren de değilim artık.

 

hayırdır, kim bu?

kapıyı dişi bir org gibi çalan, tık tık.

lâ şarab

her şey sen güzelsin diye olmuyor, anla işte

hani elleri vardı ya çocukların, yetmiyor

 kısalıyor lifleri tebessümün

bir dua oluyor dudakların, kuş işte

 

besmele çekiyor içine bir kız çocuğu

sığınması gibi zikrin zakire

bir kelimenin göğü oluyor işte çocuk

soruyor; kuşlanmak ile kuşkulanmak arası

annem her gece kapıları niye kilitliyor?

oysa benim beklediğim bir şey yok geceden

 

ceviz ağaçları altında uyuyan bir zamansın sen

yüzün allaha karşı demlenmiş ve acımış

zikirler düşüyor cevizlerin içinden

senin beklediğin  mektup bir cam olmuş kırılmış

zemin katlarda yıkanmış çamaşırlar nerde kurutulur

 

çıkıp oturduğum bir çayevi , görünmüyorsun kaç zamandır

sabahları da boş duruyor safta yerin

neyi okuduğunu bilmiyorum , ağlıyorum demli bir sesle

ve iyi ki çocuklar sabah okula gidiyorlar ve iyi ki kitapçılar var

korkunç güzelsin yarın, manşetlik ellerim var benim ve biliyorum

ceviz ağaçları büyürken uzun ve zor kışlar geçer

camideki cemaat üç kişiden neşet

cami, metruk yeryüzü kafası..

 

çekingenim ve bu yüzden allahlaşıyorum

bırakacağım bir mirasım yok

bir evim olsun ister insan

başkasının  bacaklarına bakma ki yürütülesin

bacakları vardır insanın ve ispat kaçınılmaz..

 

intihar gündelik işçimdir,

şehrin ortasında kırdığın potlar için ağlama

kabrin içine düşen spotların olacak mı senin,

kırdığın putların var mı, kalbinin içine düşünen

dilimde ışıldayan  lâ lâ lâ

eşyadan esmaya   ilahe ilahe ilahe

allah azze ve celle

 

olmuş olmamış olmuyor

önce yapıp sonra açıklama

dudakların fesleğen kokuyor,

hangi şefkatle ısırdı tanrı dudağından

saatlerce kitap okumuş bir sesle söylüyorum

küçük bir delikten gördüğün şeydir allah

görünen hem deliğin arkasında hem burada

la ilahe illallah

 

kim demişse muhammed miraca çıkmıştır

eksik bir ifade

gökyüzü muhammedin kalbine indirilmiştir

düşünmek nasıl ki düşen bir şeydir

elma düşer, insan düşer

dünyadan başka yere düşen adamlar gördüm

kıyamdan secdeye bir kuş kanadının

açılıp gövdeye yapışması gibi yapıştılar

vescud vektarib

öğüdlerinizi göğsümde azık gibi saklıyorum

efendim, göğün ve kitabın indirildiği kalbinize

ıslanmış pamuklar gibi düşüyorum garib

allah zannım üzere

allah zannım üzere

 

efendim, müridiniz mustafâ

lahza üzere

pişirilmiş çamur kokuyor ruhum

ser-hoşem

lâ şarabından içmişem

ben cennetimi pişirilmiş çamurdan yaparım

allah zannım üzere

kim demişse muhammed yedi kat göğe çıkmıştır

eksik ifade

gökyüzü ve suretler efendimin kalbine indirilmiştir

kalp.. pişirilmiş bir çamurdan ferah odalar örülmüştür

allahın ipi şah damarımdır

all allah şah

maşaallah

 

 

tüttürük!

tüylenir miydi kelimeler etlerine değince?

ağzın gelenek yandaşı , burnun modern kokular arıyor!

huylanır mıydı acep dört rekatlık namazı iki kılandan ,

aha şu senin göçebe belleğin, işte ahlakçı nedimelerim

tövbe et: taha seslendir,

kımıldat derinin altındaki iman tahtalarını,

çat! bir namazı bir buseye ,

bir kadının etlerinden medet umma

çat! taha de, destur iste

bir kibrit kutusu örneğin, ortalama 40 çöp ,

inanma say! şüp-helen, huylan uyluk yerlerinden

kitapların kırılgan sayfalarıyla ıslık çal hoyratlığa yelten

demem o ki: kardeşlerim, çay içelim ve karıştıralım şekerleri

şeker, çaya şirk koşmaktır mı demiştir massey ferguson,

belki dememiştir. hem her şeyi bilmek iyi değildir. neden?

tızsss. lip lipp click shıssst logg gıyk gııııyyyyyyyygk fhuvvvv ohfff off hmmm yaaa aa, a aaa pehhh peh piyyyyuvhfff zınk!

modernlik mi? yukarıdaki ses ipliklerinden kör düğümlerdir o!

ya gelenek? gelenek: elinin körü- yüzünün kiridir.

yıka yıka-çöz çöz bunların hepsi töz!

böyle karman- çorman şeyler söyleme,

seni deli sanırlar, adam gibi ol, aklından zorun mu var*

okula git gel- herkesin bindiği toplu taşıma araçlarına bin

normal bir insan ol, su iç mesela, banyo yap,

ablalarına telefon et, yeni aldığın kitaplardan değil de etten püften bahset, haber izle, vay anasına naralarıyla katıl kalabalığa

hep aynı şeyler giy, insanların seninle ilgili düşünmelerine malzeme olma, neyse. ben sonra yine uğrarın sana. sen şimdi kalk bir çay koy, belli mi olur,

demleniverirsin dergahında

ehl-i çayın ve tütünün.

  

öpülen çocuk yüzleri

yok değildir burada bir adam göğsünü metalden arındırmış

böylece gömleğin yırtılma bahsine geçilebilir değil

kuyuya atıldığımdan beridir benimle gömleğin kokusu

babam gözleriyle sarılınca bana

ağacını bulmuş dal oluverdi kollarım

açtım gömleğimi himmetinle erildim

bir ormanı kucakladım.

 

sakınılmış değil bu benden

‘tut beni’ ‘tut beni’ deyiverdim

 

tutuldum ve sürüdüm gözlerimi

düşüverdi sağıltıcı bir bohça

 

ilmik ilmik dudak bastım göğüne

aklım koyuldu boynumun üstündeki çukurda

 

uykusu çamurla bölünen çocuklarda

yüreciklerine kuşlar üfürülür

bir öğle sonu bildimliğidir ki anneleri babalarını öpünce

çamurlan bölünen uykulardan kuş yuvaları örülür

yok değildir her kuşda bir üfürüş

her üfürüş bir diriliş

 gel bizim uykularımıza çamur serp ya ibrahim!

bize de göster sana gösterileni

kuşları parçaladık koyduk evimize, kampüslere, kamusal alanlara

söyle şimdi  nasıl çağıralım onları!

bir ses ver ya ibrahim

bu kuşların günahıyla kaldık şehirlerde, evet ama ’larda

kuşlar bize bakıyor biz kuşlara

söyle ya ibrahim, ne diye çağıralım biz bu kuşları?

(ve ibrahim tebessüm ederek konuşur;)

-şüpheden uzak durun!

evsizlik zihinler kıblesiz

‘saklı kim biz  sırlı kim biz kimdir sığıntı biziz’*

 

ve sen konuşunca haya ederek nidâ

kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

dişlerinin arasından

öpülen çocuk yüzlerinden..**

  

evsiz  zihinler kıblesizlik

çocuklarımız nerede , niyedir bu sessizlik

metal sesleri gecelerde gündüzlerde

kadınlarda erkeklerde

tın. tınn. tınnn.

 

yaklaşın!

herkesin kuşu boynuna asılsın***

____________________________ 

*     i.ö **   s.k ***  isra’13

 feci felsefeci

 

s i z !

yağmurun şehre saldığı korkularda kekeme

misiniz

 

yeni aldığım kitapları okuyamama

korkusu düştü kafama

sizi olmayan kan üşüştü

 

sizi olmayan kayıp

dikişsiz libas, kekeme kalp

koynumda çocuklar için gözetleme deliği

açık bir yaradan yapılma

 

kimdir s i z ?  

 

inanmıyorum laboratuarlara

bu yüzden bakılmıyor çarşılarda yüzüme

bileklerim ve alnım islamcı , zarif , kışkırtıcı bu yüzden

bilendikçe kafa tasım taha keskinleşir daha

 

ha! dedikçe siz

göründüm gözünüze

tahrik, alanlarda, erzurumlarda

feci felsefeci

aha! işte dedirteceğim size

tabutla gidişin tabusu bakî

 

aç kaldıkça açıldı

çık-rık  çık-rık  çık-rık

koynum ve yarası

ritmik salınım , delişmen kıyam

ve yuppy çocuklar

ölürken çeçen gözlerim nasıldı

 

dibi bulunduğunda ayakların ve hayatın

gidilecek yer kalmamıştır

insanın dibidir ayakları

şiir değil neden nasır 

 

 

onun haberi yok

‘avâzeyi bu aleme davud gibi sal

baki kalan şu kubbede bir hoş sâda imiş’ (baki)

 

bileklerini pergelcesine koymuş da dönüyor gövdesi

sen bizi hor gördün, har eyledin

bulut ve ağaç kelimeleri gibi yok şimdisi

biz seni ham gördük, hoş eyledik

aç/c/ıkmış da öyle girmiş içine bir deli

mut gibiymiş yer- gök direksiz

otobüs mü bekliyormuş, sigara mı içiyormuş

herkes bir şey söylüyor lakin

otobüs hiç gelmemiş, sigarası da yokmuş zaten

bileklerini pergel gibi açmış da öpmüş

önce ağaçları sonra bulutları

kırk gün kıl yağmış havadan

kırk bütün gün su içmemiş, ne içmiş?

toprak yemiş, demir bükmüş, kalem düzmüş

büzmüş de dudaklarını rabbine naz etmiş

güya beni şikayet etmiş

saçları dökülesiceymişim, deli otlar gibi olasıcaymışım

besbelli ‘ben kandan elbiseler giymişim

bundan onun haberi yokmuş’

varsın olmasın!

 

 yokuş

yaymış yaradan insanı yeryüzüne

ya! rahman

yay yarayı insan yüzüne

ya! rahim

mış’dan in yerine

ya! hayy

yeryüzüne insanı yaradan yaymış

ya! Kayyum

 erzurumî notlar

28 Eylül 2006 Perşembe, Erzurum Şeytanın Hilesi

‘Kim Müslüman kardeşini yaptığı bir işten dolayı kınarsa , o iş başına gelmeden ölmez.” Buyurmuşlar Efendimiz (s.a.s). İrfan’la konuştuk biraz.. ‘Müslümanlık çok ince’ dedik.. Ama şu ilahi hükmü de hatırladık: Şeytanın hilesi zayıftır.. İbn Teymiyye’nin bir örneğinden yola çıkarak bir takım meselelere değindik. Örnek şu ; “üzerlerine ağ atılıp hapsedilen bir grup kuş vardır. ( toplum). Belli aralıklarla yem atılmakta ve kuşlar günden güne semirmektedirler. İçlerinden bir tanesi her şeye rağmen ( yemin dayanılmaz cazibesine rağmen) atılan yemleri yemez ve bir köşede günden güne zayıflar. Diğer semirip, etlenen kuşlar bu kuşu hor ve hakir görmekte, yemleri yememesini anlayamamaktadırlar. Yemleri yiyen ve semiren kuşlar başkalarına yem olmak üzere ağdan çıkarılmakta ve kesilmektedirler. Günden güne zayıflayan kuş ise öyle bir an gelir ki ; artık ağın delikleri arasından geçebilecek kadar zayıflamıştır. Ve o kuş bütün diğer kuşların şaşkın bakışları eşliğinde ağın deliklerine doğru yürür ve delikten bir yılan gibi süzülüp çıkar.. Arkadalaşlarına dönüp bakar ve sessizce ama büyük bir neşe ve gururla kuş olmanın uçmak olduğunu onlara hatırlatmak istercesine kanat çırparak özgürlüğüne kavuşur.. artık özü gür bir kuştur o.. “Bu gün toplum, iş hayatı, aile hayatı, okul, tüketim kültürü, popüler tavırlar, modern dünyanın icatları(bilgisayar, tv, cep telefonu, futbol, vb..) üzerimizdeki ağdır. Ve bizi sürekli yemleyen büyük bir aldatmacadır bu dünya düzeni.. uyanık olmaz da yemleri yersek , semirerek güzelleşip birilerinin sofralarına meta olacağız.. güzelleşmek, hep bir göze göredir. Hangi göze göre? Müteyakkız, derin, erdemli ve çalışkan olmazsak bizi bekleyen akıbet ortadadır. Üzerimizdeki ölü toprağını ( avcının ağını) silkinecek vasıtalara acilinden ihtiyacımızın olduğuna inanacağız. Hangi gözle görüyoruz gördüğümüzü? Hangi sevgiyle seviyor, hangi nefretle kızıyoruz? Emniyet telkin edici bir insan olmak diğer pek çok hasletin membaıdır.

13 Mart 2007 Salı , Erzurum Dostluk

Dostluklar bir dağın yamacındaki kaya gibi; engin, açık, izzetli.. güzel dostlar için hakk tealâ’ya hamd olsun. Dostlar ayna. Onlarda kendimizi görüyoruz, eksiklerimizi düzeltiyor, onların güzellikleriyle zinetleniyor, güzelleşiyoruz. Sözün tesiri, büyüsü, şifası dostun dilinden akar üzerimize. Allah’a dost olmak sevdiklerine dostluk iledir. Güzel ahlak güzel dostlarla yaşanır. “İslâm güzel ahlaktır” buyurmuş efendimiz (s.a.s).. şöyle anlayabiliriz umarım ; İslâm, güzel dostluktur.

18 Haziran 2007 , Ezurum Yanmak

Pek çok şeyin sonuna gelivermek..?

İnsan ne ile İNSan?

Nasıl yanmalı, pişmeli de bu çiğlikten kurtulmalı?

Bir daha bozulmamak üzere pişmeli.

Cismini yakıp ruhu bir şelale gibi coşturmak..

*

Uzaklardayım.. uykumda bile telaşlıyım.. nereye böyle?

Sıkılıyorum.. muhasebe.. Yok böyle olmayacak, gün olur gövdem sessiz bir yaprak olur, kımıltısız.. Ya ruhum? Evet, ruhum!

Rimbaud gibi düş-mesem de yollara, Wittgenstein’a uyup üzerine konuşulamayan şey hususunda susacağım..

ERKEĞİN AĞIRLIK MERKEZİ ESQUİRE

Esguire uluslararası bir erkek dergisi. Kendi alanında tam bir fenomen olan derginin Türkiye edisyonunun genel yayın yönetmenliğini Okan Can Yantır yapıyor. Çok samimi, dinamik, güzel tespitleriyle her ay onu okumak ayrı bir keyif. Müzik, sinema, kitap, dvd,otomobil, ekonomi,lüks,teknoloji, mekan, bakım, vitrin,moda, stil gibi başlıklarda her ay güzel ipuçlarını ve buzz’ları bulabileceğiniz dergide her ay dosya konusuyla ilgili yazı, fotoğraf ve metalar bulabilirsiniz. Nisan ayında DAHİLİK özel sayısı çıkartan Esquire’ın kapağında Tv nin dahi çocuğu (ben girişimci derdim) Acun ILICALI var ve onunla yapılmış  keyifli bir sohbet sizleri bekliyor. Yine dosya konusuyla ilgili olarak farklı alanlardan dahi ve dahilik örneklerine yer verilmiş. İrdelemek için spesifik ve zor bir konuyu keyifli hale getirmeleri gerçekten çok güzel. Dergiyi okurken hiç sıkılmıyorsunuz. Ciddiyet ile Neşenin birlikte olduğu bir koridor gibi Esguire. Tam bir beyefendi yani. Dergiye emek veren isimler şöyle:

Görsel Yönetmen: Özgür Özdoğan Editör: Togan Noyan Muhabir: Uluç Özcü  Muhabir: Arzum Uzun Muhabir: Elçin Kaçar Sorumlu Müdür: Yusuf Yazıcıoğlu

Katkıda bulunanlar ise: Alper Kotaman, Ege Görgün, Erkin Çam, Gökhan İlker, Altay Öktem, Burak Ünaldı, Nur Onur, Pınar Dalga.

Dergiye her konuda yazmak için:

Tevfikbey Mah. 20 temmuz cad. no 24 34295 sefaköy/ İstanbul

veya

www.esquire.com.tr internet adresini kullanabilirsiniz.

Fiyatı da gayet uygun olan dergiye neden abone olmayasınız?

Esquire ekibini tekrar tebrik eder, iyi çalışmalar dilerim.

Esquire a bir dosya konusu önerim var : GİRİŞİMCİLİK VE GİRİŞİMCİLER.

Kapakta kim olur?

Zor soru.

Bir şarkıyla bitirelim;

Emillia Söylüyor : Big Big World

mutlu muyuz?

“Reklamlar bizi arabaların ve giysilerin peşine düşürdü; nefret ettiğimiz işlerde çalışıyoruz, ihtiyacımız olmayan şeyleri satın alabilmek için… Biz tarihin üvey evlatlarıyız. Ne amacımız var, ne yerimiz. Biz ne bir büyük savaş yaşıyoruz, ne de büyük buhran. Bizim savaşımız ruhsal bir savaş; bizim büyük buhranımız, kendi hayatlarımız. Televizyonla büyütüldük ve bir gün hepimizin milyonerler, film yıldızları veya rock starları olacağına inandırıldık. Ama olmayacağız ve bu gerçeği yavaş yavaş öğreniyoruz ve feci şekilde asabımız bozulmuş durumda…”   Tyler / Fight Club

 ”Bize yeni moda blue jean’i, şu saati veya bu arabayı almakla elde edeceğimiz vaad edilen mutluluk, az sonra yeni bir ürün tarafından yok edilmekte ve o ancak yeni ürünü almakla yeniden mutlu olacağımız söylenmektedir. Tüketim toplumu, arzuları uyandırma, tatmin etme ve sonra yeniden uyandırmadan oluşan sonuçsuz bir süreci izler. Nihai huzura giden bir çabadan ziyade, bir tür bağımlılıktır.” (Jonathan Sacks, “The Dignity of Difference”, 2003, s. 40)

50 best cult books

‘kült kitabı gördüğünüzde onun bir ‘kült’ olduğunu anlarsınız.’

Telegrahp gazetesinin hazırladığı ‘50 best cult books’ listesi ;

http://www.telegraph.co.uk/arts/main.jhtml?xml=/arts/2008/04/26/nosplit/boanotherlist126.xml&DCMP=ILC-traffdrv07053100

ÜNİVERSİTEYE GİTMEK YA DA NURETTİN ÖZDOĞAN

 

Bu sabah yurttan kampuse doğru yürürken kafamda tasarladım bu yazıyı.

 Hava güneşli, Erzurum’da Kasım ayında böyle bir hava, evlere şenlik..

Çok şükür.. kışın güneş bir başka güzel.. 

deli eder insanı bu havalar vallahii :)

“Kasımda Aşk Başkadır” nasıl olsa.

 

Bir çok üst düzey insanın eğitim hayatlarına

baktığımızda tuhaflıklar görürüz.

Çok başarılı kanaat liderleri ve rol model kişilikler,

sıra dışı iş fikirlerinin sahipleri ya üniversiteye gitmemiş,

ya gitmiş terk etmiş, ya da gittiği üniversiteyi ve diplomayı önemsemeyip

 kendi ilgi alanını keşfederek keyifli ve para getiren,

değer üreten, sosyal sorumluluğu olan girişimcilik projelerine imza atmışlar.

Bir çok ülkede ve özellikle Türkiye’de

Üniversiteye Gitmek bize yutturulmuş bir Prestij Hapıdır.

Üniversiteye gitmenin anlamı şudur:

Hayatta ne yapacağımı bilmiyorum, üniversiteye gidiyorum.

(paul arden’den mülhemle..)

Üniversiteyi iki defa bırakıp üç defa başlayan

 biri olarak bu yazdıklarım kişisel kronolojim açısından

tutarlı ve bedeli ödenmiş cümlelerdir yazdıklarım.

Şu an Atatürk üni. Felsefe kantininde yazıyorum bu yazıyı. 

ben fizik öğrencisiyim bu arada :)

Yılgınlık, bezginlik içinde bir gençlik var burada..

Örselenmiş gençlik heyecanları.. dayatılan bir tarz-ı hayat..

Aşkları IŞK değil, bedenleri GENÇ değil.. ,

yapıcı Neş’e duygusundan uzak,

hazz kültürü içinde azab çeken genç kardeşlerim benim!

Rol modelsiz, top modelli!

Hayatta ne yapacağını bilmek kaç kişiyi nasip olmuştur?

Tüm bu sıkıntılara rağmen iyi işler yapan kardeşlerimiz de var;

Nurettin Özdoğan onlardan birisi.

Sevgili Nurettin genç yaşında bir çok başarıya imza atmış,

gençlere rol model olabilecek birisi. EZI’de (uluslar arası insan kaynakları şirketi)

genç yaşında çalışmış ender insanlardan.

Zaman Gazetesinin Pazar ekinde yazdıklarıyla bir çok gence ufuk açıyor.

Sevgili Nurettin’in benim de çok üstünde durduğum iki sihirli kelimesi var:

 GİRİŞİMCİLİK ve DEĞER ÜRETMEK.

 Genç yaşında idealleri ve hayalleri olan

ve bunları tüm toplumla, gençlerle paylaşan,

BUDUR! Dedirten genç bir yürek o.

Bir çok şey yapmak istiyor ama asıl istediği şu:

“Gözlerinin içinde dünyalar saklı biri olmak.”

Bakar mısınız, onca başarı, popülariteden sonra hayat idealini

nasıl latif ve zarif bir şekilde açıklamış.

 Zira O, samimiyetten, dostluklardan, paylaşmaktan,

heyecanlı olmak, heyecan aktarmaktan yana.

 O zarif birisi. Tıpkı muhterem, manevi Ağabeyim,

Üstadım Maraşlı CAHİT ZARİFOĞLU gibi. Nurettin de Maraşlı.

Modern ama geleneğin zarif ve eskimez çizgileri var yaşamı yakalayışında.

Sevgili Nurettin’i canı gönülden tebrik ediyor,

onun gibi gençlerle aynı nesil olmaktan mutluluk duyuyorum.

Ailesini de tebrik ediyor, kendisine de ömür boyu saadetler,

 başarılar, heyecanlar diliyorum.

Yaşam Sevincin eksik olmasın Nurettin!

 

Nurettin Özdoğan’ın kişisel web sitesi: www.empatik.com

 

Bir okuma önerisi:

1) Okulsuz Toplum – Ivan Illich

 2) Görünmeyen Üniversite – Ersin Gürdoğan

Ve şimdi biraz müzik;

 Jacques Brel’ den geliyor ; Amsterdam

BORGES’İN CENNETİ

Borges’e göre cennet bir Kütüphane olmalıydı.

Kişileri tanımak için belki de en iyi yollardan birisi, kitaplığına bakmaktır.

Bana kitaplığını göster, sana kim olduğunu söyleyeyim   :)

İlginç tasarımlarıyla kitaplıklar artık bir gereklilikten öte evlerimizin önemli köşelerinden biri haline geliyor. Öğrencilik yıllarında ordan oraya taşınarak göçebe bir hayat yaşayan bendenizin en çok muzdarip olduğu konulardan birisi kütüphane. Kolilere kitaplarımı koyunca ülkesi işgal edilmiş bir devlet başkanı gibi hissediyorum kendimi. Taşındığım yerde de kimbilir ne zaman çıkaracağım onları, ta ki uygun bir kitaplık buluncaya yada elde bulunan şeylerle bir tasarım yapıncaya kadar.

Kitaplar sadece kitap değildir.

Her kitap, sahibinin belleğinde alındığı yer, nerede okunduğu, neler hissedildiği gibi şeylerle yer eder.

Kitaplar sadece kitap değildir.

Kütüphaneler ise evimizi diğer evlerden ayıran bir kimliktir. Evimizin geçmişe ve geleceğe uzanan köşesidir.  Evimize misafir olan kişiye bazen kitaplığımızdan bir kitap hediye etmek, kitap dostlarına kütüphanemizi açmak, bir çocuğa ödünç bir kitap verip onunla hayatın içine temiz ve ferah nefesler sunmak hep kütüphanemizin imkanlarındandır.

Kütüphaneler evimizde  bir ada gibidir. Evimizin uzamı, belleği.

Kitaplıklarla ilgilenenler için BRAVACASA dergisinin Ekim-2008 sayısında bir dosya hazırlanmış. ilgiye değer.

Aşağıdaki bazı creative kitaplık tasarımlarını sizin için keyifle seçtim;

KADIN SALT SEYİRLİK MİDİR?

“Kadın salt seyirlik olandır.” diyordu Nietzsche bir yerde. Günümüzde de yeniden ele alınması gereken konulardan birisi de bu: Erkek ve Kadın Duruşu. Konumlandırma ve Anlamlandırma.

Bu bağlamda John Berger’in Ways Of Seeing Kitabına bir göz atalım;

 

 

Bugün artık irdelenmeye başlayan ama hiç bir çözüme ulaşmamış olan uygulama ve törelere göre kadının toplum içindeki varlığı erkeğinkinden çok başkadır. erkeğin varlığı kendinde saklı yetkelilik umuduna bağlıdır. bu, büyük ve inanılır bir umutsa erkeğin varlığı çarpıcı olur. küçük ve inanılmaz bir umutsa erkeğin varlığı da önemsizleşir. bu yetkelilik umudu ahlaksal, bedensel, yaradılışa göre değişen, parasal, toplumsal, ya da cinsel bir umut olabilir. neyse ki yetkelilik umudunun yöneldiği nesne her zaman erkeğin dışındadır. bir erkeğin varlığı o erkeğin yapabileceklerini, sizin için yapabileceklerini gösterir. üretilebilir bir varlıktır onun varlığı; çünkü erkek gerçekte yapamayacağı şeyleri yapabilecek yetkedeymiş gibi davranır. bu yalancı davranış her zaman onun başkaları üzerinde etkili olmak için kullandığı bir yetkeye yönelmiştir.

bunun tersine bir kadının varlığıysa, onun kendine karşı olan tutumunu gösterir; o kadına karşı nelerin yapılıp nelerin yapılmayacağını belirler. kadının varlığı hareketlerinde, sesinde, fikirlerinde, yüz ifadelerinde, giysilerinde, seçtiği çevrelerde, zevklerinde ortaya çıkar. gerçekten de kadın kendi varlığına katkıda bulunmayan hiç bir şey yapmaz. varlığı, kadının kişiliğiyle öylesine iç içedir ki erkekler bunu bedenden çıkan bir tütsü, bir koku bir sıcaklık olarak algılarlar.

kadın olarak doğmak, erkeklerin mülkiyetinde olan özel, çevrelenmiş bir yerde doğmak demektir. kadınların toplumsal kişilikleri, böylesine sınırlı, böylesine koşullandırılmış bir yerde yaşayabilme ustalıklarından dolayı gelişmiştir. ne var ki bu, kadının öz varlığının ikiye bölünmesi pahasına oluşmuştur. kadın hiç durmadan kendisini seyretmek zorundadır. hemen hemen her zaman kendi imgesiyle birlikte dolaşır.bir odada yürürken yada babasının ölüsünün başucunda ağlarken bile ister istemez kendisini yürürken yada ağlarken görür. çocukluğunun ilk yıllarından başlayarak hep kendi kendisini gözlemesi, bunun gerekli olduğu öğretilmiştir ona.

böylece kadın içindeki gözleyen ve gözlenen kişilikleri, kadın olarak onun kimliğini oluşturan ama birbirinden ayrı iki öğe olarak görmeye başlar.

kadın, olduğu ve yaptığı her şeyi gözlemek zorundadır. erkeklere nasıl göründüğü, onun yaşamında başarı sayılan şey açısından son derece önemlidir. kendi varlığını algılayışı, kendisi olarak bir başkası tarafından beğenilme duygusuyla tamamlanır.

erkekler kadınlara karşı belirli bir tutum edinmeden önce onları gözlerler. bu yüzen bir kadının bir erkeğe görünüşü, kendisine nasıl davranılacağını da belirler. bu süreci bir ölçüde denetleyebilmek için kadın bunu kabul etmeli ve benimsemelidir. kadın benliğinin gözleyici yanı, gözleyen yanını öylesine etkiler ki sonunda tüm benliğiyle başkalarından nasıl bir tutum beklediğini gösterir. böylece kadının, bir eşi daha bulunmayan bu kendi kendini etkileme  süreci onun kişiliğini oluşturur. her kadının varlığı , kendi içinde ‘nelere izin verilip nelere verilemeyeceğini’ düzenler. eylemlerinin her biri-amacı yada dürtüsü ne olursa olsun- o kadının kendisine nasıl davranılmasını istediğini gösteren birer simgedir. bir kadın tutup bardağı yere atarsa bu o kadının kendi kızgınlığını nasıl ele aldığını, bu yüzden başkalarından nasıl bir davranış beklediğini gösterir. erkek aynı şeyi yapıyorsa bu, yalnızca onun öfkesini dışa vurmasıdır. kadın güzel bir fıkra anlatırsa bu, onun kendi içindeki fıkracıya nasıl davrandığını, elbette fıkracı bir kadın olarak başkalarından ne beklediğini gösteren bir örnektir. fıkra anlatmak için fıkra anlatmak ancak erkeğin yapabileceği bir şeydir.

bunu şöyle yalınlaştırabiliriz: erkekler davrandıkları gibi, kadınlarsa göründükleri gibidirler. erkekler kadınları seyrederler. kadınlarsa seyredilişlerini seyrederler. bu durum, yalnız erkeklerle kadınlar arasındaki ilişkileri değil, kadınların kendileriyle ilişkilerini de belirler. kadının içindeki gözlemci erkek, gözlenense kadındır. böylece kadın kendisini bir nesneye- seyirlik bir şeye dönüştürmüş olur.

http://sozluk.sourtimes.org/show.asp?t=ways+of+seeing&nr=y&pt=gorme+bicimleri

SAMANYOLUNDA ZİYAFET : ORUÇ YAZILARI

Mütefekkir-şair Sezai Karakoç’un bir ömür boyunca daha çok ramazanlarda yazdığı oruç hakkındaki  yazıları “Samanyolunda Ziyafet” adıyla kitaplaştı.Kitabın alt başlığı: “Oruç Yazıları”

Kitapta yer alan yazıların başlıkları bizlere çok şey söylemektedir: Betonları Kıran Oruç, Samanyolunda Ziyafet, Oruç ve Çocuk , Orucun 24 Saati, Orucun Ömrü, Aktüalite, Altın Gece, Bayram, Konuk, Sürekli Mucizeler, Her Yıl Bir Mucize Gibi Gelen, Oruç da Acıkır,  Diriliş Saati, Silahımız, Yankı, Bir İftar ve Ötesi, Kadir Gecesi, Yolcu, Bayram, Oruç ve Diriliş, Orucun Ruhu, Ruhun Silahları, Ruhun Şöleni, İnsan ve Oruç, Görünen Aya Selâm, Hicretten Miraca, Oruç Dünyasında, Gök Armağanı Oruç, Orucu Benzerlerinden Fark Ettiren, Çocukluğumuzun Ramazanları, Çağrı, Oruç Ülkesi, Kara Bayramı Aka Çevirmek, Ramazanın Aynasında Hayat.

Ramazan gelince özge bir zaman başlar. Ruhun ön planda olduğu bir zamandır bu. İnsan iyiliklere, güzelliklere doğru bir yürüyüştedir. Kirden, karanlıktan uzak günler… Kurtuluş günleri, arınma günleri: “Bir ev nasıl yılda bir defa temizlenir, örümcek ağlarından kurtarılır, kiremitleri aktarılır, sıvanır, yıkanır, onarılır ve badana edilir; yani yeni yapılmış hale getirilirse, bir ruh da yılda bir kere böyle bir genel temizlik ve revizyon ister. Bir şehrin temizlenmesi, onarılması, yeniden yapılması, sıva, boya ve badanalarının tazelenmesi ile müslüman bir şehrin oruç boyunca ruhî canlılık ve hareketi , yükselme ilerlemesi birbirini çok andırır. Oruç , demek ki bir noktadan bakılınca, ruhun ve vücudun dezenfekte edilmesi oluyor.”( Betonları Kıran Oruç )

Hayatın monotonluğu, sıradanlığı yeni zaman ile, ramazan ile değişir.Başka bir kapı açılır adeta.Bu kapıda umut, sevinç, gül aydınlığı…Hayatın bunaltan, usandıran tekrarları kaybolur. Yeniden başlamanın vaktidir:  “İşte oruç, külü deşer, betonları kırar, eskiyen dünyayı tazeler, alışkanlıkları elâstikîleştirir, donmalarını önler, içgüdüleri pırıl pırıl yapar, insanı melankoliye düşmekten, yani eşyayla ilgiyi kesmekten, korur, kâinatı yeniden yaşanmağa değer bir yer haline getirir, insanı yeni doğmuşçasına yaşamaya hevesli, iştahalı bir yeni insan yapar.” ( Betonları Kıran Oruç )

Değişim başlamıştır. Zaman, başka bir zamandır: “Hayvandan meleğe doğru yolculuk; içteki karanlıkların eriyişi, yerini metafizik ışıkların alması Oruçla…Gerçek gün doğuşu, gerçek kuşluk, gerçek öğle, gerçek ikindi, gerçek akşam ve gün batışı, gerçek gece ve yatsı Oruçla. Gerçek zaman Oruçladır.” ( Samanyolunda Ziyafet )

Müslüman her yıl, bir ay bir ruh şölenine çağrılır. Yeniden varoluş: Yücelten, sağaltan…“Oruç insanın katıldığı, her yıl bir ay katıldığı bir ruh şölenidir.Üstün insanların davetlisi olduğu bir tabiatüstü ziyafet, bir gök sofrasıdır.” ( Samanyolunda Ziyafet )

Çocuğun dünyasında orucun yeri bambaşkadır. Evvela Ramazanı bekler. Çevresindeki konuşmalar ona kutlu bir misafirin geleceğini haber vermektedir. Ramazan bütün görkemi ile gelir. Evde bir değim başlamıştır. Çocuk bu değişime katılmaya çalışır. Sahura kalkar. Büyükleri “uyu” dese de o, dinlemez sahurda uyanır. İftar vaktini sabırla bekler. Kulağı ezan sesinde…Çocuk ve oruç arasında bir iyilik ırmağı akar: “Oruç ve namazladır ki, kutsal bir dünyaya girer çocuk.Sözle değil; bizzat o dünyanın içinde yaşar Mutlak Gerçeği.” ( Oruç ve Çocuk )

Ne güzel konuktur o !..  Evimizi, ruhumuzu aydınlatır, bizlere dirilişin imkanlarını sunar. Hoş geldin !.. “Her yıl bir ay için oruç mimarı bize konuk gelir. Gelir gelmez de kollarını sıvar ve işe koyulur.Bir kahve içimlik bile beklemez, dinlenmez. Kutsallığın işçisidir o. İlkin vücut evini şöyle bir yoklar. Bir sarsar insanı. Öyle sarsar ki bacalarda ne kadar birikmiş kurum varsa dökülür. Tabiat etkisiyle gevşemiş ve kopmaya yüz tutmuş sıvalar düşer. Yerinden oynamış kiremitler kayar. Organlar arasında, kasların eklem yerlerinde, hareketsizliğin ve ölümün sembolü olarak gerilmiş kaç örümcek ağı varsa yırtılır. Vücut konağı , böylece konuğun, büyük konuğun gelmiş olduğunu bilmiş olur. Sonra Oruç onarmaya başlar” ( Konuk )

İnsanın bitmez sanılan koşuşturması var. Gün içinde bir telaş…Ve arada yaşanan aldanışlar, kayıplar…Zira oyun ve oyalanma çeker insanı. İşte bu gidişe son vermenin, tefekkürün zamanıdır. Nereye gidiyoruz, bu çaba niçin, neredeyiz ? soruları nefsimize sürekli sorulmalı. Bir çağrıdır oruç. Bağlanmanın, yakınlığın yeniden değerlendirildiği, noksanların tamamlandığı zaman: “Oruç, bu ümmete bağışlanmış; sağı ölüden, diriyi cansızdan ayıran, fark ettiren kutlu bir nimet ve emanettir.

( Her Yıl Bir Mucize Gibi Gelen )

Kur’ân sesi, namaz, merhamet…Bütün bunların neticesi olarak iyiliği çoğaltmak, kötülüklere engel olmanın gereği bir kez daha hatırlanır. Orucun müslümandan istedikleri vardır: “Evet, oruç da susar, oruç da acıkır.Orucun susadığı ve âb-ı hayat gibi kanamadığı su, Kur’ân sesi, acıktığı namaz, örtündüğü merhamet, kuşandığı, giyindiği, Allah adının yükseltilmesi yani cihadtır.” ( Oruç da Acıkır )

Bekleyenler için gün doğmuştur artık. Rahmet, mağfiret günleri… “Uzun süren bir kuraklıktan sonra, dudakları çatlamış toprağından ötürü ellerini göğe kaldırmış çiftçi için birden boşanan yağmur neyse, biz müslümanlar için gelen bu oruç da odur.” ( Silâhımız )

İslâm insanı olmak… “Kur’ân, namaz ve oruçta dirilen bir İslâm insanı olmak: İşte çağımız müslümanının tek varoluş şartı.” ( Silâhımız )

Karanlıklardan çıkış için kurtuluş için ramazan…“Ölüme doğru koştuğu bu son çağlarda  İslâm toplumu tam ölmemişse  ve hâlâ yaşıyorsa; bunu, gelip gelip dirilten ramazanlara borçludur geniş ölçüde. Ve bir gün tam dirilecekse, bu da yine bir ramazanda başlayacaktır, ramazanlarla başlayacaktır. ( Oruç ve Diriliş )

Oruç günlerinde yaşadığımız her ân daha bir anlamlıdır, daha bir kıymetlidir. Taşlar yerine oturmuştur. İnsan bir dinginlik içindedir. Geçmişini hatırlar, bugünü değerlendirir,  gelecek günlerin daha iyi olmasını umut eder. Gündelik alışkanlıklar terk edilmiştir. Özge bir oluş ile gün başlar. Yücelten anlamın ışığında vakit daha bir kıymet kazanır. Zaman ve eşya gerçek anlamına kavuşur. İnsan bu değişikliği gün içinde derinden duyar:  “Oruç, eşyayı ve evreni de bize yaklaştırmış değil midir? Onu daha derinden algılamakta, kavramakta değil midir? Oruç ayında gündüz daha gündüz, gece daha gece değil midir? Güneş daha güneş, su daha su, toprak daha toprak, ay daha ay, yıldız daha yıldız, zaman daha zaman, mekân daha mekân, vücut daha vücut değil midir? Ve nihayet ruh, daha ruh değil midir? ( Orucun Ruhu )

Şiirden: “ Ey oruç, diriltici rüzgâr, İslâm baharı” ( İnsan ve Oruç )

Şimdi başlayan bir muhasebedir: “Oruç, bir ruh analizi oluyor inanmış insan için. Geçmişini düşünüyor insan, yanlışlıklarını daha bir net görüyor. Eğrilmişse yolu, düzeltmek istiyor onu. Yay haline gelen “Doğru Çizgi” düzeltiliyor içimizde. ( Oruç Dünyasında )

Kaybettiğini hatırla !..  “Kendi kendinden uzaklaşan insanın kendine dönüşüdür oruç ayı” ( Gök Armağanı Oruç )

Bir göç var, kutlu bir sefer…“Ramazan dünya içinde ahirete bir aylığına Müslümanların toptan hicreti gibidir.” ( Orucu Benzerlerinden Fark Ettiren )

Artık beden geriye çekilir; ruh ön plandadır: “Ruh, oruç ülkesinde büyümenin sırrını keşfeder.”

( Oruç Ülkesi )

Bizim için diriliş günleri, sevinç günleri, tövbe günleri…Bir yapının yükselişi gibidir: “Ramazan, biz Müslümanların kimlik hamurumuza bir güneş ışığı gibi sızmıştır. Kişiliğimizi mayalamıştır o. Kişiliğimiz onunla; o, kişiliğimizle yoğrulmuştur.İnsan ruhuna tabiatüstü pencereler açan odur.”

( Ramazan Aynasında Hayat )

Sezai Karakoç’un oruç yazılarını topladığı bu kitapta oruçtaki derin anlamlar ifade edilir. Dergi ve gazetelerde yayımlanan yazılar bir araya getirilmiş. Oruç konusunu işleyen ilk yazısı “Betonları Kıran Oruç”, 1962 yılında “Yeni İstiklâl”de yayımlanmış. Kitapta yer alan son yazı özellikle bu kitap için hazırlanmış.Yazı için düşülen tarih: Ekim 2004. Bir kitap bütünlüğüne kavuşan oruç yazılarında umudu, irfanı, uyanışı, iyiliği okudum. “Samanyolunda Ziyafet” e davetlisiniz dostlar !..

* “Samanyolunda Ziyafet” – Sezai Karakoç

Diriliş Yayınları

ÜNİVERSİTE ÖĞRENCİLERİ İÇİN OKUMA LİSTESİ

O K U L B İ T E R O K U M A K B İ T M E Z

 AYDINLANMA ve ENTELEKTÜEL VİZYON OKUMA LİSTESİ

ENLIGHTMENT BOOK LIST FOR UNIVERSITY STUDENTS | 110 BOOKS

1) Eckhart Tolle :  ~Şimdinin Gücü (Akaşa Yay) 

                            ~Dinginliğin Gücü ( Akaşa Yay)

                           ~Varolmanın Gücü ( Koridor Yay.)

2) Ersin Nazif Gürdoğan : ~Görünmeyen Üniversite (İz.)

                             ~Kirlenmenin Boyutları (İz.)

3) Rasim Özdenören : ~ Gül Yetiştiren Adam

4) Dücane Cündioğlu: ~ Cenab-I Aşka Dair

                                          ~PhiloSophiaLoren

                                          ~Göz İzi

                                          ~Hakikat Ve Hurafe

                                          ~ Daireye Dair

6) Felsefenin Temel Disiplinleri / Heinz Heimsoeth / Doğubatı Yay.

7) Filozofların Özellikleri / Prof.Dr. Nihat Keklik / Köprü Yay.

8) Abdullah Yıldız / Namaz / Pınar Yay.

9)Felix Marti İbanez / Felsefe Öyküleri / İmge Kitabevi

10) J. Krishnamurti :       ~ Zihin Ve Düşünce Üzerine

                                           ~ Öğrenme Ve Bilgi Üzerine

~Doğa Ve Çevre Üzerine

~İlişki Üzerine

~Özgürlük Üzerine

~Doğru Meslek Üzerine

~Sevgi Ve Yalnızlık Üzerine

~Yaşamak Ve Ölmek Üzerine

~Hakikat Üzerine

(Ayna Yayınevi)

11)Okulsuz Toplum – İvan İllich

12) Cehennemde Bir Mevsim – Aydınlanışlar / Arthur Rimbaud / İz Yay.

13) Cahit Zarifoğlu : ~ Yaşamak

                                   ~ Bir Değirmendir Bu Dünya

14) Sezai Karakoç: ~Gün Doğmadan ( Bütün Şiirleri)

                               ~ Yitik Cennet

                               ~ Kıyamet Aşısı

15) Japon Savaş Sanatı / Thomas Cleary / Anahtar Kitaplar

16) Nurettin Topçu : ~ İsyan Ahlakı

                                 ~ Yarınki Türkiye

                                 ~ Amerikan Mektupları

17) Ahmet Haşim / Bize Göre

18) Tibetin Gençlik Pınarı 1. Ve 2. Kitap / Dharma Yay.

19) Nihat Genç : ~ Memleket Hikayeleri ( Cadde Yay.)

                           ~ Edebiyat Dersleri (Cadde Yay.)

20) Müslüman Olmam Neyi Gerektirir / Fethi Yeken / Ravza Yay.

21) Oğuz Atay / Korkuyu Beklerken / Tutunamayanlar/ İletişim

22) Hakan Albayrak Kitabı / Vadi Yay.

23) Hakan Albayrak / Bismillah Hotel / Vadi Yay.

24) Azgelişmişlik Üstünlüktür / Lütfi Bergen / Ülke Kitapları

25) Nietzsche Ağladığında / Irvin Yalom / Ayrıntı Yay.

26) Gog / Giovanni Papini / İş Bankası Yay.

27) Göğü Delen Adam Papalagi / Ayrıntı Yay.

28) Kayıp Medeniyetler / Elif Kıral / Carpe Diem

29) Carpe Diem Yayınları /Ruha Dokunan Düşünceler Serisi Kitapları

30) Tarihi Değiştiren Bilginler / Ali Çimen / Timaş Yay.

31) Simyacı / Paulo Coelho

34) Bir Çift Yürek / Marlo Morgan

35) Yer Altından Notlar / Dostoyevski

36) İtiraflarım / Tolstoy

37) Sabah Namazına Nasıl Kalkılır? / Cemil Tokpınar

38) Aylak Adam / Yusuf Atılgan / yky .

39) Asaf Halet Çelebi Biyografisi / Yazar: Mustafa Miyasoğlu / Akçağ Yay.

40) Jurnal 1 – 2 / Cemil Meriç

41) İtiraflarım / J.J. Rousseau

42) Puslu Kıtalar Atlası / İhsan Oktay Anar

44) Mekkeye Giden Yol / Muhammed Esed / İnsan Yay.

45) Gariplerin Kitabı / İan Dallas / Şule Yay.

46) Şey Efendinin Rüyasındaki Türkiye / İsmail KARA / dergah yay.