CHESS MASTER’I NASIL YENDİM?

29 hamle, 13 kez Şah çekme ve Chess Master’ın Dramatik Sonu *

Mustafa İjaz – Chess Master Satranç Programı

1.e4  e6

2.Ac3  Ac6

3.d4  Fb4

4.a3  Fxc3

5.bxc3  Af6

6.e5   Ad5

7.Fd2  0-0

8.Fd3  d6

9.c4  Ae7

10.Ah3  dxe5

11.Fxh7+  Şxh7

12.Vh5+  Şg8

13.Ag5  Ke8

14.Vh7+  Şf8

15.Vh8+  Ag8

16.Ah7+  Şe7

17.Fg5+  f6

18.Vxg7+  Şd6

19.c5+  Şd5

20.c4+  Şxc4

21.Kc1+  Şb3

22.Fd2  exd4

23.0-0  Şxa3

24.Vg3+  Şb2

25.Kb1+  Şc2

26.kd1  Vd5

27.Ff4  Vxg2+

28.Şxg2  e5

29.Vd3++

11 Temmuz ‘09 Üsküdar – İstanbul

* Bu maç Chess Master Programınının master versiyonuyla yapılmıştır.

SEVİNDİRME SERVİSİ

Delta Bisiklet olarak 2 Ağustosta Bisikletle Ağrı Dağı’na tırmanıyoruz. Yolumuz oralara düşmüşken Iğdırlı çocukları güldürmek için elimizden gelen her türlü yardımı yapıyoruz. Küresel Isınmaya Karşı Bisikletle Ağrı Dağı’na tırmanırken ihtiyacı olan çocuklara yardım ederek kalbimizi ısıtıyoruz. Artık binmediğimiz, bize küçük gelen bisikletlerimizi, bir kenara kaldırdığımız bisiklet malzemelerimizi, evimizde bulunan okuduktan sonra artık başkalarıyla paylaşmalıyım dediğimiz kitaplarımızı, ilk sayfalarını hunharca kullanıp çekmecelere kapadığımız defterlerimizi, duygusal davranıp bir kenara ayırdığımız ama artık giymediğimiz kıyafetlerimizi, küçüklüğümüzde bizi güldüren oyuncaklarımızı Iğdırlı çocukları güldürmek için tozlandıkları, kendilerini işe yaramaz hissettikleri köşelerinden çıkarıyoruz. Sevindirme servisimiz 24 Temmuz Cuma ‘09 günü Delta Bisiklet Emek Şubesinden yola çıkacak. O güne kadar paylaşmak istediğiniz herşeyi bize bırakabilirsiniz.

Delta Bisiklet

Bosna Hersek Caddesi 21/D Emek-ANKARA

Tel: 0312 223 60 27

Faks:0312 222 34 92

www.deltabisiklet.com

info@deltabisiklet.com

GENÇLER İÇİN YAZ REHBERİ

Arkadaşlar merhaba,
bir çoğumuz “bu yaz tatilinde ne yapsak acaba?” sorusundaki soru işraeti gibi kıvranıp durur.
Ben kendi tecrübelerimden yola çıkarak aklı karışıklar için aklı daha da karıştırıcı küçük bir “gençler için yaz rehberi” hazırladım.

NE VAR -NE YOK

1.TV ve eve kapanmak yok – kitap rüzgar ve orman var
2.Geç saatlerde yatmak yok – Erken kalmak var
3.sigara yok – nefes tutma çalışması var
4.fazla çay-kahve yok – meyve sebze var
5.tembellik yok – hareket eylem var
6.haber izlemek, gazete okumak yok – kitap var
7.fazla telefon görüşmesi yok – kafayı dinlemek, yalnız kalmak, kendimizi muhsebeye çekmek var
8.Fast food, ağır yağlı, etli yemek yok – hafif yiyin;  sebze meyve, balık -salata ve ot yemekleri var
9.bezmek yok; neşe var
10.şikayet yok ; harekete geçip icabına bakmak var, her neredeysen..
11.bahane yok, iş var..
12.şüphe ve korkular yok, sevgi ve dinginlik var.
13.gürültü yok müzik var

NE YAPALIM?
spor yapın; en ideali erken saatlerde kalkıp hızlı tempo yürümektir. Koşmak da ruh ve beden sağlığı için çok faydalıdır. Yaz aylarında mümkün olduğunca aktif, haraketli bir tatil-dinlenme programı içinde olun. Mutlaka denize gidin. Yüzün. Güneşlenin. Güzel kırmızı sulu bir karpuzun yanında tam yağlı peynir yiyin. Sahilde bir ağacın altına uzanıp rüzgarın ninnisiyle uykuya dalın. Tatlı-uyuşuk ..  cep telefonunuzu on gün kapatıp kayıplara karışın. İçinde kitap, harita, bir kaç tişört, fotoğraf makinesi, terlik, güzel koku, bir havlu boyu sevgi, gökyüzü dolusu neşe ve denizler gibi umut ve geceleyin yıldızların bize hissettirdiği gibi hayaller olan bir sırt çantası ve küçük-portatif bir çadırla “anne ben markete ekmek almaya gidiyorum” edasında bir izinle ailenize “hoşçakalın” deyip hayatınızın en güzel on gününü yaşayabilirsiniz. Mümkünse geziye bisikletle de çıkabilirsiniz. Bu konuda tecrübesizseniz “uzun yol bisiklet gezileri”yle ilgili bazı bilgi ve deneyimleri, gezi tek ve notlarını internette bulabilirsiniz. Bisikletle veya otobüsle veya oto-stopla ama Nereye? Aramızda kalsın, benim bildiğim bir kaç yer var  :)hatta size bir gezi bile güzergahı çizebilirim; elbette seyahat Antalyaya. İlk durak burası. Antalyada denize girmeyin. Güzergah boyunca sizi bekleyen ne güzel koylar var. bir kaç gün antalyada gezdikten sonra batı istikametine doğru şu güzergahlarda durarak-geceleyerek-gündüzleyerek -artık nasıl uygun görürseniz- gezinizi tamamlayabilirsiniz. (nerde neresi gezilir, ne yenir ne içili, nerde ne vardır hepsini yazmak isterdim ama uyumam lazım, saat geç oldu )

GÜZERGAH

ANTALYA–göynük-kemer-faselis-olympos-çıralı-adrasan-mavikent-kumluca-finike-demre(noel baba kilisesi, Myra, kekova batık kent )-kaş-kalkan-kınık-fethiye-köyceğiz-ölüdeniz-muğla-marmaris-bodrum-milas- didim,kuşadası-aydın-izmir-balıkesir-İSTANBUL

Türkiyenin en güzel sahilleri, en güzel bisiklet güzergahı, en güzel ormanları, en güzel kızları, en güzel meyve ve sebzeleri, en güzel akşamları, en güzel soru ve cevapları bu güzergahta bulabilirsiniz. Bu yolculukta bir çok insanla tanışın. Adreslerini, e-maillerini, telefonlarını alın. Soru sormaktan çekinmeyin. Bu yolculuk hayatınızı değiştirebilir. Bir kıza aşık olup onunla evlenebilirsiniz. Tanıştığınız her insan sizin için başka insanlara ve hayatlara açılan pencere gibidir. Gittiğiniz yerler, yediğiniz şeyler, tanıştığınız insanlar, ilginç bulduğunuz iş fikirleri, size farklı gelen her şey hakkında not tutun. Bu notları gezi sonunda bir kitaba dönüştürebilirsiniz. Veya her gün gezdiğiniz yerleri, gözlemlerinizi kişisel blogunuzda paylaşabilirsiniz ama yorucu olur. Not tutmak daha iyi. Yanınıza hafif bir laptop veya harici harddisk alırsanız binlerce fotoğraf çekebilirsiniz. Bisikletle bu geziye çıkmak isteyenler mutlaka en az iki kişi  -ideali üç kişidir- olmalıdır ve bisiklet ve ekipmanlarınız uzun yol için uygun olmalıdır. Uzun yolda bisiklet sürmek ayrı bir bilgi ve donanım gerektirir. Bunlarla ilgili bilgileri de bazı site ve forum sayfalarından edinebilirsiniz. Gayet kolaydır aslında. Bu güzergahı beğenmeyenler için ikinci bir alternatif, trenle avrupa seyahati: INTERRAIL. Aldığınız bir İnterrail biletiyle biletinizin süresine göre -en fazla bir ay-  türkiyeden yola çıkarak tüm avrupa ülkelerini trenle gezebilirsiniz. Bu konuda yazılmış bir kitap: bir bilet al – gize altın . Bu  kitap interraille ilgili tüm sorularınıza merak ettiğiniz her şeye cevap verebilecek bir içerğie sahip -ben okudum ordan biliyorum :) –  Yunanistan -italya-almanya-hollanda-fransa-ispanya vb.. yine bu konuda daha önce interraille seyahat etmiş kişilerden bilgi alabilir, onların deneyimlerinden faydalanabilirsiniz.

NE OKUYALIM

14.kutsal kitap – tanrı
15.tanrılar okulu – stefano danna
16.şimdinin gücü- eckhart tolle
17.farkındalık – osho
18.krishnamurti – doğru meslek üzerine
19.çalışmanın mutluluğu ve sıkıntısı – alain de botton
20. ilhan berk – bütün şiirleri
21.ibrahim tenekeci şiirleri
22.göğü delen adam papalagi
23.bülent akyürek – bütün kitapları
24.paul arden – aklını kullan aksini düşün ve mesele ne kadar iyi olduğun değil, ne kadar iyi olmak istediğin kitapları
25.cafcaf mizah dergisi
26.bundan başka daha ne isterseniz okuyun ama KİŞİSEL GELİŞİM KİTAPLARI OKUMAYIN

NE YAPIN
ezberci olmayın. Sıkılmaktan hala sıkılmadınız mı? Ne olmak-yapmak istediğine karar vermenin tek yolu vardır; gerçekten ne yapmak-olmak istediğine karar vermek.  Karar ver. Odaklan. Projelendir. Detaylandır. Zamanla. Hayal kur. İmajinasyonla besle hayallerini. Sık sık. Farkındalık kazan; kendin hayatın biyolojik ve ruhsal durumun hakkında. Süprizler yap. İlginç ol. Ne yapacağın kestirelemesin. İnsanları gülümset, şaşırt. Çocuklara dondurma parası ver. Hatta verme, bir yere bırak onların bulmalarını sağla. Arkadaşlarına kendilerini değerli hissettir. Hep yanında olan insanlara karşı uyuma. Her gün yeni insanlarla birlikte oluyormuşsun gibi kanlı canlı neşeli saygılı ilgili  ol. Yenilik, yeni fikirler, girişimcilik, sorunlar ve muhtemel çözümler hakkında düşün. Geleceğe kafa yor.  Gerçekten bir şey istiyorsan, karar al – bedel öde. Büyük düşün, cömert ol.

Yazın yaylalara çıkın. Trekking – dağ yürüyüşleri yapın. Kaynak sularından – pınarın başından- su için. Ormanlar gezin. Büyük yüce, güzel dingin sessiz uğultulu ormanlar içinde yürüyün. Büyüklerinizi ve akrabalarınızı ziyaret edin. Gönüllerini alın. Küçüklerinizi sevindirin. Küçük de olsa hediyeler – şeker, sakız, çikolata, bilye, top, oyuncak, kitap, umut – verin. Onlarla birlikte oynayın. Küçükken oynadığınız ama şimdiki çocukların bilmediği oyunları onlara öğeretin. Eğlenin. Sevindirin. Unutmayın tebessüm bile sadakadır.

Farklı şehirlerde oturan arkadaşlarınızı ziyaret edin. Farklı şehirlerde arkadaşları , tanıdıkları olanlar   bir şehirden başka şehre geçerken biletlerini onlara aldırırlarsa çok az bir maliyetle güzel bir gezi yapmış olurlar. Sizi misafir edenler ise ev sahibi olmanın misafir ağırlamaın ikram etmenin keyfini ve mutluluğunu yaşarlar böylece. Tabii gitttiğiniz yerlerde fazla kalmadığınız müddetçe :)  misafirlik üç gündür ne de olsa.

Tatilde cafe, restaurant, kitapçı, yerel gazete, market, çay bahçesi, dondurmacı gibi yerlerde de part time çalışarak renkli  bir yaz geçirmeniz de mümkün. Biraz çalışıp biraz gezmek iyidir. Öğrenci iken Çalışmak para kazanmak dışında daha değerli şeyler de öğretir. Sizi geliştirir. Olumlu yönde Değiştirir.

Yazın ingilizce çalışabilirsiniz. Kur’an öğrenebilirsiniz. Namazda okuduğunuz surelerin çeşitliliğini  arttırmak içn yeni ayetler ezberleyebilirsiniz.  Umreye gidebilirsiniz. Kay kay binmeyi deneyebilirsiniz. Turlara katılabilirsiniz. Bir ay boş bir eve kapanıp ayın sonunda dünya klasiklerinden 70-80 tane kitap okuyabilirsiniz. Yeni müzik ve yeni filmler keşfedebilirsiniz.

Facebook, msn, telefon ne varsa kapatıp, dis-connect olup dünyaya bir de böyle bakabilirsiniz.
Tarlada çalışabilir, farklı ot yemekleri öğrenebilir, dağda hayvan otlatabilirsiniz.

İnternetin altını üstüne getirip girişimcilik, fırsatlar, avrupa birliği programları, erasmus, farabi, stajlar, burslar, yeni üniversite ve bölümler, sertifika programları gibi konularda bir sürü bilgi edinip arkadaşlarınla bunları paylaşabilir, bir sürü insanın hayatını değiştirebilir, ufkunu açabilirsin.

Sen de bir blog açıp yazılar yazabilirsin. Hayata nasıl baktığını, deneyimlerini, güzel haberleri insanlarla paylaşabilirsin. Hadi ama, yapabilirsin!

Yazın yapılabilecek en güzel şeylerden biri de öykü yazmaktır. Hikaye değil. Öykü. Kısa, basit, kışkırtıcı, deli öyküler.. Batar’a duyurulur; Bekliyoruz kaç bahar oldu? :)

Zayıflayın. Fazla kilolarınızdan kurtulun. Hafif olun. Hafif, sade, huzurlu.

Kalbinizi gereksiz şeylerden arındırın. Şirk koşmayın. Manevi check- up yapın.

Dişlerinize özen gösterin. Ağız sağlığına önem verin.

Günahlardan uzak durun. Tutarlı olun. Kişisel bütünlüğe dikkat. Özsaygı..

yaz aylarında  kişisel hijyene biraz daha özen özen göstermekte fayda var.

NE YAPMAYIN
tembellik, cahillik, edepsizlik yapmayın. Söz verin ve tutun. Erdemli -edepli olmaya özen gösterin.
Kıskançlık yapmayın. Gurur yapmayın. Sui zan yapmayın. Gıybet etmeyin.

Kendiniz, yaşam-ölüm, dün-şimdi-gelecek , hayat ve ilişkiler ve ne istediğiniz hakkında düşünerek güzel, huzurlu, dingin ve keyifli bir tatil geçirmenizi dilerim.  dostlara çok selam sevgi..

DAHİLERİN ANA DİLİ : SATRANÇ

 

64  ALTIN  ÖĞÜT

1.Yaptığınız her hamlenin bir amacı olsun.

2.Rakibin her hamlesinin amacını anlamaya çalışın. Oynadığı taşın gidebileceği yerlere bakın.

3.Girişken ama amaçlı oyna. Gereksiz değiş tokuştan kaçın.

4.Rakibin stilini biliyorsan, bundan yararlan. Fakat sonunda, konuma gore oyna, rakibe göre değil.

5.Rakibin hamlelerini göz ardı etme.

6.Gereksiz yere şah çekme.  Anlamı varsa şah çek.

7.Rakibin bütün tehditlerine yanıt bul. Bunu yaparken kendi konumunu geliştir ve/veya karşı tehdit yap.

8.İnisiyatifi almaya çalış. Zaten varsa, onu koru. Yoksa, ele geçirmeye çalış.

9.Değiş-tokuşlarda, en azından verdiğin kadar al.

10.Değiş-tokuşlarda, en değersiz taşla almaya başla, tabi başka bir taşla almak için geçerli bir neden yoksa.

11.Kayıplarını en aza indir. Taş kaybediyorsan, mümkün olduğunca az kaybetmeye çalış.

12.Taş kaybediyorsan, karşılığında olabildiğince çok almaya çalış.

13.Hata yaparsan, savaşmaktan vazgeçme. Rakip avantaj elde ettikten sonar gevşeyip, senin kurtulmana yol açabilir.

14.Kayıp durumda değilsen, hiçbir zaman, rakip senin tehdidini görmeyecek diye, riskli bir hamle yapma. Kayıp durumdaysan zaten kaybedecek bir şeyin kalmadığı için bunu yapabilirsin.

15.Kendi gücüne güven. Rakibin hamlesinin amacını göremediysen, bir amaç taşımadığını varsay.

16.Geçerli bir nedeni yoksa, feda yapma.

17.Eğer rakibin fedasını kabul etmek veya etmemek arasında bir karar veremiyorsan, kabul et.

18.Çok aletle hücum et. Sadece 1 – 2 aletle hücum etme.

19.Rakibin çifte tehditlerine dikkat et.

20.Merkez için oyna: onu koru, kontrol et, ele geçir, etkile.

21.Merkezi piyonlarla ele geçirmek için savaş.

22.Dikkatsiz piyon hamleleri yapma.  Açılışta mümkün olduğunca az piyon hamlesi yaparak gelişimini tamamla.

23.Mantıklı olmak koşuluyla, merkez piyonlarını 2 sür.

24.Açılışta, mümkün olduğunca, sadece merkez piyonlarını oyna. Tabi açılışın temelinde diğer piyonları oynamak yoksa.

25.Fillerinizi, merkez piyonlarınızı tek sürerek önlerini kapatmadan once geliştirmeye çalışın.

26.Aletlerinizi, özellikle de atlarınızı, olabildiğince çabuk, merkeze doğru geliştirin.

27.Amaçlı bir şekilde gelişin; sadece geliştirmiş olmak için bir aleti oynamayın.

28.Zaman (veya hamle) kaybetmeyin. Her hamlede yeni bir alet geliştirmeye

    çalışın. Açılışta, geçerli bir nedeniniz yoksa, aynı taşı 2 veya daha fazla kere oynamayın.

29.Gelişimde, tehditler de yapmaya çalışın. Fakat gereksiz (geçersiz) tehditler yapmayın.

30.Öncelikle minör aletleri (atları ve filleri) geliştirin.  Şah kanadındaki aletleri, vezir kanadındakilerden daha önce geliştirin, ve

    atları fillerden önce geliştirin.

31.Değiş-tokuşlarda da gelişmeye çalışın.

32.Gelişim avantajınız varsa, bunu değerlendirmek için hücum edin. Hücum etmezseniz, karşı taraf gelişimini tamamladığında avantajınız kalmaz.

33.Eğer açılışın gereği değilse, vezirinizi çok erken çıkmayın.

34.Taşlarınıza olabildiğince alan yaratmaya çalışın.

35.Açık hatları ele geçirin.

36.Kalelerinizi açık hatlara gelin, veya açılacak olan hatlara gelin.

37.Erken rok atın.

38.Rakibin rok atmasına engel olmaya çalışın. Onu merkezde kalmaya mahkum edin, özellikle açık oyunlarda.

39.Rakiplerinizin taşlarını açmaza alın. Kendi taşlarınızın açmaza

    girmemesine çalışın. Açmaza alınmışsanız, en kısa zamanda, açmazdan kurtulmaya çalışın.

40.Açmaza aldığınız taşları, eğer yararlı bir amacınız yoksa almayın. Mümkünse, onlara başka taşlarla da, özellikle piyonlarla, hücum etmeye çalışın.

41.Rok attıktan sonra, zorunlu olmadıkça, şahın önündeki piyonları oynamayın.

42.Rakip şaha hücum etmek için, etrafındaki karelerden birini seçin.

43.Rakibin, senin bir renkte hareket eden filinle aynı renkte fili yoksa (filin karşıtsızsa), bu filinin hücum edebileceği kareler seç.

44.Özellikle karşıtsız filinin rengindeki karelerde taktik olanaklar araştır.

45.Hücum eden taşlarını, diğer taşlarınla hücumda destekle. Örneğin kalelerini, ve gerekirse vezirini de arka arkaya getirerek (batarya oluşturarak) hücumu destekle.

46.Taktik fırsatlar başka türlü gerektirmiyorsa, bataryada en önde en değersiz taşın olsun.

47.Hamlelerinin etkinliğini artır.  Esnek hamleler yap.

48.Bir hatta kontrolünü artırmak için, kalelerini çiftle, gerekirse vezirini de o hatta getir.

49.Açık mı, kapalı mı bir oyun olduğunu irdele, ve ona göre oyna.

50.Açık oyunlarda fillerini koru (atlarını değiştir), kapalı oyunlarda atlarını koru (fillerini değiştir).

51.Fillerini etkin hale getirmek için, piyonlarını öbür renkteki karelere getir.

52.Zayıflıkların, rakibin etkin filinin ters renkteki karelerde olsun.

53.Materyal olarak öndeysen, veya hücuma uğruyorsan, taşları değiş-tokuşla azalt. Materyal olarak gerideysen veya hücum yapıyorsan, değiş-tokuşlardan kaçın.

54.Bir plan yap, onu uygula ve planına sadık kal. Planını sadece gerekiyorsa değiştir.

55.Alan avantajı elde etmek için, genellikle zamandan fedakarlık etmen gerekir.

56.Kramp (sıkışık) durumdaysan, değiş-tokuşlarla rahatlamaya çalış.

57.Kötü (etkin olmayan) aletlerini, rakibin etkin aletleri ile değiş-tokuş yap.

58.Eğer konumun özellikleri belirsizse, planını gizle (açığa vuran hamleleri sonraya sakla). Planını açığa vurmayan hamleler yap.

59.Alan kazanmak veya hat açmak için, piyonlarını ilerlet.

60.Eğer merkez bloke ise, otomatik olarak rok atma.

61.Eğer gelişimde geriysen, oyunu (özellikle merkezi) kapalı tut.

62.Küçük avantajları biriktir.  Tek bir avantaj oyunu kazanmaya yetmeyebilir. Ama birkaç avantaj sana oyunu kazandırır.

63.Yedinci yatayı ele geçirmeye çalış, özellikle kalelerinle.

64.Analitik yöntemi kullan.  Ne yapacağını bilmiyorsan, önce konumu değerlendir, ve bu değerlendirmenle ilgili uygun soruları sor.  

 

 

SATRANÇ HAKKINDA SÖYLENMİŞ  GÜZEL SÖZLER

“Satranç hakkında, hayat için çok uzun olduğu söylenir ama bu satrancın değil, hayatın kusurudur.” Irning Chernev “Satrancın esası onun ne olduğunu düşünmektir.” David Bronstein “Satranç tahtası insan zihninin jimnastik salonudur.” Pascal “Satranç tahtasında tüm denizlerdekinden daha fazla macera vardır.” Pierre Mac Orlan “Satranç zihinsel işkencedir.” Kasparov “Kafanız karışıksa, satranç oynayın” Tevis “Hayat satranç için çok kısa” Byron “Kaybeden her zaman hatalıdır.” Panov “Satranç analiz sanatıdır.” Botvinnik “Beni yenen herkesten nefret ediyorum” Lisa Lane “Satranç Capablanca’nın ana diliydi” Reti “Bırakın mükemmeliyetçiler yazışmalı satranç oynasınlar.” Seirawan “İyi oyuncu her zaman şanslıdır.” Capablanca “Satrançta kahramanlar yoktur.” Cory Evans “Tek bir kötü hamle kırk iyi hamleyi boşa çıkarır.” Horowitz “Yaşım arttıkça Piyonlara da daha çok değer vermeye başladım.” Keres “Piyon vermektense parmak vermeyi tercih ederim” Rueben Fine Bu alıntı analizlerde çok sık kullanılır. Bir keresinde yaklaşık 40 kişi önemli bir oyunun canlı olarak izlemektedirler. Oyunculardan biri Piyon alttadır ve yeterli kompansasyon olup olmadığı tartışılmaktadır. Ustalardan biri Fine’ın “Piyon kaybetmektense parmak kaybetmeyi tercih ederim” sözünü anımsatır. Büyükusta Roman Dzindzichashvili şöyle cevaplar ” Bu kimin Piyon’u ve kimin parmağı olduğuna bağlıdır” “En zoru, kazanılmış oyunu kazanmaktır.” Em Lasker “Aslında en zoru, kayıp oyunu kazanmaktır.” Dr. Dave “Her hatada doğru bir yan vardır.” Tartakower “Satrançtaki pişmanlıktan daha büyük bir pişmanlık yoktur.” H.G.Wells “Hap almadan dizleriniz tutmuyorsa, satranç oynayamazsınız” Karpov “Tüm satranç ustaları bir körleme oyun oynayabilirler” Kaltanowski (Körleme rekoru sahibi) “Gidişat taktik olunca, bilgisayarların da gidişatı başlar.” Hyatt “Morphy büyük olasılıkla tüm dahilerin en büyüğü idi.” Fischer “Rakip Şahın kellesi için hiç bir bedel büyük değildir.” Koblentz “İki tür feda vardır: doğru olanlar ve benimkiler” Tal “İyi kalpli iseniz satranç oynayamazsınız” Fransız atasözü “Şöhret… Zaten sahibim. Şimdi paraya ihtiyacım var.” Yaşlı Steinitz “En iyisi rakip taşları feda etmektir” Tartakower “Atağın birinci şartı: Rakibinizin gelişmesine izin vermeyin!” Fine “İyi bir hamle görünce, bekleyin, daha iyisini arayın” Em. Lasker “Satranç akılla oynanır, ellerle değil!” Renaud ve Kahn “İstenilmedik bir pat yaratmak aptallığın zirvesidir.” Anonim “Taş kaybetmemek için çok oyun kaybedilmiştir” Tartokower “Hatalar tahtanın her yanında yapılmayı bekleniyorlar.” Tartakower “Satranç tahtasında yalan ve iki yüzlülük çok fazla yaşayamaz” Em. Lasker “Neredeyse kesin olarak, oyun teorik açıdan beraberedir” Fischer “Satranç 99% taktiktir” Richard TEICHMANN “Satrancı anladığını söyleyenler birşey anlamaktadırlar” Robert Hubner “Satranç pozisyonlarının en belirgin özellikleri aletlerin aktifliğidir. Bu satrancın tüm bölümlerinde (açılış, oyunortası, ve özellikle oyunsonu) temel ilkedir. Taşları kısıtlayan en önemli etken Piyon formasyonudur.” Michael STEAN (Basit Satranç/ Simple Chess) “Sadece inisiyatifi olan tarafın saldırmaya hakkı vardır.” Wilhelm STEINITZ “Hiçbir oyun terketmekle kazanılmaz” Anonim “İyi bir feda doğru olan değil, rakibi şaşırtıp karmaşaya itendir.” Rudolph SPIELMANN “Piyonlar özgür doğarlar ama zincirler altında yaşarlar” Soltis “Modern satranç fazlasıyla Piyon formasyonu gibi şeylerle ilgileniyor. Unutun bunları-şah mat oyunu bitirir.” Nigel SHORT “Sadece iyi bir Fil feda edilebilir, kötü Fil ise kaybedilir.” Yuri RAZUVAEV “Büyük oyuncular atı ‘e5′e yerleştirirler; mat sonra kendiliğinden gelir.” “Bazı atlar sıçramaz, topallar” “Bir satranç oyunun üç aşaması vardır: Birincisi üstünlüğe sahip olduğunuzu umduğunuz andır, ikincisi üstünlüğe sahip olduğunuzu düşündüğünüz andır, ve üçüncüsü… kaybedeceğinizi bildiğiniz andır!” Savielly TARTAKOWER “Siyah şimdi umutsuz vaziyettedir ve iyi bir fikre ihtiyacı vardır. Veya standart notasyonla durum,+-” DVORETSKY ve YUSUPOV (Açılış Hazırlığı/ Opening Preperation)

“Nasıl taktisyen, birşey yapılması gerektiğinde ne yapmasını biliyorsa, strateji ustası da birşey yapılmaması gerektiğinde ne yapmaması gerektiğini bilir.” Gerald ABRAHAMS “Aramanız gereken hamle, hatta en iyi hamle değil, ama gerçekleştirilebilir bir plan” Eugene A. ZNOSKO-BOROVSKY ‘Kötü taş prensibi ismi altında bir kural formülüze ettim’ “Pozisyonel manevraların önemli olduğu (zamanın çok önemli olmadığı) durumlarda en kötü yerleşmiş taşınızı bulun. Bu taşın konumunu düzeltmek, durumunuzu geliştirmenin en güvenilir yoludur.” Mark DVORETSKY & Arthur YUSUPOV( Posizyonal Oyun/ Positional Play) “Onsekizinci yüzyılda ilk kuralı ilan ettiler:”Sortez les pieces”-”Taşları çıkın”. Yeni bir kuralın ilan edilmesi yüz sene almıştır. Londra 1851 yılındaki ilk uluslararası turnuvanın galibi Anderssen şöyle demiştir: “Saldırıyla hemen bir avantaj elde edemiyorsanız, kötü yerleşmiş olan taşınızla oynayın” “Aradan bir kaç 10 yıl geçti…ustalar ‘genel görüş’ ilan ettiler: Açılışta mümkün olduğunca piyon hamlelerinden sakınınız. “Bu prensiplere ben de bir yenisini ekledim: Atları Fillerden önce çıkın.” LASKER (Satrancın El Kitabı/ Manual of Chess) “Berabere sadece üç kez konum tekrarı ile değil aynı zamanda tek kötü bir hamle ile de elde edilebilir” “Oyunun galibi sondan bir önceki hatayı yapan oyuncudur.” TARTAKOWER “Umutsuz vaziyet yoktur; sadece kurtarılabilecek nispeten kötü vaziyetler vardır. “Berabere konum yoktur; Sadece kazanca oynayabileceğiniz eşit vaziyetler vardır.” “Fakat aynı zamanda unutmayın ki, kaybedilmesi mümkün olmayan kazanç vaziyet de yoktur.” Grigory SANAKOEV “Kaleyi hangi kareye gideceğime karar veremedim. Çünkü üç alternatif vardı (e8,d8,c8), ben ortadakini seçtim” TIMMAN (New In Chess 1998 No 2) “Satrançseverler, bana bir kombinezon yaparken ne kadar ilerisini görebildiğimi sorup ‘kural olarak tek bir hamleden fazla’ cevabını aldıklarında hep şaşkına dönerler” Richard RETI “Siyah rengim boşa gitti” ABRAHAMS(Siyahlarla berabere yaptıktan sonra) “Taşları geri çekebilirsiniz… ama Piyonları asla. Dolayısıyla Piyon sürerken iki kez düşünün.” Michael STEAN (Basit Satranç/Simple Chess) “Bir oyun pozisyonel fikirler üzerine kurulur, sonuç ise kural olarak kombinezonlardan etkilenerek ortaya çıkar. Bu sonuç, Lasker’in pozisyonel oyun kombinezonlara hazırlıktır ilanından ortaya çıkandır.” Richard RETI (1.d4 Af6 2.c4g6 3.Ac3 Fg7 4.g3 0-0 5.Fg2 d6 6.0-0 c5 7.Ac3 Ac6 8.d5 Aa5′den sonra) “Pek çoğu Atın a5′te mücadeleye yeterince katılamadığını iddia etmektedir. Öte yandan bazıları da Atın Siyah’ın Vezir kanadı er sürüşlerinden sonra kuracağı baskıyla kötü olmadığını iddia etmektedirler. Bu tartışmalar kısırdır. Önemli olan Atın durumunda pozitif ve negatif neler olduğunu görmek ve buna göre uygun bir stratejik plan seçmektir. MAROVIC ve SUSIC “Satranç her şeyden önce bir mücadeledir” Emanuel LASKER “Oyunsonundan önce Tanrılar oyunortasını yaratmışlardır” Siegbert TARRASCH “Mmm evet oyunsonları çok önemlidir, zzzzzz” Norbert FRIEDRICH “Ne çalışacağınız konusunda şüpheniz varsa oyunsonu çalışın. Açılışlar size açılış öğretir, oyunsonları ise satranç” Stephan GERZADOWICZ, (Thinker’s Chess) “Bu akşam kime karşı oynuyorsunuz?” “Bu akşam siyahlara karşı oynuyorum” A.RUBINSTEIN Deeper Blue- Kasparov maçı(1997)hakkında “Bu maça şöyle bakmalıyız; dünyanın en kuvvetli oyuncusu, Garry Kasparov karşısında” Louis GERSTNER, IBM Başkanı “Satrançta ustalık, dalavereci bir zihniyetin habercisidir.” A. Conan Doyle (Sherlock Holmes’ün ağzından) “Olafsson gösterdiği gibi Beyaz kazanabilir. İnanmak çok güç. Tüm gece bu konumu analiz ettim. Kale Piyon oyunsonları hakkında da çok şey öğrenerek, ikna oldum.” FISCHER “Ne kadar hamle ilerisini görüyorsunuz” diye sorulduğunda CAPABLANCA şöyle cevaplamıştır. “Bir hamle ama en iyisi” “Tal taşları elleriyle oynatmaz, sihirbaz değneğini kullanır.” RAGOZİN (Tal’in Seçilmiş Oyunları/ Selected Chess Games of Mikhail Tal p.9) “Farkettiniz mi, Fischer’in hiç kötü taşı yok. Onları değişiyor ve rakibinde kötü taşlar kalıyor.” Yuri BALASHOV (Taktik Satranç Değişimleri/Gennady Nesis, Tactical Chess Exchanges, foreword) “Stilim Tal ile Petrosian arası bir yerde” Bütün ciddiyetiyle RESHEVSKY tarafından söylenmiştir. “Bu aptala niye kaybediyorum?” Kimileri ALEKHINE Kimileri de NIMZOVICH ‘in söylediğini iddia eder. “Kazanmak herşey değildir…fakat kaybetmek ise hiçbir şeydir” MEDNIS, berabere yapmak için mücadele etmenin önemi hakkında “Bu noktada artık perde inmelidir, fakat bir sonraki hamlesini merak ettim” FISCHER , terki ertelemek hakkında “Terkederek hiçbir oyun kazanılmamıştır” TARTOKOWER “Eğer rakibiniz berabere teklif ederse, niye kötü durumda olduğunu düşündüğünü anlamaya çalışın” Nigel SHORT “Daha sonra… Oyunlarımda başarılı olmaya başladım. Belki de basit bir gerçeği anlamıştım: sadece ben değil ama rakiplerim de korkuyordu” Mikhail TAL “Hiçbir aptal satranç oynayamaz ama sadece aptallar satranç oynar.” Alman deyişi “Satranç tahtasıyla rakibinizi alaşağı edebilirsiniz ama bu sizin daha iyi oyuncu olduğunuzu göstermez.” İngiliz deyişi

COCA-COLA CEO’SU MUHTAR KENT ‘TEN GENÇLERE ÖĞÜTLER

cnn turk’de cem kozlu’nun “başarının izinde” proramında yaklaşık 800.000 çalışanı olan dünya devi coca-cola nın ceo’su muhtar kent’i izledim. amerik’ada doğmuş, babasının görevi -konsolos- dolayısıyla pek çok yer gezmiş renkli – karizmatik bir adam muhtar kent. konuşmasından biz gençler için çıkardığım öğütler şunlar;

 

>iki yabancı dil öğrenilmeli

>odaklanmaya-uzmanlaşmaya önem verilmeli

>öncelikler listesi oluşturulmalı: ne yapmalı? , ne yapmamalı?

>risk alma cesareti gösterilmeli

>hatalar olabilir; hata yapmıyorsan bir şey yapmıyorsundur.

>optimist olunmalı

>takım oyuncusu olabilecek özelliklere dikkat edilmeli

>yaptığınız işi en iyi şekilde yapmalısınız

>geleceğe kafa yormalı

>arkadaş çevrenize, sosyal ağınıza – network – önem verin, vakit ayırın

>değer üretin

>arasıra şarj olmalı; tatil, hobiler, aile, seyahat,kitap, sohbet..

>yöneticiler için: sahaya inmeli, kararlar yerinde, hızlı olmalı, bürokrasiyi azaltmalı, şirketinizde sadece iş toplantıları yapmayın. başka nedenlerle de çalışanlarınızı, ekibinizi bir arada tutun.

>aile değerlerine önem verilmeli

ben bu son maddeyi şöyle anlıyorum; genç arkadaşlar hayallerindeki yerlere ulaşmak istiyorlarsa kendilerine o hayallere-hedeflere doğru beraber yürüyebilecekleri, değer üretme odaklı düşünen-yaşayan, motivasyonu yüksek, optimist eşler seçmeliler. buraya bir mim koyduk.

muhtar beyin gömleğinin cebinde taşıdığı not defteri benim çok dikkatimi çekti. bildiğimiz defter. ceo da olsan not defteri bel kemiğimiz. genç girişimciler not almaya önem vermeli.

NAKİTE  SAYGI DUY!

ekonomik krize de değinen muhtar kent; krizin nedenini “nakite saygı duyulmaması” olarak belirtti. nakite saygı duymak! çok güze bir tınısı var bu cümlenin. çok hoşuma gitti doğrusu. peki bu ne demek? bankaya yatan maaş, elektrik, su, telefon, vs. faturalar otomatik ödemede, alışverişlerde kredi kartı; neredeyse hiç parayla temas yok; ortalıkta uçuşan plastikler.. kent haklı; plastik, sanal bir ekonomi algısı var tüketicide. “nakite saygı” üzerinde durup düşünülmesi gereken bir kavram. ben ekonomi bakanı olsam NAKİTE SAYGI adıyla bir kampanya – hareket başlatırım. tüketim bilinci, öncelikler, ekonomi-insan makasında güzel bir açı yakalamak böyle mümkün olabilir. muhtar beyin kriz ve engelleri büyümek ve değişmek için bir fırsat olarak gördüğünü de söyleyelim. kriz durumunda yapılması gereken nedir sorusuna ise cevabı; önceliklerinizi gözden geçirin, odaklanın, geleceğe kafa yorun.

muhtar kent’e başarılar.

siz de coca-cola için, ışığınızı yansıtın! (ibrahim bu senin içindi. ne olacak bu bizim cola aşkımız :-)

 

tanrılar okulu’ndan -stefano d’anna- bir alıntıyla bitirelim yazımızı ;”herhangi bir eylem iyi yapıldığında sonsuza dek yapılır, tüm evren bundan haberdardır ve bunu bir daha asla tekrarlaman gerekmez.”

 program videosu için tıklayınız

 

 Mustafa İjaz   |  Antalya – Kaş

-respect to cash-

COŞKULU KAYKAY; IŞILTILI EYLEM

 KÖPÜK finallerden sonra hemen kendimi antalyaya attım. yoğun bir iş programı öncesi ailemle birlikte biraz dinleneyim istedim.  dün düden şelalesindeydim. debisi yüksek bir şelale burası. suların hızla yüksekten düştüğü yerde bembeyaz köpükler oluşuyor.. bembeyaz bir coşku bu. sesler.. renkler. antalyaya yolunuz düşerse şehir merkezinden yaklaşık 10 km uzaklıktaki bu yere uğramayı unutmayın.

 

 COŞKU

coşku hakkında düşünüyorum. coşku; içten gelen mutluluk. coşku nedir? ne coşku değildir?

egosuz neşe: coşku. coşku farkındalık, sevgi ve şükranla ilgilidir.  coşku üzerinde düşünmeye değer çünkü coşku ışıltılı eylemdir. ışıltılı eylem. ışıltılı..

osho coşku hakkında der ki: “Coşku manevidir. O, zevkten ya da mutluluktan farklıdır, tamamıyla farklıdır. Onun dışarıyla, diğeriyle hiçbir ilgisi yoktur; o içsel bir olgudur. Coşku çılgındır. Ve sadece çılgın insanlar bu bedeli ödeyebilir. Sıradan akıllı insan çok kurnazdır, çok hesapçıdır, çok hilekardır. O coşkunun bedelini ödeyemez çünkü onu kontrol edemez. Ancak perişan haldeki bir insanı kontrol edebilirsin. Coşkulu bir insan özgür olacaktır. Coşku özgürlüktür. Coşkulu olduğunda sen bir köleye indirgenemezsin. Tanrı yukarıdaki cennetlerde bir yerlerde değildir. O, şimdi burada; ağaçlarda, taşlarda, senin içinde, benim içimde, her şeyin içinde. Tanrı varoluşun ruhudur, görünmez olan, en içteki özdür.
Ne olacağın hakkında bir fikrin olmadan dünyada yaşa. Bir kazanan mı yoksa kaybeden mi olmanın hiçbir önemi yok. Ölüm her şeyi senden alır. Önemli olan tek şey oyunu nasıl oynadığındır. Hoşuna gitti mi? O zaman her an bir coşku anıdır. “

KAYKAY

 

bu gün kaleiçinin daracık sokaklarından geçtim. sıcaktan bunalmış, müşteri bekleyen yorgun insan yüzleri.. onları görmek bile beni yordu. oradan hızla geçip karaalioğlu parkına, nam-ı diğer karaoğlan parkına yürüdüm. deniz üzerindeki ışık oyunlarını bir süre keyifle izledikten sonra parkın meydanında paten kayan ve kaykaya binen gençleri izledim.belli ki yeni yeni öğreniyorlar. bilhassa kaykay epey hüner gerektiriyor.gençleri izlerken tespitim şu oldu; tek problemleri; kaykayı kendi ayaklarından – vücutlarından ayrı bir şey olarak hissetmeleri – düşünmeleri. kaykayla bütünleşen, onu bedeninin bir uzvu-parçası gibi gören bir kaç genç ise grubu ve izleyenleri şaşırtan hareketler yapabiliyorlardı. onları toplayıp farkındalık ve kaykay üzerine konuşmak istedim bir an. ama kendi farkındalığım o kadar ağır bastı ki, kendi dışımda bir şeye vakit ayıramayacağımı farkedip vazgeçtim. o meydanda iyi kaykay binen gençler hayatta da iyi bir iletişimci, canlı, renkli, keyifli insanlar olacaktır hiç şüphesiz.  avril lavigne – skater boy dinleyin , keyifli bir şarkı.. girişe bayılıyorum :)

karaoğlan parkından çıkıp sahilden migros-a kadar yaklaşık 7-8km hızlı tempo yürüdüm.hareket etmenin verdiği mutlulukla esnedim. rahatladım.  migrosta biraz dinlendikten sonra dergi, müzik ve kitap reyonlarında yaklaşık bir saat vakit geçirdim. lise yıllarında sayın hocam Mehmet Özay ın odasında dinlediğimiz Carmina Burana – Carl Orff  albümünü görünce dayanamadım, aldım. siz hiç carmina burana dinlediniz mi? ve bir de Edith Piaf  albümü eskilerden. çok güzel cuba, hawai, brezilya, ispanya müzikleri var raflarda.. bir başka zamana..

 ***

eve geldiğimde ablamın güzel sade yemekleri günün ödülü gibiydi. Mücver, yoğurt, bol roka.. süper menü  :)

 teşekkürler,

 ışık, hareket, sevgi.

kısaca coşku.   ışıltılı eylem..

KOVULMAYLA GELEN ÖZGÜRLÜK: BUKET ; İYİ GERÇEK

KOVULMAYLA GELEN ÖZGÜRLÜK: BUKET ; İYİ GERÇEK

ilim yayma cemiyeti erzurum yurdunda idarecilik yaparken işten kovulduğumda hayatın benim için bu kadar özgürleştirici ve neşeli olabileceğini hiç düşünmemiştim. şube başkanı raci solmaz, yurt müdürü zekeriya bulmuş ve İYC yönetiminden nurullah şimşek; bu adamlara sürece katkılarından(!) dolayı ne kadar teşekkür etsem azdır. hayatım boyunca hep “İYİ & GERÇEK” olanın peşinden koştum. çünkü iyilik ve gerçeklik üzerine düşünmeye çobanlık yaparken başladım. altı-yedi yaşlarındayım, hayat o kadar ilginçti ki her gün şaşırmaktan yorgun düşüyor, rüyalar aleminde buluyordum kendimi. torosların en güzel ormanlarının içinde, en güzel su kaynaklarına eğilerek su içtiğim, katran ağaçları altında uyuduğum, sümbül kokan kırlarında dolaştığım, yazın ortasında kar yemek için zirvesine çıktığım toroslar ve çocukluğum. akdeniz. eriğiyle, fındık ve ceviziyle, elmasıyla.. bu çılgın ortamda çılgın bir şekilde sonsuzluk, iyilik ve gerçeklik hakkında durmadan düşünüyordum. koşar gibi.. sonra korkup hızla eve gider ve evdeki tek elektronik eşya olan pilli antika radyoyu son sese açıp trt ankara korosundan türküler dinleyerek oynardım. yirmi altı yaşındayım ve hayatta “İYİ & GERÇEK” olan şeyi işten kovulduktan -5 eylül 2009- sonra kalmaya başladığım kredi yurtlarda buldum. kredi yurtlarda iki kişilik ranzalı yataklı yatıyoruz. benim yatağım alt ranza. alt ranzaya yatınca üst ranzanın altına kara kalemle yazılmış “Buket İyi Gerçek”  yazısı dikkat çekiyor. pek çok gece yirmi üç otuz da yurda gelip çantayı köşeye atarak yorgun-mutlu  yatağıma uzandığımda ve sabahları yarı-uykulu, huzursuz (odada hemen hemen gece hiç ışık sönmez, bu yüzden doğru dürüst uyumayalı aylar oldu) bir halde gözlerimi bu yazıya dikerek “iyi & gerçek” olanı düşünüyorum. iyi-gerçekle uykuya dalıp, iyi-gerçekle uyanıyorum. bu yazıya bakarak nice hayaller kurdum pek çok gece. şimdi bazıları gerçek olan hayaller. iyi ve gerçek olan şey; hayaller ve düşlerdi.. latinlerin dediği gibi : “Visibilia, ex İnvisibilibus” yani görünenler -gerçekler- , görünmeyenlerden -hayallerden, düşlerden- doğar. Buketi de bir gün bulacağımdan hiç şüphem yok :) iyi ve gerçek olan şey hayallerse – ki öyle- hayallerimiz kadar iyi ve gerçeğiz o zaman. dünyamızın sınırları hayallerimizin sınırlarıyla çiziliyor.özgürlük, para, aşk, kariyer, iş, vefa, dostluk ve kendim ve dünyam hakkında yeni fikirler edindiğim bu süreçte mutluluğu yakaladım. aç ve budala kalmak pahasına da olsa.. “umudunu kaybetme”den, yüreğinde kendini severek ve temiz hayaller kurarak. bu süreçte maddi-manevi yanımda olan, bana katlanan :) dostlara teşekkürler; pek çok kez yemeğini yediğim , hayat ve özgürleşmek üzere derin sohbetler ettiğimiz ibrahim hakkı, olgunluğu için ömer serdar, muhabbeti ve kıyasıya satranç maçları için ömer kalaycı, duaları ve dostluğu için emre sözen, neşesi ve yaşam sevinci için çağrı, kardeşliği için remzi, tebessümü için zeynep rana,kolejden muhterem hocam turhan meşe, londradan burs gönderen mürüvvet abla-muhammet abi, ankaradan gülüm batar :), konyadan keyifli kardeşim ramazan dursun, antalyadan ablalarım öznur ve ilknur, kardeşim fatih, babam ali ve annem hayriye, hocalarım cevdet, mehmet, gökhan, seydi,emre, evlerinde beni ve kitaplarımı bir süre misafir eden  fizikçi arkadaşlarım serhat, emrah, mehmet, muhammet, ufuk, ali harun, kredi yurtlardan fethullah abi, ne zaman sesini duysam mutlu olduğum güzel insan değerli ağabeyim alpaslan durmuş, satranç takımından arkadaşlarım, aziz kardeşim sefa dündar, dergahtan ihvanlar.. teşekkürler..  balık ve salata için karadeniz balıkçlığa , hakan abiye, kış günlerinin şifası zencefil ve bal için ipekyolu baharaçılıktan murat abiye, mantı için beyzade mantıya, pide için dicleliye, lahmacun ve ciğer için can urfaya, pizza için pizza pizzaya, çay ve fırın sütlaç tatlısı için kılıçoğluna, internet için dax cafe, aziziye çay bahçesi ve üniversite kütüphanesine, dergi için havuzbaşı büfeye, meksika usulü soya soslu bonfile ve espresso için coffe box-a, vakit namazları için lalapaşaya, cuma namazları için ulu camiye, cafe de sinemaya, yakut plazaya, vehip atalaya, havaya, “hayat” suya, jonhson s baby floral kolonyaya, satranç için öğretmenevi müdavimlerine- faruk abi, imdat abi- blog için wordpress e teşekkürler. iyilik ve gerçeklik için tanrıya, hayallerimin kahramanı efendime teşekkürler.  bu arada “iyi ve gerçek ikilemesini ileride kuracağım şirketin sloganı yaptım şimdiden.

IJΛZ’s BUZZ™

Youth Mentoring Agency | İyi. Gerçek.

tek gerçek düşlerdir. buna inanmaya hazırsanız , tanrılar okuluna kayıt yaptırabilirsiniz :)

sağlık ve sevgiyle selamlar..

ilim yayma cemiyeti erzurum yurdunda idarecilik yaparken işten kovulduğumda hayatın benim için bu kadar özgürleştirici ve neşeli olabileceğini hiç düşünmemiştim. hayatım boyunca hep “İYİ & GERÇEK” olanın peşinden koştum. çünkü iyilik ve gerçeklik üzerine düşünmeye çobanlık yaparken başladım. altı-yedi yaşlarındayım, hayat o kadar ilginçti ki her gün şaşırmaktan yorgun düşüyor, rüyalar aleminde buluyordum kendimi. torosların en güzel ormanlarının içinde, en güzel su kaynaklarına eğilerek su içtiğim, katran ağaçları altında uyuduğum, sümbül kokan kırlarında dolaştığım, yazın ortasında kar yemek için zirvesine çıktığım toroslar ve çocukluğum. akdeniz. eriğiyle, fındık ve ceviziyle, elmasıyla.. bu çılgın ortamda çılgın bir şekilde sonsuzluk, iyilik ve gerçeklik hakkında durmadan düşünüyordum. koşar gibi.. sonra korkup hızla eve gider ve evdeki tek elektronik eşya olan pilli antika radyoyu son sese açıp trt ankara korosundan türküler dinleyerek oynardım. yirmi altı yaşındayım ve hayatta “İYİ & GERÇEK” olan şeyi işten kovulduktan -5 eylül 2008- sonra kalmaya başladığım kredi yurtlarda buldum. kredi yurtlarda iki kişilik ranzalı yataklı yatıyoruz. benim yatağım alt ranza. alt ranzaya yatınca üst ranzanın altına kara kalemle yazılmış “Buket İyi Gerçek”  yazısı dikkat çekiyor. pek çok gece yirmi üç otuz da yurda gelip çantayı köşeye atarak yorgun-mutlu  yatağıma uzandığımda ve sabahları yarı-uykulu, huzursuz (odada hemen hemen gece hiç ışık sönmez, bu yüzden doğru dürüst uyumayalı aylar oldu) bir halde gözlerimi bu yazıya dikerek “iyi & gerçek” olanı düşünüyorum. iyi-gerçekle uykuya dalıp, iyi-gerçekle uyanıyorum. bu yazıya bakarak nice hayaller kurdum pek çok gece. şimdi bazıları gerçek olan hayaller. iyi ve gerçek olan şey; hayaller ve düşlerdi.. latinlerin dediği gibi : “Visibilia, ex İnvisibilibus” yani görünenler -gerçekler- , görünmeyenlerden -hayallerden, düşlerden- doğar. Buketi de bir gün bulacağımdan hiç şüphem yok :) iyi ve gerçek olan şey hayallerse – ki öyle- hayallerimiz kadar iyi ve gerçeğiz o zaman. dünyamızın sınırları hayallerimizin sınırlarıyla çiziliyor.özgürlük, para, aşk, kariyer, iş, vefa, dostluk ve kendim ve dünyam hakkında yeni fikirler edindiğim bu süreçte mutluluğu yakaladım. aç ve budala kalmak pahasına da olsa.. “umudunu kaybetme”den, yüreğinde kendini severek ve temiz hayaller kurarak. bu süreçte maddi-manevi yanımda olan, bana katlanan :) dostlara teşekkürler; pek çok kez yemeğini yediğim , hayat ve özgürleşmek üzere derin sohbetler ettiğimiz ibrahim hakkı, olgunluğu için ömer serdar, muhabbeti ve kıyasıya satranç maçları için ömer kalaycı, duaları ve dostluğu için emre sözen, neşesi ve yaşam sevinci için çağrı, kardeşliği için remzi, tebessümü için zeynep rana,kolejden muhterem hocam turhan meşe, londradan burs gönderen mürüvvet abla-muhammet abi, ankaradan gülüm batar :), konyadan keyifli kardeşim ramazan dursun, antalyadan ablalarım öznur ve ilknur, kardeşim fatih, babam ali ve annem hayriye, hocalarım cevdet, mehmet, gökhan, seydi,emre, evlerinde beni ve kitaplarımı bir süre misafir eden  fizikçi arkadaşlarım serhat, emrah, mehmet, muhammet, ufuk, ali harun, kredi yurtlardan fethullah abi, ne zaman sesini duysam mutlu olduğum güzel insan değerli ağabeyim alpaslan durmuş, satranç takımından arkadaşlarım, aziz kardeşim sefa dündar, dergahtan ihvanlar.. teşekkürler..  balık ve salata için karadeniz balıkçlığa , hakan abiye, kış günlerinin şifası zencefil ve bal için ipekyolu baharaçılıktan murat abiye, mantı için beyzade mantıya, pide için dicleliye, lahmacun ve ciğer için can urfaya, pizza için pizza pizzaya, çay ve fırın sütlaç tatlısı için kılıçoğluna, internet için dax cafe, aziziye çay bahçesi ve üniversite kütüphanesine, dergi için havuzbaşı büfeye, meksika usulü soya soslu bonfile ve espresso için coffe box-a, vakit namazları için lalapaşaya, cuma namazları için ulu camiye, cafe de sinemaya, yakut plazaya, vehip atalaya, havaya, “hayat” suya, jonhson s baby floral kolonyaya, satranç için öğretmenevi müdavimlerine- faruk abi, imdat abi- blog için wordpress e teşekkürler. iyilik ve gerçeklik için tanrıya, hayallerimin kahramanı efendime teşekkürler.  bu arada “iyi ve gerçek ikilemesini ileride kuracağım şirketin sloganı yaptım şimdiden.

I J Λ Z ’s B U Z Z ™

Youth Mentoring Agency | İyi. Gerçek.

tek gerçek düşlerdir. buna inanmaya hazırsanız , tanrılar okuluna kayıt yaptırabilirsiniz :)

sağlık ve sevgiyle selamlar..

İNTERNET GİRİŞİMCİLİĞİ

internet girişimciliği için beş adım,

BİR: Bir not defteri alın ve onu yanınızdan hiç ayırmayın.

“Söz uçar yazı kalır” deyişinden hareketle internette kendi işini kurmak isteyen girişimciler öncelikli olarak akıllarına gelen her şeyi not almalılar. 

İKİ: Soru sorun, problemleri ortaya koyun ve sorunları yeniden analiz edin.

ÜÇ: Hem gerçek hayatta hem de internette araştırma yapın.

DÖRT: İletişiminizi kapatın.

Cep telefonlarının, internet sitelerinin, kullanılan e-posta programlarının, haber sitelerinin uyarı sistemlerinin, çevrimiçi iletişim araçlarının ve hatta bazen arkadaşların bile bir konuya odaklanmanın önünde engel oluşturduğunu rahatlıkla söylebiliriz; yeni bir fikir bulmak isteyen girişimcilerin dikkatlerini dağıtacak araç ve ortamlardan uzak durmaları gerekir.

BEŞ: Farklı düşünün.

Farklı bakış açıları edinmek ve düşünce şeklini değiştirmek önemlidir; 

daha önce yapmadığınız şeyleri yapın. 

mesela aklını kullan, aksini düşün kitabını okuyun.

KİTAB-I IJΛZ

 

uzun bir aradan sonra yaklaşık sekiz yıldır yazdığım ve bazı derilerde yayınlanmış yazı şiir ve denemelerimi bir kitapçık şeklinde toplamaya ve blogda yayınlamaya karar verdim. işte kararım :

K İ  T  A  B – I     I  J  Λ  Z

Toroslarda, Mavikent’te, Finike’de, Ankara’da, Antalya’da,

Erzurum’da, İstanbul’da geçen günlerim için;

kur’an-ı kerim ve çay için; kalb, göz ve kulak için;

çocuklar ve gülmeler için

güneş ve su için

mandalina ve portakal için

yaz günleri ve deniz için

hüzünlü bir sevinçle ağladığım tüm sabahlar için

tanrıya bir teşekkür denemesi.

“ h ü v e ’ l – b a k î ”

%100 SIBGATULLAH : %100 ŞİİR

- Lam&Elif ‘in kollarında boynu bükük ruhlar -

Yokun gölgesinde nefes alıp veren ağzım, burnum

Bu ne dalgınlık böyle

Ciğerlerimde. Ruh solukta yağan yağmur

Kesik kesik yüzümün denizine yağan yağmur

Bu ne efsun böyle!

Bu git-gellerin ortasında şişman zihninle,

Duygularınla doğuracaksın

Yaşamak denilen babaya , sarışın bir çocuk

Anlamsız sırıtarak kaldırımlarda, mesai saatlerinde

Kendini satmanın anlaşılırlığını asacaksın boynuna

Sence başka türlüsü mümkün değil

Gelenek kamburu böğründe ,

Bir kukla gibisin ağzında sahte sesler

Her şeyi anlamış gibi bakıyorsun yüzüme

Yok sende o maya

40’ından sonra mı ineceksin Yusuf’un kuyusuna

Seni pazarda köle diye satarlar mı bir düşünsene

Laboratuarlarda yok arama

Kıyasa gelmez hakk

Fırına atılıp yanıp pişmeye razıyım

Çiğliğimden çok tadım kaçtı

Yürüyüşün sesin bir müzik

Orkide dinginliği ses tellerinde

Tellerinde benim ruh çamaşırlarımı kurut

Otomobil kazasına benzer uykuya dalışım

Üşüşür kalabalık başıma

Vicdan bir polis değil olsa olsa anarşist bilinçaltı

Kopya ruhlarla geçen Bodrum günleri

Işığın içindeki halatı kemiren dişlerim

Faniliğin idrakinden sultan yaptım kendime

Gün boyu kalbim sıbgatullah aşısıyla sarhoş

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesileri

Ben kendim ikimiz altçizgi varlık sahnesi

Yüzümün Afrikası ayaklarımın şadırvanı

Benlik dağımın yangını

Kopçası mahremiyetimin

Dalgınlığım Finikeler dergiler şiirler tütünler

Kevaibe etraben

Dalgınlığım satrançta rötar yapan rock

Satrançta ayağı kırılan at

Geciken öpücük

Köpürmeyen kahve

Bir de Pazar günleri

Kanımın ortasına sesinden düşen çocuk dişleri

Çocuk öpücüğü gibi kısa konuşalım

Gençliğimin feminist sabahlarına selam

Dalgınlığımın geniş dervişliğine merhaba

Abdestle konuşan gözlerime spiritüel övgü

Sokak çocukları ve haftanın diğer günleri

Cebrail, 700 kanatlı kitap

ﻻ

Elest bezminin fotoğrafında

Lamelif gibi düğüm atıyorum

Existansiyalist-epistemic aklımın ayaklarına

Ödünç alınan su bardağı gibisin

Üstünde damlalar şiirlerimin öpücüğünden

Çadır kurarak saçlarınla kendi yalnızlığına

Uykulu aç rüya görmüş bir sesle merhaba de bana

-merhaba yabancı

-merhaba bunaltıcı yaz günleri

-merhaba denize inmeler, göğsünde portakal kokusu

Tut şimdi ölümümü sayıkla , olacak şey mi

‘senden bana yar olmaz , olsa vefakar olmaz’

Havada rengarenk ruhlar

Omuzlarını silk , dünyanın tozundan toprağından sıyrıl

Varsın insanlar yanlış anlasın

Değil mi ki ‘kınayanın kınamasından korkmaz onlar’

Avuçlarımda tılsımlı harfler

Kaf Ha Ya Ayn Sad

İbn-ül vakt!

Heraklitin ‘kendimi keşfettim’ fragmanı

Hayy ile göğsüme akan beynim

Carpe diem!

Vicdanların zindanlardan firarı

“That government is best

Which governs least”

Gelen-ek, gelmeyen ek

Aşık isen bir koşu bakıver

Power of now!

%100 art niyet

%100 mustafa

%100 şiir

%100 kesilen kurbanın kanı göğe ulaşmaz

%100 melâmilik

%100 içimde bir Süleyman bir Yusuf var

Biri karıncalar derdinde biri köle pazarında

Bir de İsa, terzisi yırtılan mahremiyet gömleğimin

%100 bu benim yüzüm değim

Ruhumun değneklerinin gölgesi düşmüş yüzüme

İyi bir şiir adamı

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesi günleri

İnna lillahi ve inna ..

Havariler gibi halka kurar boynuna kement atar

İnci arayan elbet baş aşağı denizlere dalar

Ayak baş olur, baş ayak

%100 melâmet hırkası

İyi bir şiir

%100 sıbgatullah

“de ki: Biz Allahın boyasıyla boyandık”

PLASTİK TANRILAR ÇIKMAZINDA MELÂMİLİK

Ben dilimle döndürdüm orda yaşamı

Dilim dönmüyordu rab kelimesinin arkasındaydı

Dönmüyordu dünyaya

Hayret gayrete getirir dediler

Ben annemi ne zaman öpsem bir bulut ağdı kalbime

Orda karanlık yerlerime sular

Karanlık durgunluklarıma kocaman neşe

Ben ne zaman öpsem annemi

Virgülle bırakır giderim dalgınlık cümlelerini

Work&Travellerde bir taş gibi düştüm kendi kafama

Major filolojik vecde geldi dilim

Bakmadan yüzüne sınıfların,

Bilmem hangi üniversite hangi ders

Ya da kim kimin üstünde adını belletiyor sıkılmanın

Boğulmanın, ötekileşmede yerli malı sendromu

Bak sayın profosör , eşeklere saman vermeye gelmişsin sınıfa

Yutturamazsın bana artisliğini

Naiflikle yaşıyorum her denklemi

Eşek değilim ben, saman getirme heybende

Gözünü kaldır da bak, gözüm yok anlattıklarında

Yola çıkmam için bir neden yok senin duruşunda

Sen benim arka sırada yan durup ilgisizliğime aldanma

Fiziğin bir filolojik mesele olduğunu kaç kişi anlamış şurada

Geçtim koridorları, boynumda lisans günleri kibri var

Size benzemekten korkuyorum bayım

Korkuyorum dilim sürçer de konuşurum diye

Kalırım üstümde captain black yalnızlığı

Yürürüm nerde benim adıyla adımı üst üste yazdığım

Üst üste susarak seni konuştuğum deliliğim

Kocaman sevgili, kocaman mutlu, kocaman haylaz demlerim

İrkiltiyle sordum kendime, ne olmuştu

Ne oluyordu

Savunma dedim kendini

Cahiller arasında kaldık

İşimiz neydi, burası neresi

Sordum kendime, sen kimsin ha?

Nerden buldun bunca öyküyü

Bilmem nerde doğmuşsun, neler okumuşsun

Nerde ne yapmışsın

Ne ilgisi var canım bunların senle?

Ben kimdir? Tekrar başa alıp soruyorum

Bir kez daha başındayım hayat ırmağının

Kendime bir şerh yazmayacağım

Bir çıkma olarak hatırlanacak değilim tarihe

Melâmilik burcundayım

Savunmam yok mahkeme-i kübrada

Hikayem yok, hepsini verdim dilenci yüzyıla

İşte şimdi baş başayız seninle, kendimle

Kocaman sarıl bana

Ha de, çıkalım şu dağa

Çıkmadan inemeyiz içimizdeki yokuşu

Tut göğsünü, tut kuşları

Nefesinle vur yüzüme

Sormadan söyle bana kimlerdensin

Kevser gibi müjde ol yolumun sonuna

İyi bir şiir gibi ağzınla değil gövdenle söyle beni

Present tanrılar edinip hepsini koyver gitsin

Kevser kalsın geride , o çılgın dünyayı unutturmak için

Eskiden öfkeli fikirlerle tekme atardım dünyanın karnına

Balıkları eve getirirken denizden özür dilerdim

Uçurtmam yırtıldığında bekledim rüzgar cevap versin

25’imde anladım

Rüzgar nedeni yok yaptığına,

Renklerle tanışıklığı yok rüzgarın

Renksizlik makamına daha nice var

Uçurtmamı yırt, himmet et efendim

Şu benim Melâmiliğimden felsefe yapmak anlaşılmasın

Eğitim eğmekten gelir

Ben eğile eğile başa döndüm, dikleştim

Buldum rabbin katında neyin nazı geçer : Melâmilik

Durdum, öyle anladım yorgun bir çağdayım

Varlık sahnesinde bir nehrin dalgın bulanık akışı gibi

Bir çağdayım, yüzümüz yok , yüzümüze bakılmıyor

Oysa ben onca zaman yüzümü yonttum secdelerde

Ağaçların altında yüzümü bıraktım göğün şölen vaktine

Her yaşım geçerken yüzümü tuttum anneme,

Hatırlıyor musun? Nerdeyim ben?

Gidişat iyi değil, iyi olmayacağını bile bile burdayız

Bile bile kalkıp çay demliyorum, acıyacak

Bilmeden senin kimlerden olduğunu

Sadece yüzüne bakarak,

Başımı koydum ruhunun aydınlık yastıklarına

Rüyalar gördüm sende

Kokusu boynuma sinen rüyalar

Tuttum boynumu dünyaya ‘öteki’ olarak uzattım

Bu ben dediğimde kim?

Hikaye yok, öyle anlaşmıştık

Melâmilik dediğin de

Hakkımda bildiğin her şeyi unut

Tekrar özür dile denizden

Kevsere dön yüzünü

Ebterle uğraşacak vakit yok

Dipdiri dur şimdi

Dipdiri kocaman sevgili ol kendine

Melâmiliğini satma orda burada

Budur nazın geçecekse sevgiliye

Dalgın pickler yaptım bir ömür

Aha şimdi terk ediyorum

‘Yapmak’ yok artık

Yıkmak, yıkmak zamanıdır

Plastik tanrılarla dolu kalbini

Ebterden bıkmadın mı?

Yetmedi mi bu bıkkınlık

Terk ederek bulacaksın içindeki hayvanı

Tanıyacaksın onu

Tutup kurban edeceksin

Kanı yere akacak, senin kanın göğe

Ne zaman annemi öpsem bir kuş hafifliği ellerimde

Ellerimden tut sıvazla sırtını çocukların

Mutlu yaşa, yont kanındaki hayvanı

Çocuklarla denize in, şarkılar söyle

Karpuz kes, uzan kumlara

Ellerini koy karnına dünyanın sessizce

Denizlerden özür dilemeyi bıraktım

Çatlayarak kendi içimden

Yakarak kuru yerlerimi yaşla birlikte

Yalan söylememeyi denizden öğrendim

Tuzlu bir hayat olsun benimkisi bayım

Çek ordan kendine bir sandalye

Ne oluyor bu yüzüne hele bir anlat

Yüz ki tanrı konuşacak onunla

Onar da çık karşısına

Melâmilikte bulduk biz bu ikramı

İyi bir şiir, iyi bir peygamber gibidir

Onunla hicret edilir

İyi bir şiir, iyi bir hicret gibidir.

Yüzündeki denizde

İçindeki balıklar yüzer.

Sen denizi seversin

Kısa cümleleri

Bazen beni

Çoğu zaman içinde konuşan o yabancıyı

Cahillerden yüz çevirmeyi öğrenmenin zamanı geldi

Kendimin kıyısına oturup da ağlamanın zamanı geldi

Aczin idrakinden çılgınca vecde geldiğim günler geri geldi

Fıtık

boşluk var

sana değdiğince dünya

yorgunsun çocukları öpmekten

toprağın köşesi yoktur öylemi

ah! ne gam

nereye varıp sakınmalı

dünya değdikçe karnıma ürperiyorsam

cömertlik bir tâç imiş imanda

gördüm sende öyle manzaralar

bir ekmeği durmadan ikiye bölüyordun

uykunu dayadın duvara bir merdiven gibi

çıkıp baktın hülyalara, içerilerine

en çok da çocukların radyoya şaşırmasına benziyordun

durup dururken söyleyiverdin nasılsa

yaşamak bir tövbedir duraksız

bir seccadenin ucunda kan toplamış ayak bileklerin

sen eğildikçe dünya uzaklaşıyor

kırdıkça göğsünü içerilere

unutulmuş yerlerini diriltiyorsun

bir ayıkmadır akıyor gövdene

bir ip gibi gerildin

ağzından çıkana kulağın yabancı

tir tir titriyorsun, katlandıkça etin etine

bir manadır sarkıyor boynundan

ellerin korkunç karışık

öptükçe çoğalıyorsun

öptükçe karışık

kar gibisin

yağdıkça kendine yaklaşıyorsun

bir çocuk kahkahası salıyor kasıkların

out of hand *

hamuşluk üzerine postmodern çözümleme

bir ben vardır bende / benden dışarı ~ haşarı

yalın, çok yalın

teşbih sanatlarından bakmadım bıktım.

edebi sanatların canı cehenneme

olduğu gibi derken de ‘gibi’ işin içinde

bir ırmak nasıl akarsa öyle derken de, ‘öyle’

yok mu ötesi-berisi gördüğüm şey-derin

dünyada olup-biteni anlatacak

kelime dünyadan olsa da

ûslub ahiretten olmalı

bunu iyice anladım. kur’an-ı kerîm ne ki?

“ruhun düzensizliği kutsal bir şeydir!”

derken arthur rimbaud

dünyada düzen tutmaya kalkma

yorulursun ha!

yalınlık.. rüzgar..her gün bize uğrayan

evde yok muyuz?

sıfır noktasında sözlük anlam:

yakınlık=uzaklık ; tevhid : hit

aklın kılıcıyla kesilip-biçilen ‘şey’ler..

kalbin terziliğinde

‘ya eyyühel müddesir’e denk düşer

ey örtüsüne bürünen!

kalk! korkut. ekber!

elbiseni temizle!

başa kakma, tartışma!

ey örtüsüne bürünen!

bir rüzgarla çık dışarı

bir şey ne ise o değil, ne değilse odur,

paradoksların dilini tokatlayıp

kendime bir tavır beğeniyorum

rabbimin katından

bir uslûb, bir biçem. bir hulle-i adem

biraz incir ; yaprak ve süt

biçtikçe yeşeren

yeşillik, yaşıllıktır.

yaşamın özündeki ‘ıslaklık’..

su; yaprak+süt ; incir

a dialog from fight-club :

kadınlar tarafından büyütülmüş bir nesil olarak,

başka bir kadının

aradığımız şey olduğunu

hiç zannetmiyorum.

aslında aradığım şeyin dünyalı,

buralı olduğunu zannetmiyorum

kadın dünyalıdır.dünyalıktır

yükünü hafif tut ey göğsüm

hafiflik

semavi rüzgarlar getirir koyar böğrüne

kuran oku ve bak yüzüme

mühim olan ne ki aramızda?

aramız ne ki?

ey rüzgar!

sen olmasan kokardı her şey

her şeye başka bir şeyin kokusu sinerdi

çürürdük dünyada be,

çürürdük bütün bir insanlık.

sen varsın ya dostum,

her şey kendi kokusuyla var

çocuk, kadın, ardıç ağacı ve başka şeyler

uyumak mesela, seninle.

sen gel ey rüzgar

serinlik, hoş nefes

yoğun neşe getir biz fakirlere

biz kardeşlerine

deli savur dünyayı üstümüzden

çılgınca şarkılar söyle bize

göklerden haber ver

unutulduk mu buralar da ha

bizi almaya gelecekler mi?

bir iş bitirince , kalk başka bir işe koyul

rabbinin sana olan nimetlerini an da an

muhakkak

verilen her nimetten sorgu

muhakkak!

şaqqq diye açılacak defter,

‘ikra kitabek’ denilecek

tebessümle çevir sayfaları

rahmani rüzgarlar eser

vav’dan he’den lam&elif ye’den

elhamdülillah! de gir

kardeşlerinin yanına

-hayat, ahiret hayatıdır!

gönlüm sen oyna

kendi dağlarında, ovalarında

gölgelen güzel nefesli ağaçlarının altında

ey gönlüm, kalma sıcağına dünyanın

kalma buralarda. kalma emi.

bir rüzgar çıksa da sevişsem

bir rüzgarla çıksa tanrı dolansa etrafımı

sobelesem içimdeki nefesini

hafif aralansa dudak

korkarım dil yine bir dağı

kaldırıp atacak havayla

korkarım kibirden

allahtan ve kendimden

ben o çocukların sesiyle şenim

o çocuklar olmasa inan bu şehirden giderdim

rüzgar çıkardı göbeğimin kıvrımından

kulağımın kıvrımına akardı

ben anladım ki rüzgar çıksa da bir çay içsek

rüzgar çıksa bir kitap sayfası çevirsem

yok böyle olmayacak tanrım

bir rüzgar çıksa sana geleceğim

huzurda seni isminle çağırmak olmaz

susulur

rüzgar bir ağaca sokulur gibi susulur

çağırmak uzaklıktır

allah demeyi bırakınca erdiğimi anlayın

‘cûylar kim deryaya vardılar, hamuş oldular..’

güzel söz söyle

ona güzel sözler ulaşır

şiir ne ki?

susmak su’dan gelir

su’ya gider

ateş-su-hava-toprak

rüzgar tüm bunların arasında bir arkhedir

ki onları kendi suretlerine bo-yar

benim suretimde bir rüzgar gezinir

bilenler bilir

önüne çıkanı kendi suretinde gösterir

bende vardır bir ben benden dışarı

rüzgar hadi onu al de gel

out of hand to exit from arche

of, to, from, at, in, on

rüzgar bunun neresinde?

ah güzelim,

ben sana dedim sahilde çıplak ayak yürüme

kumlar fena öper

öpmeyi onlardan öğrendim

fena öperim,

bir de rüzgar çıkarsa

artık bilemem.

bir ben vardır out of hand

post-exit from arche

artık bilemem.

bak şunu bilirim

mühim olan dış güzellik!

out of hand!

postexitoo@hotmail.com** from arche

no mail no word

no woman no cry

mühim olan dış güzellik!

islamcı ne satar?

boş versene aslanım

mühim olan dış güzellik

artık bildim. erdim o erginliğe.

out of hand!

yes world no word

göze, söze, öze selam!

_________________________________

* haşarı, ele avuca sığmayan.

**Türk şiirindeki ilk elektronik posta adresidir. imge mahiyetinde kullanılmıştır.

 boş konuşmalar

“ bir testi yaparsın çamurdan

içindeki boşluktur onu yararlı kılan ” lao tzu

uykuda gibi sessizlikle

ses soluğunu yıkamış asmış içime

her şey senin gibi sessiz olsa

*

kuşlarla ağaçların arasındaki yalınlık

seninle aramızda olsa

beklentisiz gelsem sana

*

boş, bomboş dolsam seninle

*

seninle senin aranda olan kalsın

her şey hiç şeyle

ses sessizlikle

sende olan görünsün boşlukla

içini boşalt ki yüreğin genişlesin

o an gör bak dinle

rüzgar nasıl dolanır

toprağa ağaca suya

*

bir türbe ziyaretinde sabah vakti

durup kapıda sessizce

davet edilmeden gitmenin hüznü

bir su yokuşa nasıl akarsa öyle

*

dinlemek isterdim bir kaya gibi sahibimi

dinlerken çatlayarak fışkırmak isterdim

paramparça olurken gövdem

her zerremde onun titreşimleri

salınmak bir su gibi

bendeki senden sendeki bene

sessizce…

boşlukta karınca’lanmalar

“baktım bir karınca sudan geçemiyordu / tuttum suyu kenara çektim.” i.berk

nefesini boya dinginlikle

wu-wei

ne reddet, ne de cehd

ağacın dalındaki kar gibi

silkele gitsin

içindeki kelime tozlarını

*

kalbindeki boşlukla bak

boşluk, bakışının şeklini alır

bırak tuttuklarını, basitçe bırak

*

ıslık çal, ormana bak ormana

bak bir karıncaya

suyu nasıl geçer

bir çocuk akşamı nasıl ederse öyle

*

çay iç

içindeki çaydan geç

yu yüreğini bakışlarımla

*

ya bakışını düzelt

ya boşlukta karar kıl

keçiler kendilerine gider

serin olurdu sabahlar

suyu çarparak yüzüme

bir göle uyanırdım dingin

*

bir patikayı seçerdim

asfaltın yanında

dua eder gibi yalnızlaşırdım

*

kuyudan su çekerdim

akşam vakti darlığında

boşalttım kovaya telaşla yüzümü

*

annem keçilere çobanken

ben oğlaklarla akşamı ederdik

ceviz ağaçları altında zamansız

kalırdım, öylesine bir zaman

bir şey bir şeye eklenmezdi

her şey kendince kutsal sessizliğinde giderdi

ben kendime, keçiler kendilerine giderdi

*

eli belinde çoğu zaman dedem

bir masalcı gibi yürürdü önümde

tuhaf aletler çantasında

bir kediyle 10 yıl konuştu

teşekkür etmez, beklemezdi minnetimi

yalındı, uzaklara bakar çay içerdik

sırtını verdiğinde bir ağaca

bir tek gövde olurlardı

kutsalla demlenmek

kuş dalgınlığında ellerim

avuçlarım kanat

alkışlamak için rüzgarı

*

bir göle değdi kelebeğin kanat titreşimleri

gölde bir yaprak kımıldadı

merhaba dedi kurbağa

*

kokulardan anlardım vaktin geçtiğini

sabah çiğ kokusu

akşam yazsefası

öğlende katran ağacı

ikindi de çay

kokulardan varırdım görevlerime

yanıldığım olmamıştır

*

uyudum çoğu zaman

fesleğen kokulu bahçede

bir taşın soğumasıyla anlardım

vakit ikindi

keçiler salınsın!

azık alınsın!

*

bir kaya gibi düşünürdüm

bir kaya kıpırtısız yıllarca

dinledi durdu yerin altını üstünü

henüz değil

durmakta olan devam durmaya

kerahat vakti girdi ve uykuda çocuklar

uzun selvilere sarıldılar rüyalarda

kuş bile kaderle uçar

anne bacakları..

dönmeye devam olan dönmekte

öpüyor zinde dudaklarla

sırtını bir kertenkele

olanlar oluyor

etinin içinde

karıncalanmalar

eller pençe

bacaklar okşayışlar

‘henüz değiller’

-vallahi

vallahi diye yeminler etmek istiyor canım

var gücüyle basıyor dünyaya bi karınca

ve oturup tırnaklarını kesiyor odunlukta bi kertenkele

var gücüyle varıyor dünyaya bi mustafa

vallahi’ler karıncalar kertenkeleler

‘vav’ miskinliğinde soyunup-kuşanıyor

olmakta olan oluşu oldurana

zinde dudaklarla yakarıyor bi adam

‘esenlik veren adınla

kımıldıyorum..

göğsün bildiğim göğü görmesem

daralırım etim sancır

kader taşımı yontarak kavrıyorum

‘olmakta olan’ı

var gücümle vuruyorum kalp taşlarına

parçalanmalar..

hayretler!

okşayışlar)(henüz değiller

ve oturup

kuyruklarını yeniliyor odunlukta kertenkeleler..

ben sıvasa giderken

iki şıktan üçüncüyü seçtim

akılımdan kuş ölüsü yüzler geçiyor

her yolculuk sonrası durup sorduğumuz soru

burası neresi?

mıncıklanmış başörtüsü sloganlar

imanını kanırtarak kampüslerde

bekar odalarının yılgınlığını savıyor

gazetelerde gözüne ilişen ilan-ı memuriyet

seciyesini kapitala yaslıyor

1×1 kalmanın sıkıntısı maişet

kolları şimşek ağzı açık

gözleri gün ortası günah baldırı çıpplakk

hem sivil ham i’taatsız

bu önemli gerisi lak lakk

kendisi gidebilirmiş yokmuş zor

biz kaçıncı yitik nasıl asi axiyon kor

kim müslüman kim cenabet bilinmiyor

paç’avra’t ortalamaya rıza

göstermediğim bilinsin diye

koppardım aşufte afişlerini şöhret-i şehrin

kani olmadım imla gurallarına kanmadım böylece

üşenmedim dilinin altındakileri yokladım

konuşlandım kuvars yalııınlığına

pakladım abdest suyu koydum bulvara

nasııl yaptımsa yaptım, ayyıktım!

‘burası neresi’ ‘kimin eli kimin cebi’ meselesi

diyorsan külü apazla yuttun, kovuldun

biz erkek dedikse ağızını yemeğe götüren değil

yemeği ağzına getiren bilinsin

ayırdıkca ayırdımında kaldık

varılmıştı ayıklığa durduk es-salaa dedik

kolları bağladık

sıvastaydık

yemin etme çarpılırsın  I

koyu ağrıdı yüzüm terlemekten sözsüz

yordum kelimeyi dudak-diş arası yayvan

biriktirilen bir şey mi idim  meleklerce yitik

nerede bulsalar beni yazıyorlardı

göğün etli yerlerine bitişik

yosunlaşmayan evlerimiz kadınsız

dalgasıyla tuzuyla vurmayan

kendini kayalarımıza kız

suları

koyu. ağrıyan. yüzsüz.

        yorgun. yayvan.

                   yitik.

                         etli. bitişik.

-söze itibar yok vesselam..

çocuksuz birikmiyor ben idraki

bereketsiz günlere kaldık

       koyu ürküyorum allahım!

 derin yaslanmış zihnim fakrın sırtına

oyluklarımda oy! oy! öpüşleri

söyleyin just now!

kim gelir şimdi benlen

tarla sürecek, tohumlayacak medeniyeti

ektiğini biçmeyecek , fakra övgü düzecek

çocukları harman yerlerinde esmerleşecek

kim?

koyu biriktirecekse yitiğimizi şehirlerde

öpsün cool just now oy oy

 yemin ederim evde yokum!

 

 yemin etme çarpılırsın  II

-amiş efendi damadı babanzâde ahmed nâim’e demiş ki;

matlûbun husulü veya adem-i husulü nezdinde müsavi  değilse nakıssın evladım!-

 sabun ölüsü köpükler..

düz kılar saklıyı çocuğan sesi

çalı bir çıkrık akılda

saklıyı dürter çıkrık sesi

akıtıyor aklım yan yatmış süt bakırları

kaplumbağa içli kızlara ve bir ağaç dorukta

diyorum, bakın,

çocuk bir kayadır

yontulur dudakla

etimin doğrulup kalktığı ruh değnekleri

seni yitirdikçe bulduğum tebessüm

uykumun çarşıyı gezeni

hayır! nedir bildim ilgisi dağlı yanımın

allahın bana dertlendiğim yerden değmesi

 değil ezberimde aklım değil

ve belki kırışmış günler geçirdim

keçi güttüğüm dağlarda

yabani otlar topladım yüzümden

ve yine gece benden evvel aklını yitirdi

zor çıktı sabaha

 / size deli denmedikçe imanınız sahih olmaz! /

üşengeç taşlar gibi düşündüm

tankerlerde biriktim

hikmeti söktüm, heceledim bezm-i elest’i

sen bil bunu. öğlen uykum ol

yay kelimelerini içime niyetlerini  korkusuzca diz

duş alır gibi şuh bir yüzle

ko elini koklayayım düzle alnımı

kazı.

çeyiz niyetine hüzün biriktirdim

gördün işte dayanılmazlığımı, itaatini isterim

sıvazla hayretini, kucakla öp!

hüzün harabelerim altında hazinelerimi

bileklerini çat boynuma hohla

benden sarksın belden aşağın dünyaya

nur yay nur ol

gölgen olmasın yer yüzünde

 canı çıkıncaya salla içimin ormanlarını kurut

yapraklarını dök hafızamın

çöl pahasına göster kendini

bi numaran olmadığını göster

ve en nihayet

de git! bir seraptır dünya hırs çölünde

elâ!

ürpermeler

 elbet bir hinlik vardır seni sevişimde

ey kanıma çakıllar karıştıran isyan! (i.özel)

 ben geceye durdum öyle tıfıl kızgın. dürdüm caddeleri aklımı vitrinlerden kopardım. sözlerim un ufak oldu döküldü sükut taslarından. caydım süt çekildi göğüslerden.. aşerdim bir hak kelamına, arandım ten çöllerinde tin kuyularında sere serpe serdim kalbimin taşlarını önüne işte.. al bunlardan vur kafama, kanım bir bayrak gibi açılsın üstümde. sürülen tarlaların coşkusuna kaptırdım kendimi, seher vakitlerinin çıplak omuzlu şehvetlerine, çalılar arasından yürünülmüş akşamlara,  yere dökülmüş tuzlara, baharın utangaç çayırlarında kişneyen  kısraklar aşkına, uzun süren kıyamlara  ve  kırılmış dallar gibi sarktığımız  rükûlara selam olsun…                                            

 

selam olsun ki hallerime , hallerim deli sular gibi boz bulanık akıyor ellerimin karanlığından.. varıp duracağım muştusuna kabirlerin, varıp yabanıl hatıralarıma allahım seni soracağım.. seni senden seninle akacağım.. gah sabr ateşinde gah suların akışında kadınların gebe kalışında tarlaların verdiği dinç duygularda  okuduğum kitaplarda yürüdüğüm yeşermelerde aşıladığım fidanlarda her şeyde her şeyden her şeye senin adınla: bismillahirahmanrahim. ben geceye durdum öyle tıfıl öyle kızgın; işte ufalıyorum göğsümü ufuklanıyorum, çatıyorum bir uykuyu bir isyana ; durun ey yaşamaklar! ben de bilirim gece düşünce yatağıma bir akrep gibi her yanımda sokar, her yanım zehirli hatıralar, yanlış yumaklar, üstünkörü dokunuşlar, ve her nedense rengarenk kuş ölümlerine koşuyorum, alkışlıyorum sokakları, iyi ki arklarda geçirdiğim nöbetler var, biliyorum hayat beni bağışlar, hayat beni kendine yakıştırır, terk edişlerim ip ip ulanır susuş yumaklarına dolanır, ve bir zaman gelir ki can; kim zerre kadar kötülük, kim zerre kadar iyilik.. hiçbir şey yarım değildir.. odur. o kadardır. ondandır. onadır.

 

nasıl ki tok bir kalple ağlanmaz, öyledir sözcükleri zihnimizde yan yana yapıştırmanın naylondan hışırtısı.. ta uykularımızın içine.. çocukların göğe değen uykularının içine.. her şey naylondandı o kadar.. asaletle isyan edecek yerlerimi ağaçlara astım. kulaklarımdan kuşlar çıktı her sabah namazında.. kadına ve sofraya bismillah! deyip başlamanın tam zamanıdır.. benim çayıma kuş sesleri karışır, söz bir kuyu olup çıkar soluğumla birlikte, göğsümün maşrapasını bırakıverdim gitti karanlığa..ne girip çıktıysa içine bende o ses ve renkle vurdum kendimi saçlarımın sahillerine.. saçlarımı sallıyorum söz kuyusuna kovanın ipi niyetine. hem ne demiş bir çinli: kuyu derin değil , ip kısadır. şimdi soralım: kuyu kısa, ip derin olursa , neyin ipi, ne kuyusu diye sormazlar mı adama.. sorarlar..

 

 

kapılarda buhur kokuları gibi kaldım 

 

bir kırgınlığı bir çocuk yüzü gibi yaşadım aylar geçti. alnımın kıyısından sarkan iplerle düğümledim göğsümün içindeki kalp kırgınlıklarımı. uyanışlarımda gövdemden süzülen rüya tozlarından dağlar tepeler yığıldı odama. her sabah önüme çıkan sahillerde yürüdüm, deniz kabuklarından çıkan fısıltılarda bulduğum sırları eve gelirken kuşlara kaptırdım.. buhur ve buğu gibi geçip gittim ev önlerinden doğu kentlerinde. böyle tırpanladım içimi, bir nohut gibi yoldum ve kuruttum göğsümdeki damarları.. harmanlandım sıcak ve susuz bir dağ başında göğü yüklendim sırtıma ve taşıdım yıldızları dökmeden ..meleklerlen tanıştım uykularımda taşın içinden çatlatarak çıkan sulara sürdüm tenimi. yumuldum ürperdim dizlerim ağaç dalları gibi sürgünledi kendini. karnımda kitaplarla dolaştım, satır satır kelime yedim doydum, yetindim, bu sevindirdi beni. güldüğüm de bir yalnızlık sindi kahkahalarıma ardımda onca akşamlar yürüdüğüm kervanlar uyuduğum gölgelikler ve sırlı sırsız açıp içinden geçtiğim kapılar çıktığım gövdeler gömüldüğüm toprak yanıldığım kadın berkitildiğim saç sakal ve hiç görmediğiniz çocukluğum… kırdığım oyuncaklarımı aradığım yerler gibi oldu şimdi yaşadığım kent travmaları.. zili olmayan kapılarda nasılda bekledim.. nasılda fotoğraftakini kızım sandım.. yanıldım upuzun uzandım .. isimleri nerde nasıl öğrendim.. kimm tutuşturdu elime bunları.. ben okuma bilmeyen bir peygamberin adını bir inci gibi taktım boynuma.. inci taneleriyle buldum yolumu.. saçtım savurdum ne yapıştıysa üstüme o karanlık ağızlardan o yılkı kitaplarından.. hatırladığım yüzler durgun su üstünde dağılan yapraklar gibi. bir yaprak ol şimdi desem göğsümdeki küvette, küveti taşırmadan yüzen bir krizantem yaprağı ol desem.. olmazsın biliyorum.. kelimelerim ipe dizilmiş karıncalar gibi .. süleyman peygamber ve cinler belkısın tahtını nerdeeeeen nereye nasıl getirdiler.. öyle bir şey değil kelimelerim.. ol dersem olmazsın .. biliyorum.. zili olmayan bir kapının önünde duruyorum..

 

kuş dalgınlıkları

 

[ giriş : gece yola vurunca gövdemi göklerin ihtişamıyla sükûn buldu uzuvlarım]

bilge bulutlar gibi geçtin göğsümden

toprağımın yüzü nicedir sana dönük

dönderdin rahmet çarkını göklerin

bir bulut dansına değiştim kitaplarımı

bırakınca elindeki poşeti ve tokalaşmaları

üşümüş bir oğlaktım saçlarınla titreyen

sen koşmaya zorlama diye beni

ayaklarımı kuş dalgınlıklarında dolaştırıyorum

 

 

ve sen konuşunca dişlerinin arasından kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

ve ben açıklayacağım secde sesiyle yüzümdeki korkuyu- alnımdaki çizgileri

bacaklarımdaki çalıyı ve niçin okulu terkettiğimi

ve devamında başka şeyleri.. sigara-çay içerek.. açıklayacağım küçüğüm

ve nasıl zikredildiysem orman sabahlarında su sesleriylen

o kuşlar küçük hanım,

gün olur seni de beni de bir ormana terk eder…

[çıkış: (exodus-exit) aza-i kafi ifa ]

 

 

gül lambası

eşyayı yanlış yerinden kavradın

ellerinin hafızası yorgun

beni de evet, beni de yanlış anlayacağın

şeyler söylememe imkan verseydin, doğururdun

 

dur! orda kal! tebessüm sınırını çoktan geçtin!

modern kuyularında kelamı eğik ekin gibi biçtin!

 

hayır canım, bu şarkı öyle söylenmez

her yanı melek salyasıyla bu gökyüzü

beşer kafalarının içinde bir sesi kımıldatır

‘vescud vektarib’ eşyanın adı adıma yapışıktır, söylenmez

kan pıhtılarında durur düşünürüm: söylenmeyen etlenmeyendir

etlerinden bir ev, etlerinden bir çocuk yontarım

göğül kurbanlarımda derim derine değgin

köpürür de köpürür salyası meleklerin

söylenmez bu ağır yük hangi yazgının kılıfıdır

solar çocuk sesleri sokakta , yabancılar evin damına anten kurar

hangi tv kanallarında hangi suça kanalize ediliriz

anlaşılır kapılarda köpürmüş ağzıyla evlerin mahrem yerleri

henüz seni ve geceyi anlatmadım, bir felaket olduğu besbelli

kayaların düşünmesine benzer bir hal kuşandım

hıncım  ipliklerle pekişti ve seri kitaplar okumaktan

serserinin biri gibi görünmekten ve parasızlıktan değil:

 dur! orda kal! demem

çünkü; hep seferi kıldım namazlarımı,

hep 90 km ötede ve 15 günden az kalıyorum gittiğim yerlerde

dur! orda kal! de bana,

çantana koyduğun faturalardan en son bezelye aldığın anlaşılıyor

‘her yanın dudak, üstün bezelye taneleri’ demişti cahit zarifoğlu

ve elbet sen bunları bilmezsin,

durup dururken yanlış anla beni diyen bir adamı da

ağaçların büyümesi gibi anlaşılmaz

kırılmış saçlar gibi kırıldım, her yanım dil ağzım melek salyaları

hangi boğuşmadan dönüyorum, sana bunu söyleyemem

küçük güzeldir, hep buna öykündüm

yumurta kırar gibi düz bir anlamla dua ettim

‘aklımın tavasını senin nurunla kızdırdım,

bir yumurtadır hayat çünkü, allahım’

ve başka şeyler söyledim allaha

bir musluk olup ince ince  günah ve nur aktı hafızamdan

bir muska olup girdim koynuna

tüm sükun bulmuş yerlerimle,

çocuk ellerine benzer gövdemle

oyunda kaybetmiş sesimle, yüzümle

toprak evlerde uyuduğum saf berrak zihnimle

zeki çevik sevecen kımıltısıyla boynumun ve

kas yığınıyla derimin altında, öğüt öğütebildiğin kadar beni

bir açılıp bir kapanan değirmeniyle gümüşi gövdenin enfes

mitoslarda seni anmadılar,  ben andım enerjisiyle terlemenin seni

ve dur! dedi şimdi bir ses!

 

hayatıma bir kılıf bulamadım,

zanlarım çat çat kırıldı kısır evlerde

yuğundum şehirlerarası yolculuklarda mescitlerde

farelerinde kız alıp verdiğini işittim

beyaz peynir ve kız kapanları

dur! dinle bu çağın kadın tıkırtılarını

durmadan anlayamazsın, durmak için koş, alkışla toprağı

yorul , kalk ve başka işle yoğrul der tanrı

bize göstereceği bir eşya ve hikmet olmalı

tanrıyı bekletmeyelim

yorulalım, kalkalım tütünlerle çaylarla

başka evlerin kıvrımlarında yorulalım, uğv uğv uğv

kendi üstüne katlanan bir yazgıyla yazılalım

çiğ et gibi şaşkın olma be kadın!

senin kıvrak yerlerin gibi değildir anlam!

bir uğultu bozgunuyla çölde kahve içmiş sesinle

neyin uykusunu uyudun ki mahmurluğun intiharı çağrıştırır

intihar dedim de senin aklın bilirim

hangi çığlık atlasını getirdi koydu diline

o öl kışkırtısı yok mu kitap satan çarşılarda

bir film fragmanı gibi giyin! yanılt gözlerimi

tefsir dersinde kelimelerin ensesinden yakala,

dipnotlara ver sırtını, seccadenin içinden kuşlar çıkarsa,

şaşırmış gibi yap! çayın seyr-i sülüğünü düşün , ağırdan ve incelikli

komşu evlerde sıkıl da, pencereyi aç, ılık ılık sarıl gecenin sağır çarşafına

ezdim bütün çiçekleri yine de canavar dedirtemedim kendime

ölüyü dirilttim yumurta kaynatır gibi tavada, tuttum öğüdünü sezai

kabirleri yara yara ulaştım toprağın ötesindeki ‘gül lambasına’

 

 

 

 

içimde intihar komandoları

 

_cemre’nin göğsündeki kan dolu hokkaya batırıp dilimle yazdığımdır…_

yoktun, varoldun varlığın varlığıma aşikar oldu uzak dağ tepeleri gibi

sabahları uzun uzun baktığım çay içerken içimden geçirdiğim kuş fakiri

bir

gökyüzüne olan dualarım ve çipil çipil bir yağmur balkonda gün boyu

kahve

içip “uzak yakınlıkları” kurgulamak oysa yapacak işler birikir odada

birikir zaman üstüste yığılır “an”lar birikir kırgınlıklar kahkahalar

duvarları yalar yalınızlığın saklanmasıdır hayatıma giren nadir

insanlar

vardır gelip giderler aradabir oysa hiç bir şey olmaz onlar gelip

gittiklerinde evet hiç bir şey olmaz gelip giderler herkesin hayatı

biraz

böyledir akşam yemeğine roka haşlarız uykularımız delik deşik

çarşafımız

bakir hayatlar ülkesinin haritasıdır nice rüyalar gördüğümüz

yittiğimiz

yitirdiğimiz kaçışlarımız yüzümüzü sakladığımız “duvar”lar okuyup

okuyup

sustuk bize bunu öğretti kitaplar arada bir fısıltı aradabir coşkulu

meleksi tebessüm ılık ılık ikindiyi akşama bağladık kollarımızdan akan

yılgın bir enerjiyle fakir bir kalbimiz vardı her şeyden önce yuduk

yıkadık

en güzel yüze yusuf sursine açtık kapımızı aydınlandı sokak aydınlandı

içinden çıkamadığımız “kuyular” çıktık veunuttuk çıkışı unuttuk

züleyhayı

unuttuk en insan yanımızdı unutmak ve unuttuk ve yanlış hatırladık

isimleri

isimler bizi bize hatırlatacak içimizdeki mikrofundu yorulduk

aramaktan

susadık cemreler düşmez ne havaya ne toprağa nede suya cemreler

uzaklara

düştü uzaklara yürüyecek takatimiz kaldımı rabbim, uzaklar bir yağmur

gibi

serildi önümüze uzandık ve ıslandık cemreler düştü kalbimize doğru

toprakla

buluştu tohum var git varlığın selamette olsun! cemreler hep ama hep

kalbimize düşsün! karıncaların ağlaması gibi ağlıyorum

iyiliğinde hepsi bende kötülüğünde, iyiden de kötüden de kaçmam,

kaçmam ben

kendimden, yabancılaşamam kendime, toprağa yabancılaşamam

bir dikenle yaralansam ben dikmişimdir onu

atlas olsun ipek olsun ne giymişsem ben iğirmişimdir

bu böyledir, bilirim.

perdeler!

perdeler!

perdeler!

cemre, çek perdeleri, akşam oldu!

bir perde ol şimdi bana

bir karınca gibi ağla

ne yakın ne uzağım

içimin gökyüzünde yeraltında bir deprem yarat

içimi dışa bük

dışımı yokuşa sür

perdeleri çek, cemre;

hakkında bilgi sahibi olmadığın şeyi allahtan isteme!

<içimde intihar komandoları,

perdelerin çekilmesini bekler!>

saatli bomba

bıççaklan doğranmış dudak izli kelimeler ve etsiz iskeletler ve modern kablolar..

…ıssık ağlamalar görülmüş kadınlarda ve devamında çocuklar ve naylonlaşma..

neyse, hep beraber büyük salona geçilmiş ve ;

saatli bomba ‘yı pervasızca okumuşlar koro halinde:

 

öyle ölümü deneme çocuk

bu evin tavanı yok, sence de mi yok?

gök yüzüne bakarak da ölebilir insan

ofhhh neyse.. buruştum uykularımda ve telefonlar

çaldı rüyalarımın içinde

kuşlar yanarken elektirik tellerinde göğün

etini sıkıca ovdu bir saatli bom-bomba

 

…

namaz, yeryüzü ve yakarış

kağıttan uçaklar gibi düştü bu pagan yüzyıl denizin ortasına

secde, deniz ve ada-yış

kağıttan bir gemi yap beni ey çılgın elli peygamber..

senin ellerin ve devrimler..

dergiler , erzurumlar ve dibine vurduğum demlikler..

ezcümle

acı bir tütün gibi arıyorum yavrum seni

ciğerlerim temiz, nefes alışım düzgün, kahretsin!

acı bir tütün gibi saracağım uykularımı uykularına

etini sıkıca yoğuracağım bir saatli bomba… yakarış…

ve biliyorum

benim de ellerim çılgına dönecek..

haydi çocuk, çıkıyoruz buradan!

 

 tenhada terlemek

    ’saçını dök sineme, derdini söyle..’

 

sen uyurken de ırmaklar

yatağında usûl usûl ..

gazeteler , dergiler dizilir

yeraltı matbaalarında yaprak yaprak..

traktörlör tarlalarda yamaçlarda

bir duanın şeklini çizerler

 

sen uyurken siz olursunuz büyülü..

yağmur düşürülürken gökten

annenin çoçuğunu leğende yıkaması gibi

 helecanlı, berrak olur yüzün ellerin

konuşkan kaslarınla

büyük dişlerinle büyük düşün

 

sen uyurken kur’anlar okurum yüzüne

senin haberin olmaz

çehrende bol toprak, ince kemikler

aydınlık çocuk yüzleri

hüzünlü biatler belirir…

 

çehrende göğsüm tomurcuklanır

sen uyurken

ahiret denizinin kıyısına

vurmuştur çehren kendini..

 

aklım kafatasımın çukurunda

tenhada terlemenin adını mırıldanır

iffet!

 

ölüm bir taş gibi yuvarlanır üstüne

 telaş kayalarından

iffetli çehrenle çağır uykuna geniş sözcükleri

garibliğini yadırgamadan kıvrıl içine de uykuna uy!

biliriz, siret surete sirayet eder!

 kırptın göğsünü kuşlara

iri anladın kuşları

onların diriliş muştularını

derin yalnızlık uykularında kabuk bağladı

vurdun göğsünü ağlamaklara ,

 ağaçları birbirine çarpan ormanlarda nasıl da uykusuz düştü yüzün ellerine

küçük bir hanımdın , gamzelerinde nice heyulalarla gemiler ağırladın

vardın iklimine çocukların, kopardın çiçekleri ve sürdün ellerini sabah çiğlerine

zihnin hızla adımladı kaldırımları insanlık dramlarını

acımsadın taaa uzaklarda bir akşam üşüyen çocuklar aşkına

tuttun alnını ve sordun soruları küçük deniz kabukları misali rüzgarlı ..

kumları sordun.. terlikleri sordun.. kuşları.. balıkları.. aç çocukları.. yalnızlıkları.. savaşları

sonra kaldırdın alnını kocamaan denizi kucakladın saçlarınla..

ve her şey kendi kuytusunda çalkalansın istiyordun .

ve sen şerbetledin vakitleri! namazla ikramla muhabbetle direndin

modern dünya çıkmazları karşısında..

 

heyy! çocuk!

güzel cin.. nerde kelimelerin?

 

tahta

yoksul ellerimde ekmek ufala

soğumuş çayı ısıt ver

sabrı yok bu dünyanın bana

sanki ben bilmiyordum

ekmeğin fiyatını, sigaranın zararlarını

tahta göğüslerini kadınların

sahi bilmiyordum ve durma

kelimeler bıçaklıyordum ağzımda

gövdelerin inşaatından hatıra

tahta yalnızlığı ağzımda

durma!

inşa et, onar bu ellerimi

bu kaburgamın arasına

çocuk kahkahaları salıver

üfür kalbimin borusuna

çayı ve kitabı oraya bırakıver

haydi, durma!

allah kelamıyla serin yont göğsümü

destur de!

sabrı yok bu dünyanın bana

durma, öldürüver, öldü deyiver..

çınlat bıçakla kelimelerimi

ve n’olur  ’iri anla’

bir dere yatağının uykusu kaldı gövdemde!

yüzümdeki kayalıklarda kuş kımıltıları,

keçi tırnakları, tuz taşları, çocuk utanmaları

canım ya rabbim,

uyandırıver  hikmet etlerinde  bir tahtayı!

tahtalarım, gelin kırılın gövdemde.

 

bıldırcın ve göçebelik

çünkü ölüm bir başka rüya olmalıdr. küçük kelimelerle bir kenti anlatırız. dublin mesela.. göçebe olmak nasıldır, öğrenilir..

undergorund bir hayattı geceleri benim gövdemin soluduğu yer.. underground olmak ne büyük iş ya rabbim.. waking and waking! dreams.. sanki başkalrı yok gibi soyabilirsiniz beyninizi ve yüreğinizi.. doğu ekspresinde sigara içercesine mutlu..

bıldırcın gibi kelimeler vardır, sık rastlanmaz. kent sokaklarında yanlış bir hayatı yaşdın ulu bir şaman gibi.. hangi ayine katıldıysan senin elinden bozuldu halka.. dikiş tutturamdın.. elindeki mühür yabanıl .. doğuda bulduklarını batıda sattın, geçindin beş on gün.. ekmek tütün kira parası.. batıda yaşam yitirmek üzerine kurulu, anladın, lakin bu arada doğuda neler oluyor..

hastahane kapılarında karşılaştıklarım gibisin en çok ağrılarım

sarsıntılarımsın kuyu kuyu uykularımdan çekip çıkardım yüzünü

parmakalrımın ucundan acun uzaklıklar akıyor.. ve kertenkelerler.. nasıldır bilemezsin.. trekkinglerden vazgeçip yola çıktığında anlarsın k2 yi.. bir yerden başlamak ölümcüldür dağda kısadır gövdelerin şovu.fütüristik olamazsın.. saç-sakal yırtık bir elbise gibidir. kör düğümler atılmış bir örtüdür kadınlar ve erkekler.. doygunluğu ezberletir inzivalar.. yetinmek sevindirir..

her ne söylemişse şaman, doğrudur..

bir yanılgıdır bu dünya, bu kentler, bu kadınlar, bu uzaklıklar bir yanılgıdır.. alegori ve ironi..

besbelli “ğill etmiş” kendini, içimizdeki iyilik meleği..

bellevue sarayındaki (berlin) henry moore kelebeğini kim görmüş, ne düşünmüş?

 ecza

 herkesin göğsünde “bir” kalp vardır

dedi.

- yeni gelmiş mektupları masaya koyup saatlerce baktı..

telefon… acı acı çaldı…

geceden açık kalan pencerede sabah oluyordu..

ezan sesleri..

kahve ve sigara kokusu..

oraya buraya dağılmış organlar..

kitaplar.. fotoğraflar..

sessizlik..

-herkesin göğsünde bir kalp vardır !!

yırtılmış gömleğinle ne gezersin yusufum!!

-söküklerimi dikecek bir terzi .. kadın?

rahim.. ve ecza.. kızım

beni evime götür .. lütfen.. beni annene..

kalbim bir asansör müdür? diyelim öyledir.. kaç kişilik?

karşıdaki kayalıklarda dün uyumuş kalmışım. bunu nasıl anlatabilirim. bir klavye ile nasıl seslenebilirim. her harf bir tuğla elimin altında. peki ya harç? peki ya bu söz evinin tavanı? söz evinin akustiği? söz evinin penceresi ,kapısı?

 

*

imdi  kapıları çarparak çıkamıyorum.. dönmem gerekebiliyor.. yıllar bir söz evinin kapısına bana bunu yazdırıyor.. ‘kapıyı çarpmadan çık.. dönmen gerekebilir!’

*

sultanım, sıcacık bir çorba gibi sesini duysam bu sabah.. içsem içsem her şeye bulaştırsam sesini.. senin sesin taşınabilir bir şeydir biliyor musun?

 utanıyorum, nasıl desem; sesin olmadan kuşanamam bu yazgıyı.. sesin, nefesin..

                                                                                                       

*

hayır!  bu zemin katta oturmanın verdiği ‘dibe vurmuşluk’ duygusu olmasa , atlayacak bir yer bulsam , bir balkonum olsa mesela, durma şarkılar söylerdim.. şarkılar söyler atlardım mutlaka sokağa; dibe vururdum .. balkonların bir bedeli olmalı değil mi ya.. oysa ben her gün zemin kat evimden atlıyorum kitaplara, yoğun atlara, aç kısraklara, soğumuş çaylara, ıssız sızılara..  

 *

evet! yıkılmış bir adamım ben. ikinci el bir kitap.. arasına notlar düşülmüş.. hafızası çizilmiş bir adamım ben.. arka kapakta şöyle yazılmış: bu adam saçlarıyla boyar yastıkları, yastıklar ayet kokar.. yastıklar sultanın saçlarını saçlarına düğümler.. her gece nurdan çocuklar kımıldar kafasının içinde.. her gece biraz daha çok çocuk.. ‘yok çocuk falan yok öyle şey..’ ağlıyorum.. çırpılan halılar gibi hafızam.. ağlıyorum ve coğrafya altüst oluyor..

*

aha bu benim işte!

bunlar , bunlar da benim kopkoyu göğsüm. çoğul bir göğüs.. göğ.. üs.. hayret! rüzgar nasıl da ip ip eğiriyor bulutları.. göğü nasıl da nakşediyor.. üstümüze şefkat giyelim, iddia ediyorum, şık duracak..

duracak kainat bir an, benimle dön diyecek.. benimle dön.. 

*

-nerde kalmıştık?

şefkat. yurdumdur. taifte bende olaydım ya resulallah; ayağından akan kan şimdi damarlarıma ruh oluyor.. yurdumdur, şefkatin, ahlakın.. avuçlarıma abanan yüzüm sürekli değişen çölde kum tepeleri gibi.. nerde kalmıştık? sokağın ortasında.. sakalımızla.. tuz eker gibi geçiyorum sokaktan; kötü bir salata.. hazımsız ukalalıklardan.. şefkatsiz sarılışlardan.. tuz eker gibi oluyorum işte.. tuz taşları oluyor boğazım.. göğsümde yanan cennet baharı.. ve çağlalar.. ‘ve kevâibe etrâben ve ke’sen dihâka. lâ yesmaune fiyhâ lağven ve lâ kizzeba’ kaldık işte sokağın ortasında; iyi ki sakalım var. bu bir yerde ‘duruyorum’ demek.  ruhum ip ip gerilmiş , kalbim bir asansör mü benim? kaç kişilik?

*

eşya bir an olmasa, esma çıldırırdı.. peki ya insan?

*

esma var, eşya da.. ama bunlar iki kanat gibi işte.. kanat kalpten epey uzaktır.. kanatlar gövdeden ağır olursa uçmak bir zulme dönüşür , uçuş güvenliği için secdeye gidin ve elleri sıkıca bağlayın, safları sık tutun, allahın rahmeti üzerimize olsun! düşüren ve yükselten allahdır! allah diler, esma eşyanın pamuğu olur. pamuk yükselir ve düşer..

*

müslüman iki namaz arasında yaşayan hz. insandır. birini kılmış, diğerini kılacaktır.. olmuş ile olmamış arasında; olmuş, olmamış olamaz’ın hakikatiyle yaşar… 

*

kelam deyince, belagat deyince; ey iman edenler; iman edin!

*

eve dönmek, ne çok şeye dönmek..

*

kımıl kımıl bir ses işte.. dur yapma, ayartma beni çocuk.. yorgunum, beni kumlara , çakıllara, akşam vaktinin darlığına çağırma..

*

bir bebeğin elleri, tûba ağacının filizleri …

*

çıktım, baktım ki sokağa; çın çın çınlıyor peygamberin sözü..

 ‘pazaryerlerini terk edin’

*

sen bakılması yasak olansın! bakamam.

kudur işte! bakmıyorum!

*

ten ve tin! tez elden akrabadır bunlar.

*

aşk yıkıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

şefkat onarıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

 filozofun sökükleri dikilmez !

namazlarında durduğu kıbleye kalp atışlarıyla değen biri olmak yerine

ne işim olur benim bu şiirlerle..

.eczahane

içimde patlayan sevgilim

gıdısından öptüğüm tüylü kadın

kalbimdeki ecza

beni evime götür.

şöyle 9 yıllığına bir ölsem diyorum.

orda burda kalmış oram buram

buram tütün saatlerim.

boynumdan sarkan bir damla suydunuz

beni çırılçıplak kalbinize koydunuz

böyle açlıklarda insan kendini olmadık şeyler gibi

bir kedinin uyuması gibi

ne demeli: bir kadın var, çok şey anlatır

kalbimizin içinde buz tutan denizi dudağıyla eritir gibi

allamel insane ma’lem ya’lem

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gün dediğimiz bir içimlik tütün mesafesinde öksürüklerlen geceyi öpüyor. meleklerle aramda şellaleler var. kahkahaları tenimde bir kök boyası, ruhumun ipliğini örseliyor, dua dua tırnaklarıma değin örüyor. tırnaklarım suskun bir özlemdir kanımın içinde dolaşan secdelere.kaburga kemiğim uğultulu orman geceleri gibi sarsıyor cesedimi. dağlardan yeni indim. dağlarda giydim üstümdeki göğü, göğvdemin duruşu öyle: yalın. bungun sesim öyle: taşın karıncaya söylediği. karıncanın kara bacaklarına ipince uzanıp rüya gördüm. ölü bir balık nasıl uzanırsa öyle. kaplumbağa devrilmiş zihnimde. dokun dokun diyor soluğuma. kımıltı! asmalardan sarkıyor yüzüm. musluğu kapatıyorum. sesi kısılıyor suyun. abdest aldığım su fısıldadı bana: tenindeki vızıltı;göğden inen cebraillin kanat sesleri gibi. tuttum ellerini mektubunun içinden: aklımı koydum boynumun üstündeki çukura. benim konuğum olmadı hiç. hep ben sıyırdım kabuğunu; sözler ardında kemiğimsi sesinin. burkuldum çocuk. oyunlarımız benzemiyor hiçbirşeye. her şeyle kara sabanla başladı ; serseri yüzyıllar geçti arada.. adımı bir pir’den işittim. dişlerimin arasından fırlıyor zikir kımıltıları. soyundum göbeğimi yeniden bağladım anne şefkatine. oğul oldum kadınlar: aslında neyi nerede sezdiler. bir tütünmek biliyorum, birde yazı: ekmek. tütünmek: kılcal bir şey. tırmalıyorum yaşamı. kadın zihinlerinde tembel bir yılan sürüngen ve leyla.. ben mecnun olduğumda bütün kadınlar şirin oluyor. sustuğum istasyondan mezarlıklara ve karga seslerine çıkıyorum. bir dağın içine içine, üfleye üfleye, etimi kemiğime, kemiğimi ruhuma, ruhumu meleğime sarıyorum. meleğimle sarılıp yatıyorum. saçları, ah saçlarından akıyor kevser ırmakları, ağzımın tasını daldırıyorum: göğüne: meleğimin: ah nasıl bir berekettir bu: çoğalmak: arınmak: ölü bir balık gibi uzanmak tuzlu dudaklarına sevgilinin: dudak: upuzun okyanus çölü! bu çölde sallana sallana rakstır: göğvdemin sarsıntısı: dişlerimin arasından uzayan zikir: iniyor yüreciğime: bu dudaktan sonra.. ağzımın tası taşmış: dilim kalbimi kurcalıyor: yalıyor: bir dudaktan bir dudağa çarpıyor: kalbim: ruhumun iplikleriyle dokunmuş bir göğvde: … kalbimin içinde bir melek parmaklarını emiyor: yüreciğime fürüzan: damarlarıma kan: meleğimin kalem sesleri.. “kaleme and olsun ki.. ” kara bir kömür gibi yanıyor ve ancak öyle yazıyor: kalem.. allame bil kalem. allamel insane ma’lem ya’lem= o. (c.c)… meleğim çek aramızdaki perdeyi. yırt gerekirse. bak ben öylece uzanmışım ve soyunmuşum: göğüm karanlık: göğvdemde göbeğim şefkat emiyor annemden.. gel kuşat beni. gel anne ol. kanat seslerin bir kayadan akan su sesi… derin ve yalın bir suskuyum buralarda.. bir tütünmek biliyorum bir de serilmek.. uzanmak.. usumun kıvrımlarında senin kahkahaların akıyor. yapışıyor dilime hiç sokulmadığım dilin. yüzmek: yüzmek: yüzmek istiyorum boynunda.. göğsünde inip çıkmak bir dağa bir kuyuya.. .

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gel meleğim, gel bul beni. ben öylecene: uyku kokuyorum…

uykularım:sulardan durgun..

suretim: toprak uğultusu bir inilti saçıyor

oğul uğultusu … annem : göbeğimin ezeli azığı… kalbime…

gel kadınım : gel susalım. göğe uzanıp melek olalım.

 

 

eşya mengenesinde muska ağlamaları

 

tut göğsünden sızan yankıyı

öyle yoğun çağırma saçlarımı

bünyemdeki çatırtılar

eşya mengenesinden, incir kelimesinden soluyan

kancık ve vurdumduymaz yerlerini bir bir unutacağım

bu akşamın kuyruğunu yüzüne çarpacağım

içli bir çocuk gibi eğileceksin sesimin karnına

keş çaylarını nasıl içtiğimi, ezanın niçin geciktiğini

‘uzaklar utangaçlığımdır’ diyerek hatırlayacağım

 

bol geldi yüzün aklımın çadırına

ne olacak şimdi?

 

bi şey olacağı yok çocuk!

zınk diye durup geriliyoruz allahın ipine

yalvarırım ipi kesme çocuk,

ipi kesme kuşlar konacak

elbiseler kuruyacak, giyilecek incir yaprakları

incir sütleri taşacak çizgilerinden gövdenin

ipleri çekiştirme  çocuk,

germe dilini ve ellerini ve ayaklarını

konuşu konuşuver, koşu koşuver cancağızım

ben kemiklerin olayım, etlendir beni sesinle

 

dürülmüş çocuk yüzleri eşyanın hafızasında

oyuncakların sakarlığında , kadınların uykularında

kudurmuşda ısırı ısırıvermiş çiğ yerlerimi

çocuk dokunuşlarından kokular

ve ardıç ağaçları çıkan yerlerimi

 

heyy! abi,

siz hiç ağlayan bir muska taktınız mı?

ağlayan muskaların içinden

< kün fitdünya kevneke garibûn>

çıktığını işittiniz mi?

 

kün fitdünya kevneke

garibûn garibûn garibûn

 

ağzımın mağarası

kırık bir ağaç dalından başlıyorum

tıkanık damarlarıyla öpüşmeye yaprakların

bir çay kaşığını daldırıyorum gök/yüzüne

nikotin kokusu sinmiş okuduğum fanzinlere

örümcek ağları atılmış posta kutuma

şöylelemesine dalgın ve buruk eylül sokaklarında

ben seni yürümüşüm yüzümün kıvrımlarında

ağır ikindi çaylarında yansımamı kırıyorum

kaşığın çukur aynasında bir ağaç dalı gibi

çatalımdan kırılıyorum.süzgeçten geçiyor

tül perdeler ardınca silüetin

bir hurma çekirdeğine değişirdim ben bu dünyayı

ağaçsız çiçeksiz bir dağ başı kadar koparılmasaydım

eteklerinden. tül perdelerden uzak durmasaydım. 

sular kaynıyor şimdi ayaklarının bastığı yerden

ben hep seni demliyorum gal-ü bela deminden

dumanaltı olmuş suskun derkenarlığımla

tütün üstüne tütün yakıyorum

aşk üstüne aşk-bulut üstüne bulut

el üstüne el-dudak üstüne dudak

bu çay ne zamandır şaraba benzer oldu hancı

-sen üflemez oldun artık mumlara be çakıroğlum

dedim ya bey amca;

“mayamızda ekşimtrak bir iğde giliğinin sevgisi var”

imdi, gözlerin bir hurma giliğine değişilmez, görüyorum

toplayıp gidiyorum sözlerimi ellerimi

pipomu tütünümü daktilomu ve bir kaç antik eşyayı

ağzımın mağarasına. “bir su damlasına”

 bir çığlığı dokuyorum saçlarınla

çekiştiriyorum

kıl diplerine kadar yalnızlığı

gal-ü bela dedim hatırlıyorum. yarım bir rüya gibi

e(ss)elamün aleyküm/ elest-ü bi aşk

bir damla su/ alemlerin sultanına.

ağzımın mağarasından sesler;

” menzili çoktan geçtim ün saldı kayboluşum

kendi kuytumda çalkıyor şerbetini ağzım”*

* cahit zarifoğlu.

dişi org

gittiğin yerlerden gelinmiyor, öyle mi

bak ben ellerimi şuraya soyuyorum

bak bak, şuraya da bir bisiklet

 

her şey bir  şeye dönüyor, öyle mi

orası iyi mi. kırmızı bir bisiklet mi

 

ben ki kimliğimi usturamın yanına koyuyorum

her gün sicilimi bir ‘yabancı’ya yontuyorum

 

burası da iyi.

üstelik şizofren de değilim artık.

 

hayırdır, kim bu?

kapıyı dişi bir org gibi çalan, tık tık.

lâ şarab

her şey sen güzelsin diye olmuyor, anla işte

hani elleri vardı ya çocukların, yetmiyor

 kısalıyor lifleri tebessümün

bir dua oluyor dudakların, kuş işte

 

besmele çekiyor içine bir kız çocuğu

sığınması gibi zikrin zakire

bir kelimenin göğü oluyor işte çocuk

soruyor; kuşlanmak ile kuşkulanmak arası

annem her gece kapıları niye kilitliyor?

oysa benim beklediğim bir şey yok geceden

 

ceviz ağaçları altında uyuyan bir zamansın sen

yüzün allaha karşı demlenmiş ve acımış

zikirler düşüyor cevizlerin içinden

senin beklediğin  mektup bir cam olmuş kırılmış

zemin katlarda yıkanmış çamaşırlar nerde kurutulur

 

çıkıp oturduğum bir çayevi , görünmüyorsun kaç zamandır

sabahları da boş duruyor safta yerin

neyi okuduğunu bilmiyorum , ağlıyorum demli bir sesle

ve iyi ki çocuklar sabah okula gidiyorlar ve iyi ki kitapçılar var

korkunç güzelsin yarın, manşetlik ellerim var benim ve biliyorum

ceviz ağaçları büyürken uzun ve zor kışlar geçer

camideki cemaat üç kişiden neşet

cami, metruk yeryüzü kafası..

 

çekingenim ve bu yüzden allahlaşıyorum

bırakacağım bir mirasım yok

bir evim olsun ister insan

başkasının  bacaklarına bakma ki yürütülesin

bacakları vardır insanın ve ispat kaçınılmaz..

 

intihar gündelik işçimdir,

şehrin ortasında kırdığın potlar için ağlama

kabrin içine düşen spotların olacak mı senin,

kırdığın putların var mı, kalbinin içine düşünen

dilimde ışıldayan  lâ lâ lâ

eşyadan esmaya   ilahe ilahe ilahe

allah azze ve celle

 

olmuş olmamış olmuyor

önce yapıp sonra açıklama

dudakların fesleğen kokuyor,

hangi şefkatle ısırdı tanrı dudağından

saatlerce kitap okumuş bir sesle söylüyorum

küçük bir delikten gördüğün şeydir allah

görünen hem deliğin arkasında hem burada

la ilahe illallah

 

kim demişse muhammed miraca çıkmıştır

eksik bir ifade

gökyüzü muhammedin kalbine indirilmiştir

düşünmek nasıl ki düşen bir şeydir

elma düşer, insan düşer

dünyadan başka yere düşen adamlar gördüm

kıyamdan secdeye bir kuş kanadının

açılıp gövdeye yapışması gibi yapıştılar

vescud vektarib

öğüdlerinizi göğsümde azık gibi saklıyorum

efendim, göğün ve kitabın indirildiği kalbinize

ıslanmış pamuklar gibi düşüyorum garib

allah zannım üzere

allah zannım üzere

 

efendim, müridiniz mustafâ

lahza üzere

pişirilmiş çamur kokuyor ruhum

ser-hoşem

lâ şarabından içmişem

ben cennetimi pişirilmiş çamurdan yaparım

allah zannım üzere

kim demişse muhammed yedi kat göğe çıkmıştır

eksik ifade

gökyüzü ve suretler efendimin kalbine indirilmiştir

kalp.. pişirilmiş bir çamurdan ferah odalar örülmüştür

allahın ipi şah damarımdır

all allah şah

maşaallah

 

 

tüttürük!

tüylenir miydi kelimeler etlerine değince?

ağzın gelenek yandaşı , burnun modern kokular arıyor!

huylanır mıydı acep dört rekatlık namazı iki kılandan ,

aha şu senin göçebe belleğin, işte ahlakçı nedimelerim

tövbe et: taha seslendir,

kımıldat derinin altındaki iman tahtalarını,

çat! bir namazı bir buseye ,

bir kadının etlerinden medet umma

çat! taha de, destur iste

bir kibrit kutusu örneğin, ortalama 40 çöp ,

inanma say! şüp-helen, huylan uyluk yerlerinden

kitapların kırılgan sayfalarıyla ıslık çal hoyratlığa yelten

demem o ki: kardeşlerim, çay içelim ve karıştıralım şekerleri

şeker, çaya şirk koşmaktır mı demiştir massey ferguson,

belki dememiştir. hem her şeyi bilmek iyi değildir. neden?

tızsss. lip lipp click shıssst logg gıyk gııııyyyyyyyygk fhuvvvv ohfff off hmmm yaaa aa, a aaa pehhh peh piyyyyuvhfff zınk!

modernlik mi? yukarıdaki ses ipliklerinden kör düğümlerdir o!

ya gelenek? gelenek: elinin körü- yüzünün kiridir.

yıka yıka-çöz çöz bunların hepsi töz!

böyle karman- çorman şeyler söyleme,

seni deli sanırlar, adam gibi ol, aklından zorun mu var*

okula git gel- herkesin bindiği toplu taşıma araçlarına bin

normal bir insan ol, su iç mesela, banyo yap,

ablalarına telefon et, yeni aldığın kitaplardan değil de etten püften bahset, haber izle, vay anasına naralarıyla katıl kalabalığa

hep aynı şeyler giy, insanların seninle ilgili düşünmelerine malzeme olma, neyse. ben sonra yine uğrarın sana. sen şimdi kalk bir çay koy, belli mi olur,

demleniverirsin dergahında

ehl-i çayın ve tütünün.

  

öpülen çocuk yüzleri

yok değildir burada bir adam göğsünü metalden arındırmış

böylece gömleğin yırtılma bahsine geçilebilir değil

kuyuya atıldığımdan beridir benimle gömleğin kokusu

babam gözleriyle sarılınca bana

ağacını bulmuş dal oluverdi kollarım

açtım gömleğimi himmetinle erildim

bir ormanı kucakladım.

 

sakınılmış değil bu benden

‘tut beni’ ‘tut beni’ deyiverdim

 

tutuldum ve sürüdüm gözlerimi

düşüverdi sağıltıcı bir bohça

 

ilmik ilmik dudak bastım göğüne

aklım koyuldu boynumun üstündeki çukurda

 

uykusu çamurla bölünen çocuklarda

yüreciklerine kuşlar üfürülür

bir öğle sonu bildimliğidir ki anneleri babalarını öpünce

çamurlan bölünen uykulardan kuş yuvaları örülür

yok değildir her kuşda bir üfürüş

her üfürüş bir diriliş

 gel bizim uykularımıza çamur serp ya ibrahim!

bize de göster sana gösterileni

kuşları parçaladık koyduk evimize, kampüslere, kamusal alanlara

söyle şimdi  nasıl çağıralım onları!

bir ses ver ya ibrahim

bu kuşların günahıyla kaldık şehirlerde, evet ama ’larda

kuşlar bize bakıyor biz kuşlara

söyle ya ibrahim, ne diye çağıralım biz bu kuşları?

(ve ibrahim tebessüm ederek konuşur;)

-şüpheden uzak durun!

evsizlik zihinler kıblesiz

‘saklı kim biz  sırlı kim biz kimdir sığıntı biziz’*

 

ve sen konuşunca haya ederek nidâ

kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

dişlerinin arasından

öpülen çocuk yüzlerinden..**

  

evsiz  zihinler kıblesizlik

çocuklarımız nerede , niyedir bu sessizlik

metal sesleri gecelerde gündüzlerde

kadınlarda erkeklerde

tın. tınn. tınnn.

 

yaklaşın!

herkesin kuşu boynuna asılsın***

____________________________ 

*     i.ö **   s.k ***  isra’13

 feci felsefeci

 

s i z !

yağmurun şehre saldığı korkularda kekeme

misiniz

 

yeni aldığım kitapları okuyamama

korkusu düştü kafama

sizi olmayan kan üşüştü

 

sizi olmayan kayıp

dikişsiz libas, kekeme kalp

koynumda çocuklar için gözetleme deliği

açık bir yaradan yapılma

 

kimdir s i z ?  

 

inanmıyorum laboratuarlara

bu yüzden bakılmıyor çarşılarda yüzüme

bileklerim ve alnım islamcı , zarif , kışkırtıcı bu yüzden

bilendikçe kafa tasım taha keskinleşir daha

 

ha! dedikçe siz

göründüm gözünüze

tahrik, alanlarda, erzurumlarda

feci felsefeci

aha! işte dedirteceğim size

tabutla gidişin tabusu bakî

 

aç kaldıkça açıldı

çık-rık  çık-rık  çık-rık

koynum ve yarası

ritmik salınım , delişmen kıyam

ve yuppy çocuklar

ölürken çeçen gözlerim nasıldı

 

dibi bulunduğunda ayakların ve hayatın

gidilecek yer kalmamıştır

insanın dibidir ayakları

şiir değil neden nasır 

 

 

onun haberi yok

‘avâzeyi bu aleme davud gibi sal

baki kalan şu kubbede bir hoş sâda imiş’ (baki)

 

bileklerini pergelcesine koymuş da dönüyor gövdesi

sen bizi hor gördün, har eyledin

bulut ve ağaç kelimeleri gibi yok şimdisi

biz seni ham gördük, hoş eyledik

aç/c/ıkmış da öyle girmiş içine bir deli

mut gibiymiş yer- gök direksiz

otobüs mü bekliyormuş, sigara mı içiyormuş

herkes bir şey söylüyor lakin

otobüs hiç gelmemiş, sigarası da yokmuş zaten

bileklerini pergel gibi açmış da öpmüş

önce ağaçları sonra bulutları

kırk gün kıl yağmış havadan

kırk bütün gün su içmemiş, ne içmiş?

toprak yemiş, demir bükmüş, kalem düzmüş

büzmüş de dudaklarını rabbine naz etmiş

güya beni şikayet etmiş

saçları dökülesiceymişim, deli otlar gibi olasıcaymışım

besbelli ‘ben kandan elbiseler giymişim

bundan onun haberi yokmuş’

varsın olmasın!

 

 yokuş

yaymış yaradan insanı yeryüzüne

ya! rahman

yay yarayı insan yüzüne

ya! rahim

mış’dan in yerine

ya! hayy

yeryüzüne insanı yaradan yaymış

ya! Kayyum

 erzurumî notlar

28 Eylül 2006 Perşembe, Erzurum Şeytanın Hilesi

‘Kim Müslüman kardeşini yaptığı bir işten dolayı kınarsa , o iş başına gelmeden ölmez.” Buyurmuşlar Efendimiz (s.a.s). İrfan’la konuştuk biraz.. ‘Müslümanlık çok ince’ dedik.. Ama şu ilahi hükmü de hatırladık: Şeytanın hilesi zayıftır.. İbn Teymiyye’nin bir örneğinden yola çıkarak bir takım meselelere değindik. Örnek şu ; “üzerlerine ağ atılıp hapsedilen bir grup kuş vardır. ( toplum). Belli aralıklarla yem atılmakta ve kuşlar günden güne semirmektedirler. İçlerinden bir tanesi her şeye rağmen ( yemin dayanılmaz cazibesine rağmen) atılan yemleri yemez ve bir köşede günden güne zayıflar. Diğer semirip, etlenen kuşlar bu kuşu hor ve hakir görmekte, yemleri yememesini anlayamamaktadırlar. Yemleri yiyen ve semiren kuşlar başkalarına yem olmak üzere ağdan çıkarılmakta ve kesilmektedirler. Günden güne zayıflayan kuş ise öyle bir an gelir ki ; artık ağın delikleri arasından geçebilecek kadar zayıflamıştır. Ve o kuş bütün diğer kuşların şaşkın bakışları eşliğinde ağın deliklerine doğru yürür ve delikten bir yılan gibi süzülüp çıkar.. Arkadalaşlarına dönüp bakar ve sessizce ama büyük bir neşe ve gururla kuş olmanın uçmak olduğunu onlara hatırlatmak istercesine kanat çırparak özgürlüğüne kavuşur.. artık özü gür bir kuştur o.. “Bu gün toplum, iş hayatı, aile hayatı, okul, tüketim kültürü, popüler tavırlar, modern dünyanın icatları(bilgisayar, tv, cep telefonu, futbol, vb..) üzerimizdeki ağdır. Ve bizi sürekli yemleyen büyük bir aldatmacadır bu dünya düzeni.. uyanık olmaz da yemleri yersek , semirerek güzelleşip birilerinin sofralarına meta olacağız.. güzelleşmek, hep bir göze göredir. Hangi göze göre? Müteyakkız, derin, erdemli ve çalışkan olmazsak bizi bekleyen akıbet ortadadır. Üzerimizdeki ölü toprağını ( avcının ağını) silkinecek vasıtalara acilinden ihtiyacımızın olduğuna inanacağız. Hangi gözle görüyoruz gördüğümüzü? Hangi sevgiyle seviyor, hangi nefretle kızıyoruz? Emniyet telkin edici bir insan olmak diğer pek çok hasletin membaıdır.

13 Mart 2007 Salı , Erzurum Dostluk

Dostluklar bir dağın yamacındaki kaya gibi; engin, açık, izzetli.. güzel dostlar için hakk tealâ’ya hamd olsun. Dostlar ayna. Onlarda kendimizi görüyoruz, eksiklerimizi düzeltiyor, onların güzellikleriyle zinetleniyor, güzelleşiyoruz. Sözün tesiri, büyüsü, şifası dostun dilinden akar üzerimize. Allah’a dost olmak sevdiklerine dostluk iledir. Güzel ahlak güzel dostlarla yaşanır. “İslâm güzel ahlaktır” buyurmuş efendimiz (s.a.s).. şöyle anlayabiliriz umarım ; İslâm, güzel dostluktur.

18 Haziran 2007 , Ezurum Yanmak

Pek çok şeyin sonuna gelivermek..?

İnsan ne ile İNSan?

Nasıl yanmalı, pişmeli de bu çiğlikten kurtulmalı?

Bir daha bozulmamak üzere pişmeli.

Cismini yakıp ruhu bir şelale gibi coşturmak..

*

Uzaklardayım.. uykumda bile telaşlıyım.. nereye böyle?

Sıkılıyorum.. muhasebe.. Yok böyle olmayacak, gün olur gövdem sessiz bir yaprak olur, kımıltısız.. Ya ruhum? Evet, ruhum!

Rimbaud gibi düş-mesem de yollara, Wittgenstein’a uyup üzerine konuşulamayan şey hususunda susacağım..

 

uzun bir aradan sonra yaklaşık sekiz yıldır yazdığım ve bazı derilerde yayınlanmış yazı şiir ve denemelerimi bir kitapçık şeklinde toplamaya ve blogda yayınlamaya karar verdim. işte kararım :

K İ  T  A  B – I     I  J  Λ  Z

 

Toroslarda, Mavikent’te, Finike’de, Ankara’da, Antalya’da,

Erzurum’da, İstanbul’da geçen günlerim için;

kur’an-ı kerim ve çay için; kalb, göz ve kulak için;

çocuklar ve gülmeler için

güneş ve su için

mandalina ve portakal için

yaz günleri ve deniz için

hüzünlü bir sevinçle ağladığım tüm sabahlar için

tanrıya bir teşekkür denemesi.

“ h ü v e ’ l – b a k î ”

%100 SIBGATULLAH : %100 ŞİİR

- Lam&Elif ‘in kollarında boynu bükük ruhlar -

Yokun gölgesinde nefes alıp veren ağzım, burnum

Bu ne dalgınlık böyle

Ciğerlerimde. Ruh solukta yağan yağmur

Kesik kesik yüzümün denizine yağan yağmur

Bu ne efsun böyle!

Bu git-gellerin ortasında şişman zihninle,

Duygularınla doğuracaksın

Yaşamak denilen babaya , sarışın bir çocuk

Anlamsız sırıtarak kaldırımlarda, mesai saatlerinde

Kendini satmanın anlaşılırlığını asacaksın boynuna

Sence başka türlüsü mümkün değil

Gelenek kamburu böğründe ,

Bir kukla gibisin ağzında sahte sesler

Her şeyi anlamış gibi bakıyorsun yüzüme

Yok sende o maya

40’ından sonra mı ineceksin Yusuf’un kuyusuna

Seni pazarda köle diye satarlar mı bir düşünsene

Laboratuarlarda yok arama

Kıyasa gelmez hakk

Fırına atılıp yanıp pişmeye razıyım

Çiğliğimden çok tadım kaçtı

Yürüyüşün sesin bir müzik

Orkide dinginliği ses tellerinde

Tellerinde benim ruh çamaşırlarımı kurut

Otomobil kazasına benzer uykuya dalışım

Üşüşür kalabalık başıma

Vicdan bir polis değil olsa olsa anarşist bilinçaltı

Kopya ruhlarla geçen Bodrum günleri

Işığın içindeki halatı kemiren dişlerim

Faniliğin idrakinden sultan yaptım kendime

Gün boyu kalbim sıbgatullah aşısıyla sarhoş

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesileri

Ben kendim ikimiz altçizgi varlık sahnesi

Yüzümün Afrikası ayaklarımın şadırvanı

Benlik dağımın yangını

Kopçası mahremiyetimin

Dalgınlığım Finikeler dergiler şiirler tütünler

Kevaibe etraben

Dalgınlığım satrançta rötar yapan rock

Satrançta ayağı kırılan at

Geciken öpücük

Köpürmeyen kahve

Bir de Pazar günleri

Kanımın ortasına sesinden düşen çocuk dişleri

Çocuk öpücüğü gibi kısa konuşalım

Gençliğimin feminist sabahlarına selam

Dalgınlığımın geniş dervişliğine merhaba

Abdestle konuşan gözlerime spiritüel övgü

Sokak çocukları ve haftanın diğer günleri

Cebrail, 700 kanatlı kitap

ﻻ

 

Elest bezminin fotoğrafında

Lamelif gibi düğüm atıyorum

Existansiyalist-epistemic aklımın ayaklarına

Ödünç alınan su bardağı gibisin

Üstünde damlalar şiirlerimin öpücüğünden

Çadır kurarak saçlarınla kendi yalnızlığına

Uykulu aç rüya görmüş bir sesle merhaba de bana

-merhaba yabancı

-merhaba bunaltıcı yaz günleri

-merhaba denize inmeler, göğsünde portakal kokusu

Tut şimdi ölümümü sayıkla , olacak şey mi

‘senden bana yar olmaz , olsa vefakar olmaz’

Havada rengarenk ruhlar

Omuzlarını silk , dünyanın tozundan toprağından sıyrıl

Varsın insanlar yanlış anlasın

Değil mi ki ‘kınayanın kınamasından korkmaz onlar’

Avuçlarımda tılsımlı harfler

Kaf Ha Ya Ayn Sad

İbn-ül vakt!

Heraklitin ‘kendimi keşfettim’ fragmanı

Hayy ile göğsüme akan beynim

Carpe diem!

Vicdanların zindanlardan firarı

“That government is best

Which governs least”

Gelen-ek, gelmeyen ek

Aşık isen bir koşu bakıver

Power of now!

%100 art niyet

%100 mustafa

%100 şiir

%100 kesilen kurbanın kanı göğe ulaşmaz

%100 melâmilik

%100 içimde bir Süleyman bir Yusuf var

Biri karıncalar derdinde biri köle pazarında

Bir de İsa, terzisi yırtılan mahremiyet gömleğimin

%100 bu benim yüzüm değim

Ruhumun değneklerinin gölgesi düşmüş yüzüme

İyi bir şiir adamı

Pazar, Pazartesi, Salı, Çarşamba ve Perşembe

Bir de Cuma ve Cumartesi günleri

İnna lillahi ve inna ..

Havariler gibi halka kurar boynuna kement atar

İnci arayan elbet baş aşağı denizlere dalar

Ayak baş olur, baş ayak

%100 melâmet hırkası

İyi bir şiir

%100 sıbgatullah

“de ki: Biz Allahın boyasıyla boyandık”

 

 

 

 

 

 

PLASTİK TANRILAR ÇIKMAZINDA MELÂMİLİK

Ben dilimle döndürdüm orda yaşamı

Dilim dönmüyordu rab kelimesinin arkasındaydı

Dönmüyordu dünyaya

Hayret gayrete getirir dediler

Ben annemi ne zaman öpsem bir bulut ağdı kalbime

Orda karanlık yerlerime sular

Karanlık durgunluklarıma kocaman neşe

Ben ne zaman öpsem annemi

Virgülle bırakır giderim dalgınlık cümlelerini

Work&Travellerde bir taş gibi düştüm kendi kafama

Major filolojik vecde geldi dilim

Bakmadan yüzüne sınıfların,

Bilmem hangi üniversite hangi ders

Ya da kim kimin üstünde adını belletiyor sıkılmanın

Boğulmanın, ötekileşmede yerli malı sendromu

Bak sayın profosör , eşeklere saman vermeye gelmişsin sınıfa

Yutturamazsın bana artisliğini

Naiflikle yaşıyorum her denklemi

Eşek değilim ben, saman getirme heybende

Gözünü kaldır da bak, gözüm yok anlattıklarında

Yola çıkmam için bir neden yok senin duruşunda

Sen benim arka sırada yan durup ilgisizliğime aldanma

Fiziğin bir filolojik mesele olduğunu kaç kişi anlamış şurada

Geçtim koridorları, boynumda lisans günleri kibri var

Size benzemekten korkuyorum bayım

Korkuyorum dilim sürçer de konuşurum diye

Kalırım üstümde captain black yalnızlığı

Yürürüm nerde benim adıyla adımı üst üste yazdığım

Üst üste susarak seni konuştuğum deliliğim

Kocaman sevgili, kocaman mutlu, kocaman haylaz demlerim

İrkiltiyle sordum kendime, ne olmuştu

Ne oluyordu

Savunma dedim kendini

Cahiller arasında kaldık

İşimiz neydi, burası neresi

Sordum kendime, sen kimsin ha?

Nerden buldun bunca öyküyü

Bilmem nerde doğmuşsun, neler okumuşsun

Nerde ne yapmışsın

Ne ilgisi var canım bunların senle?

Ben kimdir? Tekrar başa alıp soruyorum

Bir kez daha başındayım hayat ırmağının

Kendime bir şerh yazmayacağım

Bir çıkma olarak hatırlanacak değilim tarihe

Melâmilik burcundayım

Savunmam yok mahkeme-i kübrada

Hikayem yok, hepsini verdim dilenci yüzyıla

İşte şimdi baş başayız seninle, kendimle

Kocaman sarıl bana

Ha de, çıkalım şu dağa

Çıkmadan inemeyiz içimizdeki yokuşu

Tut göğsünü, tut kuşları

Nefesinle vur yüzüme

Sormadan söyle bana kimlerdensin

Kevser gibi müjde ol yolumun sonuna

İyi bir şiir gibi ağzınla değil gövdenle söyle beni

Present tanrılar edinip hepsini koyver gitsin

Kevser kalsın geride , o çılgın dünyayı unutturmak için

Eskiden öfkeli fikirlerle tekme atardım dünyanın karnına

Balıkları eve getirirken denizden özür dilerdim

Uçurtmam yırtıldığında bekledim rüzgar cevap versin

25’imde anladım

Rüzgar nedeni yok yaptığına,

Renklerle tanışıklığı yok rüzgarın

Renksizlik makamına daha nice var

Uçurtmamı yırt, himmet et efendim

Şu benim Melâmiliğimden felsefe yapmak anlaşılmasın

Eğitim eğmekten gelir

Ben eğile eğile başa döndüm, dikleştim

Buldum rabbin katında neyin nazı geçer : Melâmilik

Durdum, öyle anladım yorgun bir çağdayım

Varlık sahnesinde bir nehrin dalgın bulanık akışı gibi

Bir çağdayım, yüzümüz yok , yüzümüze bakılmıyor

Oysa ben onca zaman yüzümü yonttum secdelerde

Ağaçların altında yüzümü bıraktım göğün şölen vaktine

Her yaşım geçerken yüzümü tuttum anneme,

Hatırlıyor musun? Nerdeyim ben?

Gidişat iyi değil, iyi olmayacağını bile bile burdayız

Bile bile kalkıp çay demliyorum, acıyacak

Bilmeden senin kimlerden olduğunu

Sadece yüzüne bakarak,

Başımı koydum ruhunun aydınlık yastıklarına

Rüyalar gördüm sende

Kokusu boynuma sinen rüyalar

Tuttum boynumu dünyaya ‘öteki’ olarak uzattım

Bu ben dediğimde kim?

Hikaye yok, öyle anlaşmıştık

Melâmilik dediğin de

Hakkımda bildiğin her şeyi unut

Tekrar özür dile denizden

Kevsere dön yüzünü

Ebterle uğraşacak vakit yok

Dipdiri dur şimdi

Dipdiri kocaman sevgili ol kendine

Melâmiliğini satma orda burada

Budur nazın geçecekse sevgiliye

Dalgın pickler yaptım bir ömür

Aha şimdi terk ediyorum

‘Yapmak’ yok artık

Yıkmak, yıkmak zamanıdır

Plastik tanrılarla dolu kalbini

Ebterden bıkmadın mı?

Yetmedi mi bu bıkkınlık

Terk ederek bulacaksın içindeki hayvanı

Tanıyacaksın onu

Tutup kurban edeceksin

Kanı yere akacak, senin kanın göğe

Ne zaman annemi öpsem bir kuş hafifliği ellerimde

Ellerimden tut sıvazla sırtını çocukların

Mutlu yaşa, yont kanındaki hayvanı

Çocuklarla denize in, şarkılar söyle

Karpuz kes, uzan kumlara

Ellerini koy karnına dünyanın sessizce

Denizlerden özür dilemeyi bıraktım

Çatlayarak kendi içimden

Yakarak kuru yerlerimi yaşla birlikte

Yalan söylememeyi denizden öğrendim

Tuzlu bir hayat olsun benimkisi bayım

Çek ordan kendine bir sandalye

Ne oluyor bu yüzüne hele bir anlat

Yüz ki tanrı konuşacak onunla

Onar da çık karşısına

Melâmilikte bulduk biz bu ikramı

İyi bir şiir, iyi bir peygamber gibidir

Onunla hicret edilir

İyi bir şiir, iyi bir hicret gibidir.

Yüzündeki denizde

İçindeki balıklar yüzer.

Sen denizi seversin

Kısa cümleleri

Bazen beni

Çoğu zaman içinde konuşan o yabancıyı

Cahillerden yüz çevirmeyi öğrenmenin zamanı geldi

Kendimin kıyısına oturup da ağlamanın zamanı geldi

Aczin idrakinden çılgınca vecde geldiğim günler geri geldi

FITIK

boşluk var

sana değdiğince dünya

yorgunsun çocukları öpmekten

toprağın köşesi yoktur öylemi

ah! ne gam

nereye varıp sakınmalı

dünya değdikçe karnıma ürperiyorsam

cömertlik bir tâç imiş imanda

gördüm sende öyle manzaralar

bir ekmeği durmadan ikiye bölüyordun

uykunu dayadın duvara bir merdiven gibi

çıkıp baktın hülyalara, içerilerine

en çok da çocukların radyoya şaşırmasına benziyordun

durup dururken söyleyiverdin nasılsa

yaşamak bir tövbedir duraksız

bir seccadenin ucunda kan toplamış ayak bileklerin

sen eğildikçe dünya uzaklaşıyor

kırdıkça göğsünü içerilere

unutulmuş yerlerini diriltiyorsun

bir ayıkmadır akıyor gövdene

bir ip gibi gerildin

ağzından çıkana kulağın yabancı

tir tir titriyorsun, katlandıkça etin etine

bir manadır sarkıyor boynundan

ellerin korkunç karışık

öptükçe çoğalıyorsun

öptükçe karışık

kar gibisin

yağdıkça kendine yaklaşıyorsun

bir çocuk kahkahası salıyor kasıkların

OUT OF HAND *

hamuşluk üzerine postmodern çözümleme

bir ben vardır bende / benden dışarı ~ haşarı

yalın, çok yalın

teşbih sanatlarından bakmadım bıktım.

edebi sanatların canı cehenneme

olduğu gibi derken de ‘gibi’ işin içinde

bir ırmak nasıl akarsa öyle derken de, ‘öyle’

yok mu ötesi-berisi gördüğüm şey-derin

dünyada olup-biteni anlatacak

kelime dünyadan olsa da

ûslub ahiretten olmalı

bunu iyice anladım. kur’an-ı kerîm ne ki?

“ruhun düzensizliği kutsal bir şeydir!”

derken arthur rimbaud

dünyada düzen tutmaya kalkma

yorulursun ha!

yalınlık.. rüzgar..her gün bize uğrayan

evde yok muyuz?

sıfır noktasında sözlük anlam:

yakınlık=uzaklık ; tevhid : hit

aklın kılıcıyla kesilip-biçilen ‘şey’ler..

kalbin terziliğinde

‘ya eyyühel müddesir’e denk düşer

ey örtüsüne bürünen!

kalk! korkut. ekber!

elbiseni temizle!

başa kakma, tartışma!

ey örtüsüne bürünen!

bir rüzgarla çık dışarı

bir şey ne ise o değil, ne değilse odur,

paradoksların dilini tokatlayıp

kendime bir tavır beğeniyorum

rabbimin katından

bir uslûb, bir biçem. bir hulle-i adem

biraz incir ; yaprak ve süt

biçtikçe yeşeren

yeşillik, yaşıllıktır.

yaşamın özündeki ‘ıslaklık’..

su; yaprak+süt ; incir

a dialog from fight-club :

kadınlar tarafından büyütülmüş bir nesil olarak,

başka bir kadının

aradığımız şey olduğunu

hiç zannetmiyorum.

aslında aradığım şeyin dünyalı,

buralı olduğunu zannetmiyorum

kadın dünyalıdır.dünyalıktır

yükünü hafif tut ey göğsüm

hafiflik

semavi rüzgarlar getirir koyar böğrüne

kuran oku ve bak yüzüme

mühim olan ne ki aramızda?

aramız ne ki?

ey rüzgar!

sen olmasan kokardı her şey

her şeye başka bir şeyin kokusu sinerdi

çürürdük dünyada be,

çürürdük bütün bir insanlık.

sen varsın ya dostum,

her şey kendi kokusuyla var

çocuk, kadın, ardıç ağacı ve başka şeyler

uyumak mesela, seninle.

sen gel ey rüzgar

serinlik, hoş nefes

yoğun neşe getir biz fakirlere

biz kardeşlerine

deli savur dünyayı üstümüzden

çılgınca şarkılar söyle bize

göklerden haber ver

unutulduk mu buralar da ha

bizi almaya gelecekler mi?

bir iş bitirince , kalk başka bir işe koyul

rabbinin sana olan nimetlerini an da an

muhakkak

verilen her nimetten sorgu

muhakkak!

şaqqq diye açılacak defter,

‘ikra kitabek’ denilecek

tebessümle çevir sayfaları

rahmani rüzgarlar eser

vav’dan he’den lam&elif ye’den

elhamdülillah! de gir

kardeşlerinin yanına

-hayat, ahiret hayatıdır!

gönlüm sen oyna

kendi dağlarında, ovalarında

gölgelen güzel nefesli ağaçlarının altında

ey gönlüm, kalma sıcağına dünyanın

kalma buralarda. kalma emi.

bir rüzgar çıksa da sevişsem

bir rüzgarla çıksa tanrı dolansa etrafımı

sobelesem içimdeki nefesini

hafif aralansa dudak

korkarım dil yine bir dağı

kaldırıp atacak havayla

korkarım kibirden

allahtan ve kendimden

ben o çocukların sesiyle şenim

o çocuklar olmasa inan bu şehirden giderdim

rüzgar çıkardı göbeğimin kıvrımından

kulağımın kıvrımına akardı

ben anladım ki rüzgar çıksa da bir çay içsek

rüzgar çıksa bir kitap sayfası çevirsem

yok böyle olmayacak tanrım

bir rüzgar çıksa sana geleceğim

huzurda seni isminle çağırmak olmaz

susulur

rüzgar bir ağaca sokulur gibi susulur

çağırmak uzaklıktır

allah demeyi bırakınca erdiğimi anlayın

‘cûylar kim deryaya vardılar, hamuş oldular..’

güzel söz söyle

ona güzel sözler ulaşır

şiir ne ki?

susmak su’dan gelir

su’ya gider

ateş-su-hava-toprak

rüzgar tüm bunların arasında bir arkhedir

ki onları kendi suretlerine bo-yar

benim suretimde bir rüzgar gezinir

bilenler bilir

önüne çıkanı kendi suretinde gösterir

bende vardır bir ben benden dışarı

rüzgar hadi onu al de gel

out of hand to exit from arche

of, to, from, at, in, on

rüzgar bunun neresinde?

ah güzelim,

ben sana dedim sahilde çıplak ayak yürüme

kumlar fena öper

öpmeyi onlardan öğrendim

fena öperim,

bir de rüzgar çıkarsa

artık bilemem.

bir ben vardır out of hand

post-exit from arche

artık bilemem.

bak şunu bilirim

mühim olan dış güzellik!

out of hand!

postexitoo@hotmail.com** from arche

no mail no word

no woman no cry

mühim olan dış güzellik!

islamcı ne satar?

boş versene aslanım

mühim olan dış güzellik

artık bildim. erdim o erginliğe.

out of hand!

yes world no word

göze, söze, öze selam!

_________________________________

* haşarı, ele avuca sığmayan.

**Türk şiirindeki ilk elektronik posta adresidir. imge mahiyetinde kullanılmıştır.

BOŞLUK

“ bir testi yaparsın çamurdan

içindeki boşluktur onu yararlı kılan ” lao tzu

uykuda gibi sessizlikle

ses soluğunu yıkamış asmış içime

her şey senin gibi sessiz olsa

*

kuşlarla ağaçların arasındaki yalınlık

seninle aramızda olsa

beklentisiz gelsem sana

*

boş, bomboş dolsam seninle

*

seninle senin aranda olan kalsın

her şey hiç şeyle

ses sessizlikle

sende olan görünsün boşlukla

içini boşalt ki yüreğin genişlesin

o an gör bak dinle

rüzgar nasıl dolanır

toprağa ağaca suya

*

bir türbe ziyaretinde sabah vakti

durup kapıda sessizce

davet edilmeden gitmenin hüznü

bir su yokuşa nasıl akarsa öyle

*

dinlemek isterdim bir kaya gibi sahibimi

dinlerken çatlayarak fışkırmak isterdim

paramparça olurken gövdem

her zerremde onun titreşimleri

salınmak bir su gibi

bendeki senden sendeki bene

sessizce…

BOŞLUKTA KARINCALANMALAR

“baktım bir karınca sudan geçemiyordu / tuttum suyu kenara çektim.” i.berk

nefesini boya dinginlikle

wu-wei

ne reddet, ne de cehd

ağacın dalındaki kar gibi

silkele gitsin

içindeki kelime tozlarını

*

kalbindeki boşlukla bak

boşluk, bakışının şeklini alır

bırak tuttuklarını, basitçe bırak

*

ıslık çal, ormana bak ormana

bak bir karıncaya

suyu nasıl geçer

bir çocuk akşamı nasıl ederse öyle

*

çay iç

içindeki çaydan geç

yu yüreğini bakışlarımla

*

ya bakışını düzelt

ya boşlukta karar kıl

keçiler kendilerine gider

serin olurdu sabahlar

suyu çarparak yüzüme

bir göle uyanırdım dingin

*

bir patikayı seçerdim

asfaltın yanında

dua eder gibi yalnızlaşırdım

*

kuyudan su çekerdim

akşam vakti darlığında

boşalttım kovaya telaşla yüzümü

*

annem keçilere çobanken

ben oğlaklarla akşamı ederdik

ceviz ağaçları altında zamansız

kalırdım, öylesine bir zaman

bir şey bir şeye eklenmezdi

her şey kendince kutsal sessizliğinde giderdi

ben kendime, keçiler kendilerine giderdi

*

eli belinde çoğu zaman dedem

bir masalcı gibi yürürdü önümde

tuhaf aletler çantasında

bir kediyle 10 yıl konuştu

teşekkür etmez, beklemezdi minnetimi

yalındı, uzaklara bakar çay içerdik

sırtını verdiğinde bir ağaca

bir tek gövde olurlardı

KUTSALLA DEMLENMEK

kuş dalgınlığında ellerim

avuçlarım kanat

alkışlamak için rüzgarı

*

bir göle değdi kelebeğin kanat titreşimleri

gölde bir yaprak kımıldadı

merhaba dedi kurbağa

*

kokulardan anlardım vaktin geçtiğini

sabah çiğ kokusu

akşam yazsefası

öğlende katran ağacı

ikindi de çay

kokulardan varırdım görevlerime

yanıldığım olmamıştır

*

uyudum çoğu zaman

fesleğen kokulu bahçede

bir taşın soğumasıyla anlardım

vakit ikindi

keçiler salınsın!

azık alınsın!

*

bir kaya gibi düşünürdüm

bir kaya kıpırtısız yıllarca

dinledi durdu yerin altını üstünü

HENÜZ DEĞİL

durmakta olan devam durmaya

kerahat vakti girdi ve uykuda çocuklar

uzun selvilere sarıldılar rüyalarda

kuş bile kaderle uçar

anne bacakları..

dönmeye devam olan dönmekte

öpüyor zinde dudaklarla

sırtını bir kertenkele

olanlar oluyor

etinin içinde

karıncalanmalar

eller pençe

bacaklar okşayışlar

‘henüz değiller’

-vallahi

vallahi diye yeminler etmek istiyor canım

var gücüyle basıyor dünyaya bi karınca

ve oturup tırnaklarını kesiyor odunlukta bi kertenkele

var gücüyle varıyor dünyaya bi mustafa

vallahi’ler karıncalar kertenkeleler

‘vav’ miskinliğinde soyunup-kuşanıyor

olmakta olan oluşu oldurana

zinde dudaklarla yakarıyor bi adam

‘esenlik veren adınla

kımıldıyorum..

göğsün bildiğim göğü görmesem

daralırım etim sancır

kader taşımı yontarak kavrıyorum

‘olmakta olan’ı

var gücümle vuruyorum kalp taşlarına

parçalanmalar..

hayretler!

okşayışlar)(henüz değiller

ve oturup

kuyruklarını yeniliyor odunlukta kertenkeleler..

ben sıvasa giderken

iki şıktan üçüncüyü seçtim

akılımdan kuş ölüsü yüzler geçiyor

her yolculuk sonrası durup sorduğumuz soru

burası neresi?

mıncıklanmış başörtüsü sloganlar

imanını kanırtarak kampüslerde

bekar odalarının yılgınlığını savıyor

gazetelerde gözüne ilişen ilan-ı memuriyet

seciyesini kapitala yaslıyor

1×1 kalmanın sıkıntısı maişet

kolları şimşek ağzı açık

gözleri gün ortası günah baldırı çıpplakk

hem sivil ham i’taatsız

bu önemli gerisi lak lakk

kendisi gidebilirmiş yokmuş zor

biz kaçıncı yitik nasıl asi axiyon kor

kim müslüman kim cenabet bilinmiyor

paç’avra’t ortalamaya rıza

göstermediğim bilinsin diye

koppardım aşufte afişlerini şöhret-i şehrin

kani olmadım imla gurallarına kanmadım böylece

üşenmedim dilinin altındakileri yokladım

konuşlandım kuvars yalııınlığına

pakladım abdest suyu koydum bulvara

nasııl yaptımsa yaptım, ayyıktım!

‘burası neresi’ ‘kimin eli kimin cebi’ meselesi

diyorsan külü apazla yuttun, kovuldun

biz erkek dedikse ağızını yemeğe götüren değil

yemeği ağzına getiren bilinsin

ayırdıkca ayırdımında kaldık

varılmıştı ayıklığa durduk es-salaa dedik

kolları bağladık

sıvastaydık

yemin etme çarpılırsın  I

koyu ağrıdı yüzüm terlemekten sözsüz

yordum kelimeyi dudak-diş arası yayvan

biriktirilen bir şey mi idim  meleklerce yitik

nerede bulsalar beni yazıyorlardı

göğün etli yerlerine bitişik

yosunlaşmayan evlerimiz kadınsız

dalgasıyla tuzuyla vurmayan

kendini kayalarımıza kız

suları

koyu. ağrıyan. yüzsüz.

        yorgun. yayvan.

                   yitik.

                         etli. bitişik.

-söze itibar yok vesselam..

çocuksuz birikmiyor ben idraki

bereketsiz günlere kaldık

       koyu ürküyorum allahım!

 derin yaslanmış zihnim fakrın sırtına

oyluklarımda oy! oy! öpüşleri

söyleyin just now!

kim gelir şimdi benlen

tarla sürecek, tohumlayacak medeniyeti

ektiğini biçmeyecek , fakra övgü düzecek

çocukları harman yerlerinde esmerleşecek

kim?

koyu biriktirecekse yitiğimizi şehirlerde

öpsün cool just now oy oy

 yemin ederim evde yokum!

 

 yemin etme çarpılırsın  II

-amiş efendi damadı babanzâde ahmed nâim’e demiş ki;

matlûbun husulü veya adem-i husulü nezdinde müsavi  değilse nakıssın evladım!-

 sabun ölüsü köpükler..

düz kılar saklıyı çocuğan sesi

çalı bir çıkrık akılda

saklıyı dürter çıkrık sesi

akıtıyor aklım yan yatmış süt bakırları

kaplumbağa içli kızlara ve bir ağaç dorukta

diyorum, bakın,

çocuk bir kayadır

yontulur dudakla

etimin doğrulup kalktığı ruh değnekleri

seni yitirdikçe bulduğum tebessüm

uykumun çarşıyı gezeni

hayır! nedir bildim ilgisi dağlı yanımın

allahın bana dertlendiğim yerden değmesi

 değil ezberimde aklım değil

ve belki kırışmış günler geçirdim

keçi güttüğüm dağlarda

yabani otlar topladım yüzümden

ve yine gece benden evvel aklını yitirdi

zor çıktı sabaha

 / size deli denmedikçe imanınız sahih olmaz! /

üşengeç taşlar gibi düşündüm

tankerlerde biriktim

hikmeti söktüm, heceledim bezm-i elest’i

sen bil bunu. öğlen uykum ol

yay kelimelerini içime niyetlerini  korkusuzca diz

duş alır gibi şuh bir yüzle

ko elini koklayayım düzle alnımı

kazı.

çeyiz niyetine hüzün biriktirdim

gördün işte dayanılmazlığımı, itaatini isterim

sıvazla hayretini, kucakla öp!

hüzün harabelerim altında hazinelerimi

bileklerini çat boynuma hohla

benden sarksın belden aşağın dünyaya

nur yay nur ol

gölgen olmasın yer yüzünde

 canı çıkıncaya salla içimin ormanlarını kurut

yapraklarını dök hafızamın

çöl pahasına göster kendini

bi numaran olmadığını göster

ve en nihayet

de git! bir seraptır dünya hırs çölünde

elâ!

ÜRPERMELER

 elbet bir hinlik vardır seni sevişimde

ey kanıma çakıllar karıştıran isyan! (i.özel)

 ben geceye durdum öyle tıfıl kızgın. dürdüm caddeleri aklımı vitrinlerden kopardım. sözlerim un ufak oldu döküldü sükut taslarından. caydım süt çekildi göğüslerden.. aşerdim bir hak kelamına, arandım ten çöllerinde tin kuyularında sere serpe serdim kalbimin taşlarını önüne işte.. al bunlardan vur kafama, kanım bir bayrak gibi açılsın üstümde. sürülen tarlaların coşkusuna kaptırdım kendimi, seher vakitlerinin çıplak omuzlu şehvetlerine, çalılar arasından yürünülmüş akşamlara,  yere dökülmüş tuzlara, baharın utangaç çayırlarında kişneyen  kısraklar aşkına, uzun süren kıyamlara  ve  kırılmış dallar gibi sarktığımız  rükûlara selam olsun…                                            

 

selam olsun ki hallerime , hallerim deli sular gibi boz bulanık akıyor ellerimin karanlığından.. varıp duracağım muştusuna kabirlerin, varıp yabanıl hatıralarıma allahım seni soracağım.. seni senden seninle akacağım.. gah sabr ateşinde gah suların akışında kadınların gebe kalışında tarlaların verdiği dinç duygularda  okuduğum kitaplarda yürüdüğüm yeşermelerde aşıladığım fidanlarda her şeyde her şeyden her şeye senin adınla: bismillahirahmanrahim. ben geceye durdum öyle tıfıl öyle kızgın; işte ufalıyorum göğsümü ufuklanıyorum, çatıyorum bir uykuyu bir isyana ; durun ey yaşamaklar! ben de bilirim gece düşünce yatağıma bir akrep gibi her yanımda sokar, her yanım zehirli hatıralar, yanlış yumaklar, üstünkörü dokunuşlar, ve her nedense rengarenk kuş ölümlerine koşuyorum, alkışlıyorum sokakları, iyi ki arklarda geçirdiğim nöbetler var, biliyorum hayat beni bağışlar, hayat beni kendine yakıştırır, terk edişlerim ip ip ulanır susuş yumaklarına dolanır, ve bir zaman gelir ki can; kim zerre kadar kötülük, kim zerre kadar iyilik.. hiçbir şey yarım değildir.. odur. o kadardır. ondandır. onadır.

 

nasıl ki tok bir kalple ağlanmaz, öyledir sözcükleri zihnimizde yan yana yapıştırmanın naylondan hışırtısı.. ta uykularımızın içine.. çocukların göğe değen uykularının içine.. her şey naylondandı o kadar.. asaletle isyan edecek yerlerimi ağaçlara astım. kulaklarımdan kuşlar çıktı her sabah namazında.. kadına ve sofraya bismillah! deyip başlamanın tam zamanıdır.. benim çayıma kuş sesleri karışır, söz bir kuyu olup çıkar soluğumla birlikte, göğsümün maşrapasını bırakıverdim gitti karanlığa..ne girip çıktıysa içine bende o ses ve renkle vurdum kendimi saçlarımın sahillerine.. saçlarımı sallıyorum söz kuyusuna kovanın ipi niyetine. hem ne demiş bir çinli: kuyu derin değil , ip kısadır. şimdi soralım: kuyu kısa, ip derin olursa , neyin ipi, ne kuyusu diye sormazlar mı adama.. sorarlar..

 

 

kapılarda buhur kokuları gibi kaldım 

 

bir kırgınlığı bir çocuk yüzü gibi yaşadım aylar geçti. alnımın kıyısından sarkan iplerle düğümledim göğsümün içindeki kalp kırgınlıklarımı. uyanışlarımda gövdemden süzülen rüya tozlarından dağlar tepeler yığıldı odama. her sabah önüme çıkan sahillerde yürüdüm, deniz kabuklarından çıkan fısıltılarda bulduğum sırları eve gelirken kuşlara kaptırdım.. buhur ve buğu gibi geçip gittim ev önlerinden doğu kentlerinde. böyle tırpanladım içimi, bir nohut gibi yoldum ve kuruttum göğsümdeki damarları.. harmanlandım sıcak ve susuz bir dağ başında göğü yüklendim sırtıma ve taşıdım yıldızları dökmeden ..meleklerlen tanıştım uykularımda taşın içinden çatlatarak çıkan sulara sürdüm tenimi. yumuldum ürperdim dizlerim ağaç dalları gibi sürgünledi kendini. karnımda kitaplarla dolaştım, satır satır kelime yedim doydum, yetindim, bu sevindirdi beni. güldüğüm de bir yalnızlık sindi kahkahalarıma ardımda onca akşamlar yürüdüğüm kervanlar uyuduğum gölgelikler ve sırlı sırsız açıp içinden geçtiğim kapılar çıktığım gövdeler gömüldüğüm toprak yanıldığım kadın berkitildiğim saç sakal ve hiç görmediğiniz çocukluğum… kırdığım oyuncaklarımı aradığım yerler gibi oldu şimdi yaşadığım kent travmaları.. zili olmayan kapılarda nasılda bekledim.. nasılda fotoğraftakini kızım sandım.. yanıldım upuzun uzandım .. isimleri nerde nasıl öğrendim.. kimm tutuşturdu elime bunları.. ben okuma bilmeyen bir peygamberin adını bir inci gibi taktım boynuma.. inci taneleriyle buldum yolumu.. saçtım savurdum ne yapıştıysa üstüme o karanlık ağızlardan o yılkı kitaplarından.. hatırladığım yüzler durgun su üstünde dağılan yapraklar gibi. bir yaprak ol şimdi desem göğsümdeki küvette, küveti taşırmadan yüzen bir krizantem yaprağı ol desem.. olmazsın biliyorum.. kelimelerim ipe dizilmiş karıncalar gibi .. süleyman peygamber ve cinler belkısın tahtını nerdeeeeen nereye nasıl getirdiler.. öyle bir şey değil kelimelerim.. ol dersem olmazsın .. biliyorum.. zili olmayan bir kapının önünde duruyorum..

 

kuş dalgınlıkları

 

[ giriş : gece yola vurunca gövdemi göklerin ihtişamıyla sükûn buldu uzuvlarım]

bilge bulutlar gibi geçtin göğsümden

toprağımın yüzü nicedir sana dönük

dönderdin rahmet çarkını göklerin

bir bulut dansına değiştim kitaplarımı

bırakınca elindeki poşeti ve tokalaşmaları

üşümüş bir oğlaktım saçlarınla titreyen

sen koşmaya zorlama diye beni

ayaklarımı kuş dalgınlıklarında dolaştırıyorum

 

 

ve sen konuşunca dişlerinin arasından kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

ve ben açıklayacağım secde sesiyle yüzümdeki korkuyu- alnımdaki çizgileri

bacaklarımdaki çalıyı ve niçin okulu terkettiğimi

ve devamında başka şeyleri.. sigara-çay içerek.. açıklayacağım küçüğüm

ve nasıl zikredildiysem orman sabahlarında su sesleriylen

o kuşlar küçük hanım,

gün olur seni de beni de bir ormana terk eder…

[çıkış: (exodus-exit) aza-i kafi ifa ]

 

 

GÜL LAMBASI

eşyayı yanlış yerinden kavradın

ellerinin hafızası yorgun

beni de evet, beni de yanlış anlayacağın

şeyler söylememe imkan verseydin, doğururdun

 

dur! orda kal! tebessüm sınırını çoktan geçtin!

modern kuyularında kelamı eğik ekin gibi biçtin!

 

hayır canım, bu şarkı öyle söylenmez

her yanı melek salyasıyla bu gökyüzü

beşer kafalarının içinde bir sesi kımıldatır

‘vescud vektarib’ eşyanın adı adıma yapışıktır, söylenmez

kan pıhtılarında durur düşünürüm: söylenmeyen etlenmeyendir

etlerinden bir ev, etlerinden bir çocuk yontarım

göğül kurbanlarımda derim derine değgin

köpürür de köpürür salyası meleklerin

söylenmez bu ağır yük hangi yazgının kılıfıdır

solar çocuk sesleri sokakta , yabancılar evin damına anten kurar

hangi tv kanallarında hangi suça kanalize ediliriz

anlaşılır kapılarda köpürmüş ağzıyla evlerin mahrem yerleri

henüz seni ve geceyi anlatmadım, bir felaket olduğu besbelli

kayaların düşünmesine benzer bir hal kuşandım

hıncım  ipliklerle pekişti ve seri kitaplar okumaktan

serserinin biri gibi görünmekten ve parasızlıktan değil:

 dur! orda kal! demem

çünkü; hep seferi kıldım namazlarımı,

hep 90 km ötede ve 15 günden az kalıyorum gittiğim yerlerde

dur! orda kal! de bana,

çantana koyduğun faturalardan en son bezelye aldığın anlaşılıyor

‘her yanın dudak, üstün bezelye taneleri’ demişti cahit zarifoğlu

ve elbet sen bunları bilmezsin,

durup dururken yanlış anla beni diyen bir adamı da

ağaçların büyümesi gibi anlaşılmaz

kırılmış saçlar gibi kırıldım, her yanım dil ağzım melek salyaları

hangi boğuşmadan dönüyorum, sana bunu söyleyemem

küçük güzeldir, hep buna öykündüm

yumurta kırar gibi düz bir anlamla dua ettim

‘aklımın tavasını senin nurunla kızdırdım,

bir yumurtadır hayat çünkü, allahım’

ve başka şeyler söyledim allaha

bir musluk olup ince ince  günah ve nur aktı hafızamdan

bir muska olup girdim koynuna

tüm sükun bulmuş yerlerimle,

çocuk ellerine benzer gövdemle

oyunda kaybetmiş sesimle, yüzümle

toprak evlerde uyuduğum saf berrak zihnimle

zeki çevik sevecen kımıltısıyla boynumun ve

kas yığınıyla derimin altında, öğüt öğütebildiğin kadar beni

bir açılıp bir kapanan değirmeniyle gümüşi gövdenin enfes

mitoslarda seni anmadılar,  ben andım enerjisiyle terlemenin seni

ve dur! dedi şimdi bir ses!

 

hayatıma bir kılıf bulamadım,

zanlarım çat çat kırıldı kısır evlerde

yuğundum şehirlerarası yolculuklarda mescitlerde

farelerinde kız alıp verdiğini işittim

beyaz peynir ve kız kapanları

dur! dinle bu çağın kadın tıkırtılarını

durmadan anlayamazsın, durmak için koş, alkışla toprağı

yorul , kalk ve başka işle yoğrul der tanrı

bize göstereceği bir eşya ve hikmet olmalı

tanrıyı bekletmeyelim

yorulalım, kalkalım tütünlerle çaylarla

başka evlerin kıvrımlarında yorulalım, uğv uğv uğv

kendi üstüne katlanan bir yazgıyla yazılalım

çiğ et gibi şaşkın olma be kadın!

senin kıvrak yerlerin gibi değildir anlam!

bir uğultu bozgunuyla çölde kahve içmiş sesinle

neyin uykusunu uyudun ki mahmurluğun intiharı çağrıştırır

intihar dedim de senin aklın bilirim

hangi çığlık atlasını getirdi koydu diline

o öl kışkırtısı yok mu kitap satan çarşılarda

bir film fragmanı gibi giyin! yanılt gözlerimi

tefsir dersinde kelimelerin ensesinden yakala,

dipnotlara ver sırtını, seccadenin içinden kuşlar çıkarsa,

şaşırmış gibi yap! çayın seyr-i sülüğünü düşün , ağırdan ve incelikli

komşu evlerde sıkıl da, pencereyi aç, ılık ılık sarıl gecenin sağır çarşafına

ezdim bütün çiçekleri yine de canavar dedirtemedim kendime

ölüyü dirilttim yumurta kaynatır gibi tavada, tuttum öğüdünü sezai

kabirleri yara yara ulaştım toprağın ötesindeki ‘gül lambasına’

 

 

 

 

içimde intihar komandoları

 

_cemre’nin göğsündeki kan dolu hokkaya batırıp dilimle yazdığımdır…_

yoktun, varoldun varlığın varlığıma aşikar oldu uzak dağ tepeleri gibi

sabahları uzun uzun baktığım çay içerken içimden geçirdiğim kuş fakiri

bir

gökyüzüne olan dualarım ve çipil çipil bir yağmur balkonda gün boyu

kahve

içip “uzak yakınlıkları” kurgulamak oysa yapacak işler birikir odada

birikir zaman üstüste yığılır “an”lar birikir kırgınlıklar kahkahalar

duvarları yalar yalınızlığın saklanmasıdır hayatıma giren nadir

insanlar

vardır gelip giderler aradabir oysa hiç bir şey olmaz onlar gelip

gittiklerinde evet hiç bir şey olmaz gelip giderler herkesin hayatı

biraz

böyledir akşam yemeğine roka haşlarız uykularımız delik deşik

çarşafımız

bakir hayatlar ülkesinin haritasıdır nice rüyalar gördüğümüz

yittiğimiz

yitirdiğimiz kaçışlarımız yüzümüzü sakladığımız “duvar”lar okuyup

okuyup

sustuk bize bunu öğretti kitaplar arada bir fısıltı aradabir coşkulu

meleksi tebessüm ılık ılık ikindiyi akşama bağladık kollarımızdan akan

yılgın bir enerjiyle fakir bir kalbimiz vardı her şeyden önce yuduk

yıkadık

en güzel yüze yusuf sursine açtık kapımızı aydınlandı sokak aydınlandı

içinden çıkamadığımız “kuyular” çıktık veunuttuk çıkışı unuttuk

züleyhayı

unuttuk en insan yanımızdı unutmak ve unuttuk ve yanlış hatırladık

isimleri

isimler bizi bize hatırlatacak içimizdeki mikrofundu yorulduk

aramaktan

susadık cemreler düşmez ne havaya ne toprağa nede suya cemreler

uzaklara

düştü uzaklara yürüyecek takatimiz kaldımı rabbim, uzaklar bir yağmur

gibi

serildi önümüze uzandık ve ıslandık cemreler düştü kalbimize doğru

toprakla

buluştu tohum var git varlığın selamette olsun! cemreler hep ama hep

kalbimize düşsün! karıncaların ağlaması gibi ağlıyorum

iyiliğinde hepsi bende kötülüğünde, iyiden de kötüden de kaçmam,

kaçmam ben

kendimden, yabancılaşamam kendime, toprağa yabancılaşamam

bir dikenle yaralansam ben dikmişimdir onu

atlas olsun ipek olsun ne giymişsem ben iğirmişimdir

bu böyledir, bilirim.

perdeler!

perdeler!

perdeler!

cemre, çek perdeleri, akşam oldu!

bir perde ol şimdi bana

bir karınca gibi ağla

ne yakın ne uzağım

içimin gökyüzünde yeraltında bir deprem yarat

içimi dışa bük

dışımı yokuşa sür

perdeleri çek, cemre;

hakkında bilgi sahibi olmadığın şeyi allahtan isteme!

<içimde intihar komandoları,

perdelerin çekilmesini bekler!>

saatli bomba

bıççaklan doğranmış dudak izli kelimeler ve etsiz iskeletler ve modern kablolar..

…ıssık ağlamalar görülmüş kadınlarda ve devamında çocuklar ve naylonlaşma..

neyse, hep beraber büyük salona geçilmiş ve ;

saatli bomba ‘yı pervasızca okumuşlar koro halinde:

 

öyle ölümü deneme çocuk

bu evin tavanı yok, sence de mi yok?

gök yüzüne bakarak da ölebilir insan

ofhhh neyse.. buruştum uykularımda ve telefonlar

çaldı rüyalarımın içinde

kuşlar yanarken elektirik tellerinde göğün

etini sıkıca ovdu bir saatli bom-bomba

 

…

namaz, yeryüzü ve yakarış

kağıttan uçaklar gibi düştü bu pagan yüzyıl denizin ortasına

secde, deniz ve ada-yış

kağıttan bir gemi yap beni ey çılgın elli peygamber..

senin ellerin ve devrimler..

dergiler , erzurumlar ve dibine vurduğum demlikler..

ezcümle

acı bir tütün gibi arıyorum yavrum seni

ciğerlerim temiz, nefes alışım düzgün, kahretsin!

acı bir tütün gibi saracağım uykularımı uykularına

etini sıkıca yoğuracağım bir saatli bomba… yakarış…

ve biliyorum

benim de ellerim çılgına dönecek..

haydi çocuk, çıkıyoruz buradan!

 

 tenhada terlemek

    ’saçını dök sineme, derdini söyle..’

 

sen uyurken de ırmaklar

yatağında usûl usûl ..

gazeteler , dergiler dizilir

yeraltı matbaalarında yaprak yaprak..

traktörlör tarlalarda yamaçlarda

bir duanın şeklini çizerler

 

sen uyurken siz olursunuz büyülü..

yağmur düşürülürken gökten

annenin çoçuğunu leğende yıkaması gibi

 helecanlı, berrak olur yüzün ellerin

konuşkan kaslarınla

büyük dişlerinle büyük düşün

 

sen uyurken kur’anlar okurum yüzüne

senin haberin olmaz

çehrende bol toprak, ince kemikler

aydınlık çocuk yüzleri

hüzünlü biatler belirir…

 

çehrende göğsüm tomurcuklanır

sen uyurken

ahiret denizinin kıyısına

vurmuştur çehren kendini..

 

aklım kafatasımın çukurunda

tenhada terlemenin adını mırıldanır

iffet!

 

ölüm bir taş gibi yuvarlanır üstüne

 telaş kayalarından

iffetli çehrenle çağır uykuna geniş sözcükleri

garibliğini yadırgamadan kıvrıl içine de uykuna uy!

biliriz, siret surete sirayet eder!

 kırptın göğsünü kuşlara

iri anladın kuşları

onların diriliş muştularını

derin yalnızlık uykularında kabuk bağladı

vurdun göğsünü ağlamaklara ,

 ağaçları birbirine çarpan ormanlarda nasıl da uykusuz düştü yüzün ellerine

küçük bir hanımdın , gamzelerinde nice heyulalarla gemiler ağırladın

vardın iklimine çocukların, kopardın çiçekleri ve sürdün ellerini sabah çiğlerine

zihnin hızla adımladı kaldırımları insanlık dramlarını

acımsadın taaa uzaklarda bir akşam üşüyen çocuklar aşkına

tuttun alnını ve sordun soruları küçük deniz kabukları misali rüzgarlı ..

kumları sordun.. terlikleri sordun.. kuşları.. balıkları.. aç çocukları.. yalnızlıkları.. savaşları

sonra kaldırdın alnını kocamaan denizi kucakladın saçlarınla..

ve her şey kendi kuytusunda çalkalansın istiyordun .

ve sen şerbetledin vakitleri! namazla ikramla muhabbetle direndin

modern dünya çıkmazları karşısında..

 

heyy! çocuk!

güzel cin.. nerde kelimelerin?

 

tahta

yoksul ellerimde ekmek ufala

soğumuş çayı ısıt ver

sabrı yok bu dünyanın bana

sanki ben bilmiyordum

ekmeğin fiyatını, sigaranın zararlarını

tahta göğüslerini kadınların

sahi bilmiyordum ve durma

kelimeler bıçaklıyordum ağzımda

gövdelerin inşaatından hatıra

tahta yalnızlığı ağzımda

durma!

inşa et, onar bu ellerimi

bu kaburgamın arasına

çocuk kahkahaları salıver

üfür kalbimin borusuna

çayı ve kitabı oraya bırakıver

haydi, durma!

allah kelamıyla serin yont göğsümü

destur de!

sabrı yok bu dünyanın bana

durma, öldürüver, öldü deyiver..

çınlat bıçakla kelimelerimi

ve n’olur  ’iri anla’

bir dere yatağının uykusu kaldı gövdemde!

yüzümdeki kayalıklarda kuş kımıltıları,

keçi tırnakları, tuz taşları, çocuk utanmaları

canım ya rabbim,

uyandırıver  hikmet etlerinde  bir tahtayı!

tahtalarım, gelin kırılın gövdemde.

 

bıldırcın ve göçebelik

çünkü ölüm bir başka rüya olmalıdr. küçük kelimelerle bir kenti anlatırız. dublin mesela.. göçebe olmak nasıldır, öğrenilir..

undergorund bir hayattı geceleri benim gövdemin soluduğu yer.. underground olmak ne büyük iş ya rabbim.. waking and waking! dreams.. sanki başkalrı yok gibi soyabilirsiniz beyninizi ve yüreğinizi.. doğu ekspresinde sigara içercesine mutlu..

bıldırcın gibi kelimeler vardır, sık rastlanmaz. kent sokaklarında yanlış bir hayatı yaşdın ulu bir şaman gibi.. hangi ayine katıldıysan senin elinden bozuldu halka.. dikiş tutturamdın.. elindeki mühür yabanıl .. doğuda bulduklarını batıda sattın, geçindin beş on gün.. ekmek tütün kira parası.. batıda yaşam yitirmek üzerine kurulu, anladın, lakin bu arada doğuda neler oluyor..

hastahane kapılarında karşılaştıklarım gibisin en çok ağrılarım

sarsıntılarımsın kuyu kuyu uykularımdan çekip çıkardım yüzünü

parmakalrımın ucundan acun uzaklıklar akıyor.. ve kertenkelerler.. nasıldır bilemezsin.. trekkinglerden vazgeçip yola çıktığında anlarsın k2 yi.. bir yerden başlamak ölümcüldür dağda kısadır gövdelerin şovu.fütüristik olamazsın.. saç-sakal yırtık bir elbise gibidir. kör düğümler atılmış bir örtüdür kadınlar ve erkekler.. doygunluğu ezberletir inzivalar.. yetinmek sevindirir..

her ne söylemişse şaman, doğrudur..

bir yanılgıdır bu dünya, bu kentler, bu kadınlar, bu uzaklıklar bir yanılgıdır.. alegori ve ironi..

besbelli “ğill etmiş” kendini, içimizdeki iyilik meleği..

bellevue sarayındaki (berlin) henry moore kelebeğini kim görmüş, ne düşünmüş?

 ecza

 herkesin göğsünde “bir” kalp vardır

dedi.

- yeni gelmiş mektupları masaya koyup saatlerce baktı..

telefon… acı acı çaldı…

geceden açık kalan pencerede sabah oluyordu..

ezan sesleri..

kahve ve sigara kokusu..

oraya buraya dağılmış organlar..

kitaplar.. fotoğraflar..

sessizlik..

-herkesin göğsünde bir kalp vardır !!

yırtılmış gömleğinle ne gezersin yusufum!!

-söküklerimi dikecek bir terzi .. kadın?

rahim.. ve ecza.. kızım

beni evime götür .. lütfen.. beni annene..

kalbim bir asansör müdür?

diyelim öyledir.. kaç kişilik?

karşıdaki kayalıklarda dün uyumuş kalmışım. bunu nasıl anlatabilirim. bir klavye ile nasıl seslenebilirim. her harf bir tuğla elimin altında. peki ya harç? peki ya bu söz evinin tavanı? söz evinin akustiği? söz evinin penceresi ,kapısı?

 

*

imdi  kapıları çarparak çıkamıyorum.. dönmem gerekebiliyor.. yıllar bir söz evinin kapısına bana bunu yazdırıyor.. ‘kapıyı çarpmadan çık.. dönmen gerekebilir!’

*

sultanım, sıcacık bir çorba gibi sesini duysam bu sabah.. içsem içsem her şeye bulaştırsam sesini.. senin sesin taşınabilir bir şeydir biliyor musun?

 utanıyorum, nasıl desem; sesin olmadan kuşanamam bu yazgıyı.. sesin, nefesin..

                                                                                                       

*

hayır!  bu zemin katta oturmanın verdiği ‘dibe vurmuşluk’ duygusu olmasa , atlayacak bir yer bulsam , bir balkonum olsa mesela, durma şarkılar söylerdim.. şarkılar söyler atlardım mutlaka sokağa; dibe vururdum .. balkonların bir bedeli olmalı değil mi ya.. oysa ben her gün zemin kat evimden atlıyorum kitaplara, yoğun atlara, aç kısraklara, soğumuş çaylara, ıssız sızılara..  

 *

evet! yıkılmış bir adamım ben. ikinci el bir kitap.. arasına notlar düşülmüş.. hafızası çizilmiş bir adamım ben.. arka kapakta şöyle yazılmış: bu adam saçlarıyla boyar yastıkları, yastıklar ayet kokar.. yastıklar sultanın saçlarını saçlarına düğümler.. her gece nurdan çocuklar kımıldar kafasının içinde.. her gece biraz daha çok çocuk.. ‘yok çocuk falan yok öyle şey..’ ağlıyorum.. çırpılan halılar gibi hafızam.. ağlıyorum ve coğrafya altüst oluyor..

*

aha bu benim işte!

bunlar , bunlar da benim kopkoyu göğsüm. çoğul bir göğüs.. göğ.. üs.. hayret! rüzgar nasıl da ip ip eğiriyor bulutları.. göğü nasıl da nakşediyor.. üstümüze şefkat giyelim, iddia ediyorum, şık duracak..

duracak kainat bir an, benimle dön diyecek.. benimle dön.. 

*

-nerde kalmıştık?

şefkat. yurdumdur. taifte bende olaydım ya resulallah; ayağından akan kan şimdi damarlarıma ruh oluyor.. yurdumdur, şefkatin, ahlakın.. avuçlarıma abanan yüzüm sürekli değişen çölde kum tepeleri gibi.. nerde kalmıştık? sokağın ortasında.. sakalımızla.. tuz eker gibi geçiyorum sokaktan; kötü bir salata.. hazımsız ukalalıklardan.. şefkatsiz sarılışlardan.. tuz eker gibi oluyorum işte.. tuz taşları oluyor boğazım.. göğsümde yanan cennet baharı.. ve çağlalar.. ‘ve kevâibe etrâben ve ke’sen dihâka. lâ yesmaune fiyhâ lağven ve lâ kizzeba’ kaldık işte sokağın ortasında; iyi ki sakalım var. bu bir yerde ‘duruyorum’ demek.  ruhum ip ip gerilmiş , kalbim bir asansör mü benim? kaç kişilik?

*

eşya bir an olmasa, esma çıldırırdı.. peki ya insan?

*

esma var, eşya da.. ama bunlar iki kanat gibi işte.. kanat kalpten epey uzaktır.. kanatlar gövdeden ağır olursa uçmak bir zulme dönüşür , uçuş güvenliği için secdeye gidin ve elleri sıkıca bağlayın, safları sık tutun, allahın rahmeti üzerimize olsun! düşüren ve yükselten allahdır! allah diler, esma eşyanın pamuğu olur. pamuk yükselir ve düşer..

*

müslüman iki namaz arasında yaşayan hz. insandır. birini kılmış, diğerini kılacaktır.. olmuş ile olmamış arasında; olmuş, olmamış olamaz’ın hakikatiyle yaşar… 

*

kelam deyince, belagat deyince; ey iman edenler; iman edin!

*

eve dönmek, ne çok şeye dönmek..

*

kımıl kımıl bir ses işte.. dur yapma, ayartma beni çocuk.. yorgunum, beni kumlara , çakıllara, akşam vaktinin darlığına çağırma..

*

bir bebeğin elleri, tûba ağacının filizleri …

*

çıktım, baktım ki sokağa; çın çın çınlıyor peygamberin sözü..

 ‘pazaryerlerini terk edin’

*

sen bakılması yasak olansın! bakamam.

kudur işte! bakmıyorum!

*

ten ve tin! tez elden akrabadır bunlar.

*

aşk yıkıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

şefkat onarıcıdır. bkz. yusufun gömleği.

 filozofun sökükleri dikilmez !

namazlarında durduğu kıbleye kalp atışlarıyla değen biri olmak yerine

ne işim olur benim bu şiirlerle..

.eczahane

içimde patlayan sevgilim

gıdısından öptüğüm tüylü kadın

kalbimdeki ecza

beni evime götür.

şöyle 9 yıllığına bir ölsem diyorum.

orda burda kalmış oram buram

buram tütün saatlerim.

boynumdan sarkan bir damla suydunuz

beni çırılçıplak kalbinize koydunuz

böyle açlıklarda insan kendini olmadık şeyler gibi

bir kedinin uyuması gibi

ne demeli: bir kadın var, çok şey anlatır

kalbimizin içinde buz tutan denizi dudağıyla eritir gibi

allamel insane ma’lem ya’lem

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gün dediğimiz bir içimlik tütün mesafesinde öksürüklerlen geceyi öpüyor. meleklerle aramda şellaleler var. kahkahaları tenimde bir kök boyası, ruhumun ipliğini örseliyor, dua dua tırnaklarıma değin örüyor. tırnaklarım suskun bir özlemdir kanımın içinde dolaşan secdelere.kaburga kemiğim uğultulu orman geceleri gibi sarsıyor cesedimi. dağlardan yeni indim. dağlarda giydim üstümdeki göğü, göğvdemin duruşu öyle: yalın. bungun sesim öyle: taşın karıncaya söylediği. karıncanın kara bacaklarına ipince uzanıp rüya gördüm. ölü bir balık nasıl uzanırsa öyle. kaplumbağa devrilmiş zihnimde. dokun dokun diyor soluğuma. kımıltı! asmalardan sarkıyor yüzüm. musluğu kapatıyorum. sesi kısılıyor suyun. abdest aldığım su fısıldadı bana: tenindeki vızıltı;göğden inen cebraillin kanat sesleri gibi. tuttum ellerini mektubunun içinden: aklımı koydum boynumun üstündeki çukura. benim konuğum olmadı hiç. hep ben sıyırdım kabuğunu; sözler ardında kemiğimsi sesinin. burkuldum çocuk. oyunlarımız benzemiyor hiçbirşeye. her şeyle kara sabanla başladı ; serseri yüzyıllar geçti arada.. adımı bir pir’den işittim. dişlerimin arasından fırlıyor zikir kımıltıları. soyundum göbeğimi yeniden bağladım anne şefkatine. oğul oldum kadınlar: aslında neyi nerede sezdiler. bir tütünmek biliyorum, birde yazı: ekmek. tütünmek: kılcal bir şey. tırmalıyorum yaşamı. kadın zihinlerinde tembel bir yılan sürüngen ve leyla.. ben mecnun olduğumda bütün kadınlar şirin oluyor. sustuğum istasyondan mezarlıklara ve karga seslerine çıkıyorum. bir dağın içine içine, üfleye üfleye, etimi kemiğime, kemiğimi ruhuma, ruhumu meleğime sarıyorum. meleğimle sarılıp yatıyorum. saçları, ah saçlarından akıyor kevser ırmakları, ağzımın tasını daldırıyorum: göğüne: meleğimin: ah nasıl bir berekettir bu: çoğalmak: arınmak: ölü bir balık gibi uzanmak tuzlu dudaklarına sevgilinin: dudak: upuzun okyanus çölü! bu çölde sallana sallana rakstır: göğvdemin sarsıntısı: dişlerimin arasından uzayan zikir: iniyor yüreciğime: bu dudaktan sonra.. ağzımın tası taşmış: dilim kalbimi kurcalıyor: yalıyor: bir dudaktan bir dudağa çarpıyor: kalbim: ruhumun iplikleriyle dokunmuş bir göğvde: … kalbimin içinde bir melek parmaklarını emiyor: yüreciğime fürüzan: damarlarıma kan: meleğimin kalem sesleri.. “kaleme and olsun ki.. ” kara bir kömür gibi yanıyor ve ancak öyle yazıyor: kalem.. allame bil kalem. allamel insane ma’lem ya’lem= o. (c.c)… meleğim çek aramızdaki perdeyi. yırt gerekirse. bak ben öylece uzanmışım ve soyunmuşum: göğüm karanlık: göğvdemde göbeğim şefkat emiyor annemden.. gel kuşat beni. gel anne ol. kanat seslerin bir kayadan akan su sesi… derin ve yalın bir suskuyum buralarda.. bir tütünmek biliyorum bir de serilmek.. uzanmak.. usumun kıvrımlarında senin kahkahaların akıyor. yapışıyor dilime hiç sokulmadığım dilin. yüzmek: yüzmek: yüzmek istiyorum boynunda.. göğsünde inip çıkmak bir dağa bir kuyuya.. .

dişlerimin arasından fırlıyor zikir çırpınışları. gel meleğim, gel bul beni. ben öylecene: uyku kokuyorum…

uykularım:sulardan durgun..

suretim: toprak uğultusu bir inilti saçıyor

oğul uğultusu … annem : göbeğimin ezeli azığı… kalbime…

gel kadınım : gel susalım. göğe uzanıp melek olalım.

 

 

eşya mengenesinde muska ağlamaları

 

tut göğsünden sızan yankıyı

öyle yoğun çağırma saçlarımı

bünyemdeki çatırtılar

eşya mengenesinden, incir kelimesinden soluyan

kancık ve vurdumduymaz yerlerini bir bir unutacağım

bu akşamın kuyruğunu yüzüne çarpacağım

içli bir çocuk gibi eğileceksin sesimin karnına

keş çaylarını nasıl içtiğimi, ezanın niçin geciktiğini

‘uzaklar utangaçlığımdır’ diyerek hatırlayacağım

 

bol geldi yüzün aklımın çadırına

ne olacak şimdi?

 

bi şey olacağı yok çocuk!

zınk diye durup geriliyoruz allahın ipine

yalvarırım ipi kesme çocuk,

ipi kesme kuşlar konacak

elbiseler kuruyacak, giyilecek incir yaprakları

incir sütleri taşacak çizgilerinden gövdenin

ipleri çekiştirme  çocuk,

germe dilini ve ellerini ve ayaklarını

konuşu konuşuver, koşu koşuver cancağızım

ben kemiklerin olayım, etlendir beni sesinle

 

dürülmüş çocuk yüzleri eşyanın hafızasında

oyuncakların sakarlığında , kadınların uykularında

kudurmuşda ısırı ısırıvermiş çiğ yerlerimi

çocuk dokunuşlarından kokular

ve ardıç ağaçları çıkan yerlerimi

 

heyy! abi,

siz hiç ağlayan bir muska taktınız mı?

ağlayan muskaların içinden

< kün fitdünya kevneke garibûn>

çıktığını işittiniz mi?

 

kün fitdünya kevneke

garibûn garibûn garibûn

 

ağzımın mağarası

kırık bir ağaç dalından başlıyorum

tıkanık damarlarıyla öpüşmeye yaprakların

bir çay kaşığını daldırıyorum gök/yüzüne

nikotin kokusu sinmiş okuduğum fanzinlere

örümcek ağları atılmış posta kutuma

şöylelemesine dalgın ve buruk eylül sokaklarında

ben seni yürümüşüm yüzümün kıvrımlarında

ağır ikindi çaylarında yansımamı kırıyorum

kaşığın çukur aynasında bir ağaç dalı gibi

çatalımdan kırılıyorum.süzgeçten geçiyor

tül perdeler ardınca silüetin

bir hurma çekirdeğine değişirdim ben bu dünyayı

ağaçsız çiçeksiz bir dağ başı kadar koparılmasaydım

eteklerinden. tül perdelerden uzak durmasaydım. 

sular kaynıyor şimdi ayaklarının bastığı yerden

ben hep seni demliyorum gal-ü bela deminden

dumanaltı olmuş suskun derkenarlığımla

tütün üstüne tütün yakıyorum

aşk üstüne aşk-bulut üstüne bulut

el üstüne el-dudak üstüne dudak

bu çay ne zamandır şaraba benzer oldu hancı

-sen üflemez oldun artık mumlara be çakıroğlum

dedim ya bey amca;

“mayamızda ekşimtrak bir iğde giliğinin sevgisi var”

imdi, gözlerin bir hurma giliğine değişilmez, görüyorum

toplayıp gidiyorum sözlerimi ellerimi

pipomu tütünümü daktilomu ve bir kaç antik eşyayı

ağzımın mağarasına. “bir su damlasına”

 bir çığlığı dokuyorum saçlarınla

çekiştiriyorum

kıl diplerine kadar yalnızlığı

gal-ü bela dedim hatırlıyorum. yarım bir rüya gibi

e(ss)elamün aleyküm/ elest-ü bi aşk

bir damla su/ alemlerin sultanına.

ağzımın mağarasından sesler;

” menzili çoktan geçtim ün saldı kayboluşum

kendi kuytumda çalkıyor şerbetini ağzım”*

* cahit zarifoğlu.

dişi org

gittiğin yerlerden gelinmiyor, öyle mi

bak ben ellerimi şuraya soyuyorum

bak bak, şuraya da bir bisiklet

 

her şey bir  şeye dönüyor, öyle mi

orası iyi mi. kırmızı bir bisiklet mi

 

ben ki kimliğimi usturamın yanına koyuyorum

her gün sicilimi bir ‘yabancı’ya yontuyorum

 

burası da iyi.

üstelik şizofren de değilim artık.

 

hayırdır, kim bu?

kapıyı dişi bir org gibi çalan, tık tık.

lâ şarab

her şey sen güzelsin diye olmuyor, anla işte

hani elleri vardı ya çocukların, yetmiyor

 kısalıyor lifleri tebessümün

bir dua oluyor dudakların, kuş işte

 

besmele çekiyor içine bir kız çocuğu

sığınması gibi zikrin zakire

bir kelimenin göğü oluyor işte çocuk

soruyor; kuşlanmak ile kuşkulanmak arası

annem her gece kapıları niye kilitliyor?

oysa benim beklediğim bir şey yok geceden

 

ceviz ağaçları altında uyuyan bir zamansın sen

yüzün allaha karşı demlenmiş ve acımış

zikirler düşüyor cevizlerin içinden

senin beklediğin  mektup bir cam olmuş kırılmış

zemin katlarda yıkanmış çamaşırlar nerde kurutulur

 

çıkıp oturduğum bir çayevi , görünmüyorsun kaç zamandır

sabahları da boş duruyor safta yerin

neyi okuduğunu bilmiyorum , ağlıyorum demli bir sesle

ve iyi ki çocuklar sabah okula gidiyorlar ve iyi ki kitapçılar var

korkunç güzelsin yarın, manşetlik ellerim var benim ve biliyorum

ceviz ağaçları büyürken uzun ve zor kışlar geçer

camideki cemaat üç kişiden neşet

cami, metruk yeryüzü kafası..

 

çekingenim ve bu yüzden allahlaşıyorum

bırakacağım bir mirasım yok

bir evim olsun ister insan

başkasının  bacaklarına bakma ki yürütülesin

bacakları vardır insanın ve ispat kaçınılmaz..

 

intihar gündelik işçimdir,

şehrin ortasında kırdığın potlar için ağlama

kabrin içine düşen spotların olacak mı senin,

kırdığın putların var mı, kalbinin içine düşünen

dilimde ışıldayan  lâ lâ lâ

eşyadan esmaya   ilahe ilahe ilahe

allah azze ve celle

 

olmuş olmamış olmuyor

önce yapıp sonra açıklama

dudakların fesleğen kokuyor,

hangi şefkatle ısırdı tanrı dudağından

saatlerce kitap okumuş bir sesle söylüyorum

küçük bir delikten gördüğün şeydir allah

görünen hem deliğin arkasında hem burada

la ilahe illallah

 

kim demişse muhammed miraca çıkmıştır

eksik bir ifade

gökyüzü muhammedin kalbine indirilmiştir

düşünmek nasıl ki düşen bir şeydir

elma düşer, insan düşer

dünyadan başka yere düşen adamlar gördüm

kıyamdan secdeye bir kuş kanadının

açılıp gövdeye yapışması gibi yapıştılar

vescud vektarib

öğüdlerinizi göğsümde azık gibi saklıyorum

efendim, göğün ve kitabın indirildiği kalbinize

ıslanmış pamuklar gibi düşüyorum garib

allah zannım üzere

allah zannım üzere

 

efendim, müridiniz mustafâ

lahza üzere

pişirilmiş çamur kokuyor ruhum

ser-hoşem

lâ şarabından içmişem

ben cennetimi pişirilmiş çamurdan yaparım

allah zannım üzere

kim demişse muhammed yedi kat göğe çıkmıştır

eksik ifade

gökyüzü ve suretler efendimin kalbine indirilmiştir

kalp.. pişirilmiş bir çamurdan ferah odalar örülmüştür

allahın ipi şah damarımdır

all allah şah

maşaallah

 

 

tüttürük!

tüylenir miydi kelimeler etlerine değince?

ağzın gelenek yandaşı , burnun modern kokular arıyor!

huylanır mıydı acep dört rekatlık namazı iki kılandan ,

aha şu senin göçebe belleğin, işte ahlakçı nedimelerim

tövbe et: taha seslendir,

kımıldat derinin altındaki iman tahtalarını,

çat! bir namazı bir buseye ,

bir kadının etlerinden medet umma

çat! taha de, destur iste

bir kibrit kutusu örneğin, ortalama 40 çöp ,

inanma say! şüp-helen, huylan uyluk yerlerinden

kitapların kırılgan sayfalarıyla ıslık çal hoyratlığa yelten

demem o ki: kardeşlerim, çay içelim ve karıştıralım şekerleri

şeker, çaya şirk koşmaktır mı demiştir massey ferguson,

belki dememiştir. hem her şeyi bilmek iyi değildir. neden?

tızsss. lip lipp click shıssst logg gıyk gııııyyyyyyyygk fhuvvvv ohfff off hmmm yaaa aa, a aaa pehhh peh piyyyyuvhfff zınk!

modernlik mi? yukarıdaki ses ipliklerinden kör düğümlerdir o!

ya gelenek? gelenek: elinin körü- yüzünün kiridir.

yıka yıka-çöz çöz bunların hepsi töz!

böyle karman- çorman şeyler söyleme,

seni deli sanırlar, adam gibi ol, aklından zorun mu var*

okula git gel- herkesin bindiği toplu taşıma araçlarına bin

normal bir insan ol, su iç mesela, banyo yap,

ablalarına telefon et, yeni aldığın kitaplardan değil de etten püften bahset, haber izle, vay anasına naralarıyla katıl kalabalığa

hep aynı şeyler giy, insanların seninle ilgili düşünmelerine malzeme olma, neyse. ben sonra yine uğrarın sana. sen şimdi kalk bir çay koy, belli mi olur,

demleniverirsin dergahında

ehl-i çayın ve tütünün.

  

öpülen çocuk yüzleri

yok değildir burada bir adam göğsünü metalden arındırmış

böylece gömleğin yırtılma bahsine geçilebilir değil

kuyuya atıldığımdan beridir benimle gömleğin kokusu

babam gözleriyle sarılınca bana

ağacını bulmuş dal oluverdi kollarım

açtım gömleğimi himmetinle erildim

bir ormanı kucakladım.

 

sakınılmış değil bu benden

‘tut beni’ ‘tut beni’ deyiverdim

 

tutuldum ve sürüdüm gözlerimi

düşüverdi sağıltıcı bir bohça

 

ilmik ilmik dudak bastım göğüne

aklım koyuldu boynumun üstündeki çukurda

 

uykusu çamurla bölünen çocuklarda

yüreciklerine kuşlar üfürülür

bir öğle sonu bildimliğidir ki anneleri babalarını öpünce

çamurlan bölünen uykulardan kuş yuvaları örülür

yok değildir her kuşda bir üfürüş

her üfürüş bir diriliş

 gel bizim uykularımıza çamur serp ya ibrahim!

bize de göster sana gösterileni

kuşları parçaladık koyduk evimize, kampüslere, kamusal alanlara

söyle şimdi  nasıl çağıralım onları!

bir ses ver ya ibrahim

bu kuşların günahıyla kaldık şehirlerde, evet ama ’larda

kuşlar bize bakıyor biz kuşlara

söyle ya ibrahim, ne diye çağıralım biz bu kuşları?

(ve ibrahim tebessüm ederek konuşur;)

-şüpheden uzak durun!

evsizlik zihinler kıblesiz

‘saklı kim biz  sırlı kim biz kimdir sığıntı biziz’*

 

ve sen konuşunca haya ederek nidâ

kuşlar dağılıyor aramızda bir ormana

dişlerinin arasından

öpülen çocuk yüzlerinden..**

  

evsiz  zihinler kıblesizlik

çocuklarımız nerede , niyedir bu sessizlik

metal sesleri gecelerde gündüzlerde

kadınlarda erkeklerde

tın. tınn. tınnn.

 

yaklaşın!

herkesin kuşu boynuna asılsın***

____________________________ 

*     i.ö **   s.k ***  isra’13

 feci felsefeci

 

s i z !

yağmurun şehre saldığı korkularda kekeme

misiniz

 

yeni aldığım kitapları okuyamama

korkusu düştü kafama

sizi olmayan kan üşüştü

 

sizi olmayan kayıp

dikişsiz libas, kekeme kalp

koynumda çocuklar için gözetleme deliği

açık bir yaradan yapılma

 

kimdir s i z ?  

 

inanmıyorum laboratuarlara

bu yüzden bakılmıyor çarşılarda yüzüme

bileklerim ve alnım islamcı , zarif , kışkırtıcı bu yüzden

bilendikçe kafa tasım taha keskinleşir daha

 

ha! dedikçe siz

göründüm gözünüze

tahrik, alanlarda, erzurumlarda

feci felsefeci

aha! işte dedirteceğim size

tabutla gidişin tabusu bakî

 

aç kaldıkça açıldı

çık-rık  çık-rık  çık-rık

koynum ve yarası

ritmik salınım , delişmen kıyam

ve yuppy çocuklar

ölürken çeçen gözlerim nasıldı

 

dibi bulunduğunda ayakların ve hayatın

gidilecek yer kalmamıştır

insanın dibidir ayakları

şiir değil neden nasır 

 

 

onun haberi yok

‘avâzeyi bu aleme davud gibi sal

baki kalan şu kubbede bir hoş sâda imiş’ (baki)

 

bileklerini pergelcesine koymuş da dönüyor gövdesi

sen bizi hor gördün, har eyledin

bulut ve ağaç kelimeleri gibi yok şimdisi

biz seni ham gördük, hoş eyledik

aç/c/ıkmış da öyle girmiş içine bir deli

mut gibiymiş yer- gök direksiz

otobüs mü bekliyormuş, sigara mı içiyormuş

herkes bir şey söylüyor lakin

otobüs hiç gelmemiş, sigarası da yokmuş zaten

bileklerini pergel gibi açmış da öpmüş

önce ağaçları sonra bulutları

kırk gün kıl yağmış havadan

kırk bütün gün su içmemiş, ne içmiş?

toprak yemiş, demir bükmüş, kalem düzmüş

büzmüş de dudaklarını rabbine naz etmiş

güya beni şikayet etmiş

saçları dökülesiceymişim, deli otlar gibi olasıcaymışım

besbelli ‘ben kandan elbiseler giymişim

bundan onun haberi yokmuş’

varsın olmasın!

 

 yokuş

yaymış yaradan insanı yeryüzüne

ya! rahman

yay yarayı insan yüzüne

ya! rahim

mış’dan in yerine

ya! hayy

yeryüzüne insanı yaradan yaymış

ya! Kayyum

 erzurumî notlar

28 Eylül 2006 Perşembe, Erzurum Şeytanın Hilesi

‘Kim Müslüman kardeşini yaptığı bir işten dolayı kınarsa , o iş başına gelmeden ölmez.” Buyurmuşlar Efendimiz (s.a.s). İrfan’la konuştuk biraz.. ‘Müslümanlık çok ince’ dedik.. Ama şu ilahi hükmü de hatırladık: Şeytanın hilesi zayıftır.. İbn Teymiyye’nin bir örneğinden yola çıkarak bir takım meselelere değindik. Örnek şu ; “üzerlerine ağ atılıp hapsedilen bir grup kuş vardır. ( toplum). Belli aralıklarla yem atılmakta ve kuşlar günden güne semirmektedirler. İçlerinden bir tanesi her şeye rağmen ( yemin dayanılmaz cazibesine rağmen) atılan yemleri yemez ve bir köşede günden güne zayıflar. Diğer semirip, etlenen kuşlar bu kuşu hor ve hakir görmekte, yemleri yememesini anlayamamaktadırlar. Yemleri yiyen ve semiren kuşlar başkalarına yem olmak üzere ağdan çıkarılmakta ve kesilmektedirler. Günden güne zayıflayan kuş ise öyle bir an gelir ki ; artık ağın delikleri arasından geçebilecek kadar zayıflamıştır. Ve o kuş bütün diğer kuşların şaşkın bakışları eşliğinde ağın deliklerine doğru yürür ve delikten bir yılan gibi süzülüp çıkar.. Arkadalaşlarına dönüp bakar ve sessizce ama büyük bir neşe ve gururla kuş olmanın uçmak olduğunu onlara hatırlatmak istercesine kanat çırparak özgürlüğüne kavuşur.. artık özü gür bir kuştur o.. “Bu gün toplum, iş hayatı, aile hayatı, okul, tüketim kültürü, popüler tavırlar, modern dünyanın icatları(bilgisayar, tv, cep telefonu, futbol, vb..) üzerimizdeki ağdır. Ve bizi sürekli yemleyen büyük bir aldatmacadır bu dünya düzeni.. uyanık olmaz da yemleri yersek , semirerek güzelleşip birilerinin sofralarına meta olacağız.. güzelleşmek, hep bir göze göredir. Hangi göze göre? Müteyakkız, derin, erdemli ve çalışkan olmazsak bizi bekleyen akıbet ortadadır. Üzerimizdeki ölü toprağını ( avcının ağını) silkinecek vasıtalara acilinden ihtiyacımızın olduğuna inanacağız. Hangi gözle görüyoruz gördüğümüzü? Hangi sevgiyle seviyor, hangi nefretle kızıyoruz? Emniyet telkin edici bir insan olmak diğer pek çok hasletin membaıdır.

13 Mart 2007 Salı , Erzurum Dostluk

Dostluklar bir dağın yamacındaki kaya gibi; engin, açık, izzetli.. güzel dostlar için hakk tealâ’ya hamd olsun. Dostlar ayna. Onlarda kendimizi görüyoruz, eksiklerimizi düzeltiyor, onların güzellikleriyle zinetleniyor, güzelleşiyoruz. Sözün tesiri, büyüsü, şifası dostun dilinden akar üzerimize. Allah’a dost olmak sevdiklerine dostluk iledir. Güzel ahlak güzel dostlarla yaşanır. “İslâm güzel ahlaktır” buyurmuş efendimiz (s.a.s).. şöyle anlayabiliriz umarım ; İslâm, güzel dostluktur.

18 Haziran 2007 , Ezurum Yanmak

Pek çok şeyin sonuna gelivermek..?

İnsan ne ile İNSan?

Nasıl yanmalı, pişmeli de bu çiğlikten kurtulmalı?

Bir daha bozulmamak üzere pişmeli.

Cismini yakıp ruhu bir şelale gibi coşturmak..

*

Uzaklardayım.. uykumda bile telaşlıyım.. nereye böyle?

Sıkılıyorum.. muhasebe.. Yok böyle olmayacak, gün olur gövdem sessiz bir yaprak olur, kımıltısız.. Ya ruhum? Evet, ruhum!

Rimbaud gibi düş-mesem de yollara, Wittgenstein’a uyup üzerine konuşulamayan şey hususunda susacağım..

GAVS’TAN İZİNLİYİM

‘müridi him ve tıb veştah ve ganni ve if’al mateşafel ism-i alî’

gavs-ul azam abdûlkadir geylanî

yani hazret diyorlar ki; 

‘müridim hoş ol, aşka düş, aşkın sözlerini söyle, şarkısını çağır, dilediğini yap, benim adım yücedir.’

BENİM FİLMLERİM

cennetin krallığı

amelie

can dostum

forrest gump

forrester’ı bulmak

gandhi

hayat okulu

imparatorlar kulübü

iyilik yap, iyilik bul

koro

lorenzonun yağı

ölü ozanlar derneği

tanrı ile sohbetler

hero

son samuray

ne biliyoruz ki?

umudunu kaybetme

dövüş kulübü

benjamin button

esaretin bedeli

baba

the matrix

yüzüklerin efendisi

karayip korsanları

yedi samuray

cesur yürek

kung fu panda

çingeneler zamanı

1. cennetin krallığı  
   
2. amelie
3. can dostum
4. forrest gump
5. forrester’ı bulmak
6. gandhi
7. hayat okulu
8. imparatorlar kulübü
9. iyilik yap, iyilik bul
10. koro
11. lorenzonun yağı
12. ölü ozanlar derneği
13. tanrı ile sohbetler
14. hero
15. son samuray
16. ne biliyoruz ki?
17. umudunu kaybetme
18. dövüş kulübü
19. benjamin button
    
20. esaretin bedeli
21. baba
22. matrix
23. yüzüklerin efendisi
24. karayip korsanları
25. yedi samuray
26. cesur yürek
27. kung fu panda
28. çingeneler zamanı

TÜRKİYE MİLLİ EĞİTİMİNDE DURUM DEĞERLENDİRMESİ VE HEDEFLER

 

TÜRKİYE MİLLİ EĞİTİMİNDE DURUM DEĞERLENDİRMESİ VE HEDEFLER

 DERS : Eğitim 

 Eğitim eğmekten gelir. İnsanoğlunun düştüğü ve göründüğü bu fenomenler dünyasında insan daha çok görünmeyen tarafıyla insan olarak anılmaya değerdir. Bu görünmeyen tarafa ulaşmak ve orada bir takım değişim, dönüşüm, iyileştirme, zenginleştirme faaliyetinde bulunmak öncelikle insanın biyolojik, fiziki ve soyut (soul) durumunun ortaya konulması gerekir. İnsan dünyaya düşer. Merhamete ilgiye bakıma rehbere ihtiyacı vardır. Doğuştan gelen bir takım özgürlüklere sahiptir ama toplum içinde yaşamanın getirdiği sorumlulukların da farkında olarak büyümelidir. Ve devlet burada, Ivan Illich in okulsuz toplumunda ve Michel Foucault un tezlerinde çoğu zaman yer bulan , vatandaşı-bireyi okulla tek tipleştirerek kontrol altına alma ve iktidarın devamını sağlamak gibi statükocu, bağnaz bir yapıdan uzak durmalıdır. Zira insan her an “akan bir enerjidir”. Binbir  potansiyelle dolu bir enerji merkezi.. böyle bir varlığa karşı devlet onun yeteneklerini körelterek kendi devamlılığını sağlayabilir ancak uzun vadede o ülkenin çöküşü kaçınılmazdır. Her an değişen, akan bir enerji olan insana karşı yapılacak muamelelerde ESNEKLİK temel bir yaklaşım metodu olmalıdır. Tektiplilik hayvanlara ve cansızlara özgüdür. Oysa insan biriciktir. Her birey farklıdır, her birey değerlidir, her can kutsaldır. Bireyin doğuştan getirdiği bu farklılıkları toplum içinde ayrılıklara ve çatışmaya değil zenginliğe dönüştüreceği ve farklılıkların sinerji etkisi oluşturduğu bir duruma hizmet edecek şekilde bireyler özgür bir düşünceyle büyütülmelidir. 

Elli yıl sonrası Türkiye de yaşayacak insanlarımızın özgür düşünceli, girişimci, toplumun tüm değerlerine saygılı, demokrasi kültürünü içselleştirmiş bireyler olabilmeleri için Milli Eğitim  politikalarında yapılması gereken değişiklikler;

1. Öncelikle milli eğitim bakanlığı bünyesinde “Beyin Takımı” oluşturulmalıdır. 

2. Beyin takımı Avrupa ve dünya ülkelerinde eğitim veren kurumları bizzat yerinde gezerek inceleme yapmalı ve gözlemlerini bakanlığa rapor etmeli

3. Yaşadığımız yüzyıl dikkate alınarak eğitim de 10-20-40 yıllık hedefler ülke çıkarlarımız ve gelecek kuşakların ihtiyaç ve muhtemel problemleri göz önüne alınarak oluşturulmalıdır.

4. Milli eğitimin hedeflerinde yetiştirilecek bireylerin: girişimci, özgür düşünebilen, kendisiyle barışık, dünya vatandaşı olma konusunda şuurlu, heyecanlı, öğrenmeye meraklı, öğrenmeyi öğrenmiş, özdenetimi olan, eşitlikçi ve farklılıklara saygı duyan, değişime ve gelişime açık, entelektüel birikimli, sosyal bireyler hedeflenmeli bu hedefler için müfredat yeniden gözden geçirilmeli, sınıflar yeniden düzenlenmeli, sınıf mevcutlarına kota konulmalı, yapılacak eğitim faaliyetleri grup  aktiviteleri şeklinde yapılabilir düzeyde olmalı, bu grup çalışmaları için akademik camiadan projeler istenilmelidir.

5. Kadim yunanda eğitim iki temel parametreden oluşur: Beden Eğitimi ve Art.  Ülkemizde maalesef bu konuda ne yeterli bir eğitim ne de bilinç düzeyi vardır. Öncelikle bu eğitimlerin gerekliliği için bilinçlendirme çalışmaları- konferanslar yapılmalıdır. Mesela beden eğitimi dersleri için her yaşa uygun müfredatlı kitaplar yazılmalıdır. Beden eğitimi ders saati başka ders başlıkları- aktiviteler adı altında genişletilerek arttırılmalıdır. 

6. Eğitimde, bilhassa ilköğretim düzeyinde oyun ve öğrenci merkezli eğitime artık gerçek anlamda geçilmeli. Öğrencinin oyun oynama ihtiyacı eğlendirici ve bilgilendirici eğitsel oyunlar ve aktivitelerle giderilmeli, böylece öğrenci kitap okuma, matematiksel ve bilimsel düşünme konularında daha istekli, esnek düşünceli hale gelmesi sağlanmalı. Kısaca ilköğretimde müfredat basitleştirilmeli, kolaylaştırılmalı, bilgi içerikli ders saati azaltılıp, oyun ve aktivite merkezli ders saatleri arttırılmalıdır. Daha çok oyun ve eğlenceye yer verilerek öğrencinin okulu- öğrenmeyi sevmesi, yaşına uygun karakter özelliklerini kazanması hedeflenmelidir. 

7. Yaşadığımız delifişek zamanların 1  en önemli icatlarından birisi olan ve dünyamızı pek çok alanda etkileyen internetin etkin bir şekilde kullanımı için milli eğitim hedefleri yeniden yapılandırılmalı ve internet kullanımı için bilimsel çalışmalar yapılmalı, fiziki şartlar buna göre yeniden oluşturulmalı. 

8. Sadece internet girişimciliği üzerine kurulu mesleki eğitim liseleri açılmalı ve üniversiteye girişte bu öğrenciler bilgisayarla ilgili alanlara sınavsız geçebilmeli. 

9. Günümüzün en büyük eğitim sorunlarından birisi aşırı ödevler ve sınavlardır. Çevremizde öyle gençler, öğrenciler görüyoruz ki sınavlardan ve ödevlerden bezmiş durumdalar. Sınavlar ve ödevler azaltılarak etkili sınav teknikleri kullanılmalı, ödevler yaratıcılığı arttırıcı yönde düzenlenmelidir. Öğrenci ödevler verilirken “öğrenmeyi öğrenmesi” amaçlanmalıdır. 

10. Başarı bir sonuçtur, asıl önemli unsur ise süreçtir. Eğitim süreçleri tek tek gözden geçirilmeli yanlış-gereksiz düzenlemeler kaldırılmalıdır. 

11. Eğitimde öğrenciye esneklik ve özgürlük tanınmalıdır. 

12. Ceza  - Disiplin sorunlarına yeni çözümler getirilmeli. Ama mutlaka çözüm olmalı. Ertelenen problemler, kişilik bozuklukları kanser gibidir. Disiplinde hedef öğrencinin “özdenetimli” bir şekilde hareket edebilmesini sağlayabilmektir. İç motivasyonun gelişmesine yönelik çalışmalar müfredata alınmalıdır.  

13. Ödül  – mümkün olan her fırsatta ödüller verilerek öğrenciye değerli olduğu hissettirilmeli , erken yaşlarda kabiliyet ve istidadı belirlenmelidir. Öğrencilerin ilgi ve yeteneklerini ortaya çıkaracak projeler yapılmalıdır. 

14. Farklı alandaki bu projeler için Avrupa birliği eğitim ve gençlik programları havuzundan finansman sağlanabilir. 

15. “Azgelişmişlik bir bütündür, parçalanamaz”:  eğitimde TKY toptan kalite yönetimi ilke ve yöntemleri uygulanmalıdır.

16. Eğitim reformları yapılırken sağlık-ekonomi gibi konularla birlikte düşünülmeli disiplinler arası çalışmaya özen gösterilmeli, dengeli değişim ve yenilenmelere dikkat edilmelidir.

17. Aileler de eğitim reformlarında dolaylı eğitime dahil edilebilmelidir. Bunun için projeler geliştirilmeli. Okul aile birliklerinin yetki ve sorumlulukları arttırılmalıdır. Başarı ve başarısızlık ortaktır. 

18. Üstün zekâlı ve üstün yetenekli çocukların erken belirlenmesi ve özel ilgi görmeleri sağlanmalıdır.

19. 15-18 yaş grubu gençlerin geniş tabanlı programlarla, bir alana/mesleğe ve yüksek öğretime hazırlayacak biçimde yönlendirilmesinin Türkiye’nin muhtemel Avrupa Birliğine entegre olma sürecinde ve kendi iç dinamiklerinde önemi gözetilerek bu konuda teşvik edici – cazip çalışmalar yapılmalıdır. 

20. Gençlerin küçük yaşlardan itibaren bir alana odaklanması sağlanarak eğitimlerine devam etmeleri hem birey hem devlet için menfaatleri icabıdır. Odaklanma ve uzmanlaşmaya önem verilmeli.

21. öğrencilerin kapsamlı şekilde gelişerek, bilim ve kültür ruhuna sahip öğrenciler olması amaçlanmalı, bu amaçla çok sayıda bilimadamı bilimsel rapor sunmaya davet edilmeli.

22. Okul öncesi eğitim 3 yaşından başlatılmalı. Milli eğitim bakanlığı denetiminde Belediye işbirliğiyle belde ve ilçelerde okul öncesi kurumları oluşturulabilir – bazı belediyelerin uygulamış olduğu bilgi evleri projesi yaygınlaştırılabilir. Buralarda internetin etkin kullanımı ve grup etkinleri, öğrenciler için okul dışındaki zamanda da sosyalleşme imkanı sağlayabilir. 

23. Hazırlanması muhtemel yeni Sivil anayasada milli eğitim politika değişimleri- projeleri-yönetmelikleri yüksek yargının ideolojik kararlarıyla bozulmaması için bakanlığa ayrıcalık ve özerklik verilmeli . 

24. Meslekî-teknik eğitim için aileler ve öğrenciler bilgilendirilip, teşvik edilmeli.

25. İstihdam hazırlayıcı meslekî ve teknik eğitim programlarının, uluslararası standartlarda bir yapılaşma içinde yürütülmesi sağlanmalı. 

26. Liselerde internet dersi verilmeli. Her yönüyle.

27.